O Μπαμπάς μου, Ο Λένιν και ο Φρέντυ (2011)

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Στη δεκαετία του ’80, ένα 9χρονο κορίτσι, χάνει την επαφή με τον αριστερό, εργασιομανή πατέρα της. Η παρουσία μιας προτομής του Λένιν στο γραφείο του τη βάζει σε υποψίες. Όταν ο Αμερικάνος μανιακός δολοφόνος, Φρέντυ Κρούγκερ, μπαίνει στη ζωή της, η μικρή ξέρει πως πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Η ταινία είναι εντυπωσιακή παραγωγή για μικρού μήκους. Η φωτογραφία σε συνδυασμό με τη σκηνοθεσία τρυπώνει στις αναμνήσεις του εννιάχρονου κοριτσιού και σε προέκταση και όλων όσων μεγάλωσαν στην Ελλάδα την δεκαετία του 80. Με την πολιτική εξέλιξη της χώρας μέσω ενός αποσπάσματος δελτίου ειδήσεων του Mega, την αισθητικής της εποχής και την εμβόλιμη pop αναφορά στο διάσημο δολοφόνο, η σκηνοθέτης Ρηνιώ Δραγασάκη συνθέτει μια λίγο ανήσυχη αλλά και χαριτωμένη παιδική ηλικία και σχολιάζει την τότε πολιτική πραγματικότητα μέσω του κλειστού περιβάλλοντος μια οικογένειας.

Ο Λένιν που φωτίζεται, τα βιβλία που σοκάρουν την μικρή πρωταγωνίστρια, έχουν όλα το ρόλο τους, που από παιδική ανάμνηση μεταφράζεται σε αποτύπωση της άποψης της μικροαστικής κοινωνίας για τους κομμουνιστές της εποχής. Πέρα όμως απ’ αυτό, η ταινία διακρίνεται και για την ρομαντική νοσταλγία που την περιβάλει σε κάθε πλάνο, υπενθυμίζοντας σκηνές και συναισθήματα που συγκρούονταν όταν είμαστε παιδιά όπως ο Λένιν του κομμουνισμού και ο Φρέντυ Κρούγκερ της Δύσης. Από τις ταινίες που συμβάλουν πραγματικά στην άνοδο του Ελληνικού σινεμά!

Η ταινία βραβεύτηκε στα περασμένα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου με το βραβείο καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους.

Δείτε εδώ όλες τις ταινίες της ταινιοθήκης

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ