Ο Ήχος της Σιωπής – Louder Than Bombs (2015)

Ένα οικογενειακό δράμα, χωρίς συγκεκριμένο ήρωα, που προσπαθεί να πει πολλά πράματα ταυτόχρονα, για να καταλήξει να δώσει μια ιδέα για το καθένα

Σκηνοθεσία: Joachim Trier
Σενάριο: Joachim Trier, Eskil Vogt
Πρωταγωνιστούν: Gabriel Byrne, Isabelle Huppert, Jesse Eisenberg
Διάρκεια: 109′
Χώρα: Γαλλία, Δανία
Διανομή: Spentzos

louder-than-bombs-teaserposter-21x30-screenΦανταστείτε μια βόμβα με φυτίλι. Αυτή η βόμβα είναι μια ταινία. Βρίσκεται σε κατάμεστη αίθουσα. Ο δημιουργός της θέλει να ανάψει το φυτίλι και η βόμβα (δηλ. η ταινία) να εκραγεί μαζί με τα συναισθήματα των θεατών. Γι’ αυτό στέκεται αποπάνω της και με αλλεπάλληλες προσπάθειες επιχειρεί να το ανάψει. Περνά μισή, μία, δύο ώρες, σπίθες πηδούν γύρω από το φυτίλι αλλά.. Καμία έκρηξη. Τα φώτα ανάβουν, οι θεατές φεύγουν. Κάτι τέτοιο συνέβη με την ταινία του Trier.

Τα απομεινάρια ενός θανάτου μπορούν να γίνονται εμφανή για πολλά χρόνια αργότερα, και να προκαλούν απανωτά προβλήματα. Σε μια οικογένεια, η απώλεια ενός γονιού να αποκαλύψει ότι στην πραγματικότητα τα μέλη της ποτέ δεν είχαν ουσιαστική επαφή. Τα παιδιά να κλειδώσουν βαθιά μέσα τους την έκφραση όποιου συναισθήματος. Το βάρος αναπόφευκτα πέφτει στον εναπομείναντα γονιό, και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται.

Από την άλλη είναι το πρόβλημα να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην επαγγελματική και οικογενειακή ζωή. Πώς να προσαρμοστεί κάποιος σε μια ζωή στο σπίτι, όταν έχει μάθει να βρίσκεται πάντα στο δρόμο; Κι ακόμη, με ποιον τρόπο να ισορροπηθεί το συναισθηματικό σπαμπανέβασμα μεταξύ αυτού που αγαπάς και εκείνων που δίνουν νόημα σ’ αυτό που κάνεις; Σ’ αυτά τα ερωτήματα δε γίνεται να δώσει ένα έργο απαντήσεις, μόνο η ζωή.

Η ταινία επικεντρώνεται στον εγκλωβισμό των ηρώων της στα ίδια τους τα συναισθήματα. Σ’ αυτό το μοτίβο, δίνεται η ευκαιρία στο νεαρό Devin Druid να ενσαρκώσει υπέροχα το νεαρότερο μέλος της οικογένειας, που βιώνει διαρκή απογοήτευση από τους γύρω του. Ο πιο ενδιαφέρον χαρακτήρας της ιστορίας, αναπόφευκτα οι ενότητες που συμμετέχει αποτελούν τα καλύτερα σημεία της ταινίας.

Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για ένα «κακό» φιλμ. Ανήκει όμως σε εκείνα που μετά από ένα χρόνο αμφιβάλλω πως θα θυμούνται πολλοί. Ένα οικογενειακό δράμα, χωρίς συγκεκριμένο ήρωα, που προσπαθεί να πει πολλά πράματα ταυτόχρονα, για να καταλήξει να δώσει μια ιδέα για το καθένα. Την παρτίδα σώζει ο πιτσιρικάς Devin Druid, ο οποίος αν αποτελούσε το κέντρο του φιλμ θα συνέβαινε κάτι πραγματικά αξιομνημόνευτο. Θα ήταν όμως και μια άλλη ταινία.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ