Ο Μανάβης – The Grocer (2013)

Ο μανάβης αντιπροσωπεύει κάτι ευρύτερο και πάνω από όλα τα υλικά αγαθά: είναι η μοναδική επαφή των λιγοστών κατοίκων του εκάστοτε χωριού με τον έξω κόσμο.

 ★★★½☆ 


Σκηνοθεσία:Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος

Πρωταγωνιστούν: Κώστας Αναστασίου, Νίκος Αναστασίου, Σοφία Αναστασίου, Θύμιος Αναστασίου
Διάρκεια: 81’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Ανεξάρτητη

 

Ο Νίκος Αναστασίου σε πρώτη ανάγνωση είναι ένας απλός άνθρωπος. Ένας πλανόδιος μανάβης. Τι ιστορία έχει να πει ένας πλανόδιος μανάβης άξια για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη θα μπορούσε να παρατηρήσει κάποιος. Όμως, όπως και τα βιβλία, δεν πρέπει να κρίνουμε τις ταινίες από το εξώφυλλο. Γιατί φαινομενικά, το status quo ενός πλανόδιου δε φέρνει την παραμικρή συγκίνηση σε κάποιον. Ας αφοσιωθούμε όμως λίγο στο story του εν λόγω ντοκιμαντέρ. Ο Νίκος Αναστασίου είναι ένας πλανόδιος μανάβης. Αρχίζοντας από το μακρινό 1980, καθιέρωσε μία διαδρομή με το φορτηγάκι του, όπου μία φορά την εβδομάδα, κάθε εποχή, για όλο το χρόνο, πήγαινε στα απομακρυσμένα χωριά της νοτιοδυτικής Πίνδου για να φέρει τα λαχανικά και τα φρούτα που δεν ευδοκιμούν στην περιοχή. Συχνότατα, τον βοηθάει η γυναίκα του,ακόμα και τα δύο του παιδιά. Δε σταματάει όμως μόνο σε αυτά. Εν ανάγκη γίνεται και…κουρέας, επισκευάζει τις ηλεκτρικές συσκευές παντός είδους, φέρνει ανταλλακτικά, απαντάει σε παντός φύσεως απορίες, φέρνει τα φάρμακα που τόσο δύσκολα βρίσκονται στα δύσβατα μονοπάτια του βουνού που δεσπόζει στην περιοχή. Το πιο σημαντικό από όλα;

Ο μανάβης αντιπροσωπεύει κάτι ευρύτερο και πάνω από όλα τα υλικά αγαθά: είναι η μοναδική επαφή των λιγοστών κατοίκων του εκάστοτε χωριού με τον έξω κόσμο. Ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, στο τρίτο του πόνημα, μετά τη μικρού μήκους «Ο Ηρακλής, ο Αχελώος και η γιαγιά μου» και το μεγάλου μήκους « Ο Γιος του Φύλακα», ενασχολείται για μία ακόμα φορά με την ιδιαίτερη πατρίδα του, το Αρματωλικό Τρίκαλων και την ευρύτερη περιοχή. Κατορθώνει να φτιάξει ένα γλυκόπικρο road movie, πιστό στο ύφος του, κάνοντας μας να γνωρίσουμε τις παραδόσεις του τόπου και –κυρίως- τους κατοίκους-ήρωες που μένουν μόνοι τους ακλόνητοι στον τόπο τους παρά τις αντίξοες συνθήκες. Γλυκό γιατί η γνωριμία με τις γαλήνιες και σχεδόν εκτός αστικής πραγματικότητας φιγούρες των απομακρυσμένων αυτών χωριών, αφήνει τον θεατή με ένα χαμόγελο όταν αποχωρήσει από την αίθουσα.

Πικρό, γιατί γρήγορα έρχεται η συνειδητοποίηση πως αυτές οι μοναχικές φιγούρες είναι απόλυτα ξεχασμένες από τους πάντες και η καθημερινότητα έχει γίνει εξαιρετικά δυσβάσταχτη, δεδομένης και της οικονομικής κρίσης που έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Πέρα όμως από τα μαθήματα ζωής που μπορούμε να αντλήσουμε από τη συγκεκριμένη ταινία, αξίζει να σταθούμε και στο καθαρά road κομμάτι, που είναι ένα πανέμορφο οδοιπορικό σε μέρη που βρίσκονται μέσα στη χώρα μας, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουμε επισκεφθεί ποτέ. Η φωτογραφία είναι ιδιαίτερα προσεγμένη, τα χιονισμένα τοπία βοηθούν στη γενικότερη γραφικότητα των τοπίων και όλα μαζί συνθέτουν ένα πολύ ιδιαίτερο σκηνικό. Εν κατακλείδι, ο ήδη βραβευμένος «Μανάβης» (στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης), είναι μία ταινία που παρότι μπορεί να ξενίσει με το θέμα που καταπιάνεται και να φανεί αδιάφορο, αξίζει της αμέριστης προσοχής σας. Το ελληνικό ντοκιμαντέρ είναι εδώ. Στηρίξτε το.

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ