Ο Κανόνας της Σιωπής – The Company You Keep (2012)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Robert Redford
Σενάριο: Lem Dobbs/strong>, βασισμένο στο βιβλίο του Neil Gordon/strong>
Πρωταγωνιστούν: Robert Redford, Nick Nolte, Stanley Tucci, Julie Christie, Shia LaBeouf, Susan Sarandon, Chris Cooper, Richard Jenkins, Anna Kendrick
Διάρκεια: 121’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Village

 

Το 1980 ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ πήρε το όσκαρ σκηνοθεσίας με τη πρώτη του μόλις ταινία, το “Ordinary People”. Τριάντα τρία χρόνια μετά, ο γοητευτικός ζεν πρεμιέ έχει γίνει ένας καλοστεκούμενος ηλικιωμένος και η βαφή στο μαλλί του δε ξεγελά ούτε τον ίδιο. Ωστόσο, με τον “Κανόνα της Σιωπής” μας θυμίζει ότι τουλάχιστον μπορεί ακόμα να σκηνοθετεί καλά. Είναι αρκετό αυτό όμως για να μιλάμε για καλή ταινία;

Ο Ρεντφορντ υποδύεται τον Τζιμ Γκραντ- πρώην μέλος μιας αντικυβερνητικής οργάνωσης, της οποίας τα ίχνη χάθηκαν ύστερα από τη κατά λάθος δολοφονία ενός αθώου ανθρώπου. Ο Γκραντ, έχοντας πλέον νέα ταυτότητα, ζει ήσυχα με τη μικρή του κόρη μέχρι τη στιγμή που μια πρώην σύντροφος του από την οργάνωση θα συλληφθεί. Η υπόθεση ξανανοίγει κι ένας δημοσιογράφος (Σαϊα Λα Μπουφ) αποκαλύπτει την εμπλοκή του Γκραντ στην οργάνωση. Ο Γκραντ θα προσπαθήσει να ξεφύγει από την αστυνομία ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να αποκαλύψει την αλήθεια των όσων πραγματικά συνέβησαν.

Η ιστορία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Νιλ Γκόρντον και σε γενικές γραμμές δεν ανακαλύπτει και την πυρίτιδα. Ο κυνηγημένος από τους πάντες και φαινομενικά ένοχος ήρωας που πρέπει να αποδείξει την αθωότητα του είναι μια κλασσική συνταγή θρίλερ που έχει αγγίξει τη πληρότητα της με τον “Φυγά”. Ουσιαστικά αυτό που κάνει ενδιαφέρουσα την παρακολούθηση μιας τέτοιας ιστορίας είναι τα μυστικά, οι αποκαλύψεις και οι ανατροπές που παραφυλάν σε κάθε γωνιά. Ο “Κανόνας της Σιωπής” έχει πολλές τέτοιες γωνιές, οι οποίες είναι όμορφες αλλά κενές.

Συγκεκριμένα, ο Ρέντφορντ μάζεψε για τη ταινία του ένα από τα καλύτερα καστ που έχουμε δει εδώ και πολύ καιρό. Εκτός από τον Ρεντφορντ και τον Λαμπούφ, σε Β ρόλους θα δεις τη Σούζαν Σαραντον, την Άννα Κέντρικ, τη Τζούλι Κρίστι, τον Νικ Νόλτε, τον Μπρένταν Γκλίσον, τον Κρις Κούπερ, τον Τέρενς Χάουαρντ, τον Στάνλεϊ Τούτσι και την Μπριτ Μάρλινγκ. Σχεδόν όλοι οι παραπάνω έχουν κερδίσει ή έστω προταθεί για όσκαρ. Παρ’ όλα αυτά, μολονότι απολαυστικοί, είναι όλοι διακοσμητικά στοιχεία. Οι περισσότεροι έχουν μόνο δύο σύντομες σκηνές μες στη ταινία και μολονότι είναι όλοι απολαυστικοί είναι συνήθως και αχρείαστοι.

Ανάμεσα σε τόσες υπέροχες και σύντομες ερμηνείες, συνειδητοποιείς ότι κάτι λείπει κι αυτό είναι οι χαρακτήρες. Με το τέλος των σκηνών αυτών των ηρώων τελειώνει και το ενδιαφέρον μας για αυτούς. Οι δύο βασικοί ήρωες έχουν περισσότερο ζουμί, αλλά και πάλι όχι αρκετό για να κρατήσουν όλη τη ταινία. Αν και θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια ενδιαφέρουσα δυναμική σαν διπολικό δίδυμο, η μεταξύ τους αλληλεπίδραση είναι σχεδόν μηδαμινή και οι πράξεις του ενός σπάνια επηρεάζουν τον άλλον. Αν σε αυτό προσθέσεις και το γεγονός ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρος πρωταγωνιστής να καθοδηγεί τη δράση, η ταινία καταλήγει να αφηγείται μια σειρά από γεγονότα που ενώ θα έπρεπε, τελικά δε συνδέει τους δύο βασικούς της ήρωες.

Παρ’ όλα αυτά ο Ρέντφορντ ξέρει να χειρίζεται τους ηθοποιούς του και να μεταδίδει την απαραίτητη για θρίλερ ατμόσφαιρα. Όλα βρίσκονται στη θέση τους και επιλέγει μια πιο παραδοσιακή και παλιομοδίτικη προσέγγιση του είδους, που του πετυχαίνει. Δυστυχώς όμως, η ασάφεια του σεναρίου και η μεγαλύτερη απ’ όσο θα έπρεπε διάρκεια παρασύρουν τη προσπάθεια του και δε την αφήνουν να ξεπεράσει το μέτριο.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ