Ο Μοναχικός Καβαλάρης – The Lone Ranger (2013)

...

type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>

 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία:Gore Verbinski
Σενάριο: Justin Haythe, Ted Elliott, Terry Rossio
Πρωταγωνιστούν: Johnny Depp, Armie Hammer, William Fichtner, Tom Wilkinson, Ruth Wilson, Helena Bonham Carter
Διάρκεια: 149’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Θυμάστε όταν ήμασταν μικροί που βλέπαμε μια ταινία γουέστερν και μετά τρέχαμε και ντυνόμασταν καουμπόηδες, σερίφηδες κτλ; Πόσο ηρωική ήταν για τα πιτσιρίκια η εικόνα του πιστολέρο που αγωνιζόταν για το δίκιο σε μια χώρα που κυριαρχούσε το άδικο! Ε, λοιπόν, ο Μοναχικός Καβαλάρης σου δημιουργεί μια τέτοια διάθεση. Εντάξει, όχι να ντυθείς κιόλας, αλλά, θυμίζει τις παλιές ταινίες του είδους όπου, σα παιδιά και μεις, θεωρούσαμε απόλυτα φυσιολογικό ο πρωταγωνιστής να μπορεί να κυνηγάει τους κακούς καβάλα στο άλογο του, πάνω στο τρένο!

Έτσι και ο Lone Ranger, με ένα κρεσέντο πιστευτής απιθανότητας σου δίνει μια δυναμική περιπέτεια γουέστερν, στηριζόμενος στις απλές, βασικές αρχές του είδους, αλλά με την ταχύτητα και την σπιρτάδα των σύγχρονων ταινιών δράσης. Η ιστορία μας ξεκινά από τον γερασμένο, πια, ινδιάνο Tonto (Johnny Depp) να διηγείται την ιστορία του πως γνωρίστηκε με τον Μοναχικό Καβαλάρη. Όχι τυχαία, η διήγηση ξεκινά από το Σαν Φρανσίσκο του 1933, όπου ακούστηκαν πρώτη φορά στο ραδιόφωνο οι ιστορίες του Lone Ranger.

Πιστή στη μυθολογία του Μοναχικού Καβαλάρη η ταινία μας διηγείται πως ο αγαθός, αλλά αποφασισμένος εισαγγελέας John Reid (Armie Hammer), επιστρέφει από τον πολιτισμένο κόσμο στον τόπο καταγωγής του, στην ακόμη Άγρια Δύση, όπου θα προσπαθήσει να φέρει τους κανόνες της έννομης και πολιτισμένης κοινωνίας. Στην προσπάθεια του να συλλάβει έναν αιμοβόρο κακοποιό (στο ρόλο του πολύ, πολύ κακού Butch Cavendish ο αγνώριστος William Fichtner θυμίζει πραγματικά Χάνιμπαλ), ο John Reid θα γίνει ranger αλλά οι κακοποιοί θα είναι πιο προετοιμασμένοι από τον νόμο. Έτσι θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με τον «δεν-είμαι-και-πολύ-στα-καλά-μου» περήφανο ινδιάνο Tonto και θα φορέσει την μάσκα του The Lone Ranger, για να πιάσει τους κακούς, να σώσει το κορίτσι και να φέρει την δικαιοσύνη.

Η ταινία πάντως, αν και δεν έχει φιλοδοξίες να αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος από το κουτί του ποπ κορν που θα καταναλώσεις, δεν είναι και τελείως επίπεδη και αυτό οφείλεται στην αγάπη και τον σεβασμό με την οποία περικλείει τη θεματολογία της. Ο Verbinski στην σκηνοθεσία, αποφασίζει να αξιοποιήσει τα στοιχεία που μας έκαναν να αγαπήσουμε τα γουέστερν, επαναλαμβάνοντας σχεδόν κάθε κλισέ σκηνικό που έχει παιχτεί ποτέ σε γουέστερν, αλλά με έναν φρέσκο τρόπο και με αρκετή δόση χιούμορ, που σε κάνουν να αισθάνεσαι σα να το βλέπεις πρώτη φορά. Το τρένο, η ληστεία του τρένου, η ληστεία της τράπεζας, οι ινδιάνοι, το σαλούν, η μονομαχία, το ορυχείο, το ιππικό, η γέφυρα του τρένου, σχεδόν οτιδήποτε γράφτηκε ποτέ για γουέστερν παρελαύνει από μπροστά σου. Μέχρι και οι τοποθεσίες στις οποίες γυρίστηκε η ταινία, όπως η Monument Valley αποτελούν αναφορά στα κλασικά γουέστερν του John Ford. Η ταινία, επίσης, σαν εξιλέωση απέναντι στην αγιοποίηση των εξημερωτών της Άγριας Δύσης καταγγέλλει, έστω επιδερμικά, το πώς η ανάπτυξη του Αμερικάνικου Καπιταλισμού, στηρίχτηκε στην γενοκτονία των Ινδιάνων, αλλά και την εκμετάλλευση εκατομμυρίων απλών ανθρώπων που έχτισαν την Αμερική, για να θαφτούν στα θεμέλια της.

Σε αυτή την απότιση τιμής στην Άγρια Δύση και στον Μοναχικό Καβαλάρη, αξίζει ειδικής αναφοράς, η καταδίωξη του τέλους, όπου η μουσική-σφραγίδα του Μοναχικού Καβαλάρη, -η εισαγωγή στην όπερα Γουλιέλμος Τέλος του Rossini -σε κάνει και σένα να χοροπηδάς στην θέση σου.

Αυτό που σου δημιουργεί μια αμηχανία, από την άλλη, είναι όταν μια-δυο φορές η επανάληψη του στυλ των Πειρατών της Καραϊβικής θυμίζει υπερβολικά… ξεπατίκωμα. Ειδικά ο Tonto, όσο διασκεδαστικός και αν είναι θυμίζει υπερβολικά Captain Jack Sparrow και ο Johnny κινδυνεύει να τυποποιηθεί.

Όμως, το τελικό αποτέλεσμα του The Lone Ranger είναι ότι βγαίνοντας από την αίθουσα, μετά από 149 λεπτά καταιγιστικής δράσης, είσαι πιο ξεκούραστος και χαλαρός, με μια διάθεση να πάρεις το αλογάκι σου και να διορθώσεις όλα τα στραβά αυτού του κόσμου, όπως όταν ήσουν παιδί. “Hi-Yo, Silver! Away!”

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ