O Lemmy στον Κινηματογράφο

Αξέχαστες κινηματογραφικές στιγμές μιας μυθικής περσόνας

Υπάρχουν άνθρωποι που ξεπερνούν τον εαυτό τους κατά κάποιο τρόπο, και μετατρέπονται σε κάτι ιδεατό, μπορεί και παρά τη θέλησή τους. Ο Lemmy είναι το καλύτερο παράδειγμα, καθώς το μόνο που ήθελε είναι να παίζει rock ‘n’ roll όμως πέτυχε να δει τον εαυτό του να λατρεύεται ως κάτι παραπάνω από μουσικό.

Ο κινηματογράφος έρχεται να διαιωνίσει και να υπερτονίσει τη μυθική διάσταση αυτών των ανθρώπων, είτε με ρόλους σε ταινίες είτε με ντοκυμαντέρ για τους ίδιους. Αναπόφευκτα, στην περίπτωση του Lemmy όλη η προσοχή πέφτει στην αριστουργηματική μουσική που ‘χει γράψει με τους Motörhead, ενώ παραγνωρίζεται η φιλμική παρουσία που έχει χαρίσει μερικές αξέχαστες στιγμές.

Στο παρόν αφιέρωμα, επικεντρωνόμαστε στις ταινίες μυθοπλασίας που έχει συμμετάσχει είτε με μικρό είτε κανονικό ρόλο, ανά χρονολογική σειρά. Αποφύγαμε τα δεκάδες ντοκυμαντέρ τα οποία έχουν γυριστεί για τον ίδιο (με αποκορύφωμα το «Lemmy» του 2010) είτε εκείνα στα οποία έχει εμφανιστεί (που είναι ακόμα περισσότερα), όπως και τις μικρού μήκους.

Eat The Rich (1987) – Peter Richardson

Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, και μάλλον η καλύτερη. Γυρισμένο στο ζενίθ της θατσερικής εξουσίας, το «Eat The Rich» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια καταμέτωπο επίθεση στη βρετανική ελίτ, τόσο την πολιτική όσο και την οικονομική, μέσω μιας απόλυτα φλεγματικής κωμικής ιστορίας. Ο Lemmy εδώ υποδύεται ένα κατάσκοπο των σοβιετικών, με αποστολή να εξουδετερώσει έναν ανερχόμενο φασίστα πολιτικό. (Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστός ρόλος για εκείνον.) Επιπλέον, συμμετέχει και στο soundtrack της ταινίας γράφοντας το ομώνυμο «Eat The Rich» που συμπεριλαμβάνεται στον εκπληκτικό δίσκο «Rock ‘n’ Roll». Τέλος, στις κορυφαίες στιγμές τις ταινίες συνεισφέρουν εμφανίσεις-έκπληξη από γνωστούς μουσικούς, σε αυτοσαρκαστικούς ρόλους.

vlcsnap-2016-01-01-15h33m51s008

Hardware (1990) – Richard Stanley

Μια cult post-apocalyptic ταινία φαντασίας από τον ταλαντούχο Νοτιοαφρικανό Richard Stanley, είναι η δεύτερη ταινία του αφιερώματος. Η δράση βρίσκεται βεβαίως τοποθετημένη στο μακρινό μέλλον, όπου η «ανάσταση» ενός θανατηφόρου ρομπότ φέρνει σε κίνδυνο τους ήρωες της ιστορίας. Με προϋπολογισμό μόλις 1.5 εκατομμύριο δολάρια (σ.σ.: ναι, πολύ μικρό για τέτοια ταινία με τα δεδομένα του εξωτερικού), έκανε την έκπληξη στις αίθουσες καθώς έκοψε περισσότερα από το αναμενόμενο εισιτήρια. Δικαίως, καθώς η σκηνοθεσία του Stanley προδίδει ένα πηγαίο όραμα, και το σενάριό του μετατρέπει μια φαινομενικά κλισέ υπόθεση σε ένα καταιγιστικό θρίλερ δωματίου.
Ο Lemmy είναι ταξιτζής.

vlcsnap-2016-01-03-17h30m48s210

Airheads (1994) – Michael Lehmann

Άλλη μία κωμωδία στην οποία εμφανίζεται ο Lemmy, με έντονο το εμμέσως –εν προκειμένω- πολιτικό σχόλιο. Ένα metal συγκρότημα, που απαρτίζεται απ’ τους Brendan Fraser, Steve Buscemi (μακράν ο καλύτερος) και Adam Sandler το μόνο που θέλει είναι να ακουστεί στο ραδιόφωνο και να διεκδικήσει συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία. Ο στόχος δηλαδή κάθε συγκροτήματος, ανεξαρτήτως είδους. Το πρόβλημα είναι οι νόμοι τις αγοράς που θέτουν τους όρους σύμφωνα με τους οποίους μπορεί μια μπάντα να υπογράψει το πολυπόθητο χαρτί. Δεν έχει καμία σημασία πια το περιεχόμενο, αλλά αποκλειστικά το μέγεθος των πωλήσεων.

Η ταινία του Lehmann βάζει στο στόχαστρο πολυεθνικές δισκογραφικές και μεγάλα ραδιόφωνα, που θυσιάζουν το χρόνο του «αέρα» για διαφημίσεις χορηγών, και στα λεπτά που απομένουν παίζουν τη χειρότερη δυνατή μουσική. Οι The Lone Rangers, το εικονιζόμενο συγκρότημα, παίρνουν κατά λάθος την κατάσταση στα χέρια τους με αποτέλεσμα ένα πηγαία αστείο σενάριο, που γέννησε την επική ατάκα στην ερώτηση: «Who would win in a fight, God or Lemmy?”

Ο τελευταίος εμφανίζεται μονάχα σε μια –κορυφαία- σκηνή, που αφήνει όμως το στίγμα της.

Airheads

Tromeo And Juliet (1996) – Lloyd Kaufman

Η εν λόγω ταινία εγκαινιάζει τη μακροχρόνια σχέση του Lemmy με την ιστορική Troma Pictures, εταιρία που έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στον b-movie κινηματογράφο. Ο λόγος; Πολύ απλά γιατί φρόντισε, όπως πολλές ακόμα αντίστοιχες εταιρίες, να αποδείξει πως τα πάντα μπορούν να γυριστούν με μικρό ή ανύπαρκτο προϋπολογισμό, καταργώντας κυριολεκτικά κάθε όριο: σεναρίου, ακρότητας, αηδίας, σκηνοθεσίας, φαντασίας. Η «ποιότητα» του περιεχομένου, δεν είχε φυσικά καμία απολύτως σημασία.
Μεταξύ των ειδών που κινηματογραφούσε η Troma ήταν και οι διασκευές των κλασσικών, με αναπόφευκτο το γύρισμα του «Tromeo And Juliet», μια νέα ανάγνωση του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, τοποθετημένης στα metal ‘80s. Το αποτέλεσμα είναι βεβαίως εξωφρενικό, με το Lemmy να εκτελεί χρέη αφηγητή αυτής της τραγικής ιστορίας ανεκπλήρωτου έρωτα.

Σχεδόν δύο ώρες πραγματικής τρέλας (με αποκορύφωμα τα όνειρα της Ιουλιέτας).

Tromeo And Juliet

Terror Firmer (1999) – Lloyd Kaufman

Συνεργασία ξανά με τον Kaufman για λογαριασμό της Troma, σε μια ταινία με σενάριο-ορισμό του ύφους της εταιρίας. Μία κατά συρροή δολοφόνος τρομοκρατεί τους δρόμους, και μόνο το κινηματογραφικό συνεργείο της Troma μπορεί να τη σταματήσει. Ασταμάτητη, δυσθεώρητη καφρίλα με συμμετοχή του ίδιου του Kaufman ως τυφλού σκηνοθέτη, που δοκιμάζει ακόμα και τους φανατικούς των ταινιών. Αυτή τη φορά ο Lemmy «υποδύεται» το δημοσιογράφο, που καλύπτει δολοφονία σε ζωντανή μετάδοση. Ο θάνατος εδώ είναι ξεκαρδιστικός.

1

Citizen Toxie: The Toxic Avenger IV (2000) – Lloyd Kaufman

Αυτή ήταν πιθανότατα η αντίδραση του Lemmy όταν είδε το τέταρτο μέρος των περιπετειών του Toxic Avenger. Η τρίτη κατά σειρά συνεργασία του με τον Kaufman, είναι μάλλον και η χειρότερη, ή καλύτερα πρόκειται για το ιδανικό τεστ των ορίων ενός θεατή. Μετά από «δύο αποτυχημένα sequel» όπως μας ενημερώνουν οι υπέρτιτλοι της ταινίας, ο Toxic Avenger –ένας από τους πιο «λατρεμένους» ήρωες της Troma- επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, για να σώσει τους κατοίκους της πρωτεύουσας των πυρηνικών ατυχημάτων, Tromaville.

Στην ταινία συμβαίνουν κυριολεκτικά τα πάντα, από κάθε άποψη, με συμβάντα που μπορεί να βρει προσβλητικά ακόμα και ο πιο συνηθισμένος με αυτές τις ταινίες θεατής. Ο Lemmy τουλάχιστον διασώζεται, υποδυόμενος έναν από το πλήθος που έχει μαζευτεί από περιέργεια έξω από μια εν εξελίξει ομηρεία «μαθητών», και προσφέρει τις ελάχιστες στιγμές πραγματικού γέλιου της ταινίας.

vlcsnap-2016-01-06-16h28m58s671

Return To Nuke ‘Em High Volume 1 (2013) – Lloyd Kaufman

Η τελευταία ταινία του αφιερώματος είναι και μια επιστροφή στις καλές στιγμές της «φιλμογραφίας» του Lemmy. Τέταρτη συνεργασία με τον Kaufman, ξανά ταινία για την Troma, και το αποτέλεσμα είναι ευτυχώς το επιθυμητό. Ο σκηνοθέτης αυτήν τη φορά αναβιώνει μια ακόμα αγαπημένη σειρά ταινιών της εταιρίας, το «Nuke ‘Em High», φέρνοντάς τη στην τρέχουσα αμερικάνικη επικαιρότητα σε όλο της το μεγαλείο.

Το κοινωνικό σχόλιο πάνω στην πυρηνική ενέργεια που ενυπήρχε στα πρώτα φιλμ, εδώ αντικαθίσταται από τη μανιώδη κατανάλωση οργανικών ή οικολογικών προϊόντων, που στην ουσία πρόκειται για μια από τα ίδια. Δε λείπει η γελοία απεικόνιση επιχειρηματιών και τοπικών αρχόντων που προσπαθούν να συγκαλύψουν τι πραγματικά συμβαίνει, ενώ παράλληλα εκθειάζεται η υποκρισία τους. Στο τμήμα της μουσικής, τη συνεισφορά του κάνει ο Martin από τους αγαπημένους Tiger Lillies.
Ένα αγαπημένο b-movie, όπως παλιά, με το Lemmy να φιγουράρει ως πρόεδρος των Η.Π.Α.

Return To Nuke 'Em High Volume 1 (Lemmy)

Ο Lemmy όμως δεν έχει συμμετάσχει μόνο στις παραπάνω ταινίες. Υπάρχουν οι ακυκλοφόρητες ακόμη «Midnight Show», κι η πολυαναμενόμενη «Gutterdämmerung» του Björn Tagemose για την οποία πρέπει να μάθετε περισσότερα.

Συνοψίζοντας, ο καθένας μπορεί να συνειδητοποιήσει πως οι επιλογές του Lemmy και στον κινηματογράφο ήταν αντίστοιχες του μοναδικού χαρακτήρα του, πηγαίνοντας εκεί που ήξερε σίγουρα ότι θα περάσει καλύτερα. Και γι’ αυτό δε θα ξεχαστεί ποτέ από κανέναν.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*