Ο Νο1 Καταζητούμενος – A Most Wanted Man (2014)

Ο Anton Corbijn εισέρχεται για ακόμη μία φορά στα λημέρια του έξυπνου, «ήσυχου» κατασκοπικού θρίλερ μετά το «The American»






 


Σκηνοθεσία: Anton Corbijn
Σενάριο: Andrew Bovell, John Le Carre(βασισμένο στο βιβλίο του)
Πρωταγωνιστούν: Philip Seymour Hoffman, Grigoriy Dobrygin, Rachel McAdams, Willem Dafoe
Διάρκεια: 122’
Χώρα: Ην. Βασίλειο/ΗΠΑ/Γερμανία
Διανομή: Spentzos, Seven

 

173Λίγους μήνες πριν, όταν ο Philip Seymour Hoffman μας «άφησε», είχαμε αναφερθεί στο πόσο πολύ θα λείψει από τον κινηματογραφικό κόσμο ο σπουδαίος ηθοποιός. Ως αδιάσειστο αποδεικτικό στοιχείο για να υποστηρίξει τα λόγια μας αυτά, εκτελεί η τελευταία «παράσταση» του αδικοχαμένου Hoffman, το κατασκοπικό «A Most Wanted Man» που μας θυμίζει κάθε λόγο για τον όποιο ο Αμερικανός ανήκε σε μία σπάνια κάστα χαρισμάτικών ανθρώπων. Bασισμένο στο μυθιστόρημα του μετρ της κατασκοπικής λογοτεχνίας, John Le Carre, το φιλμ του Ολλανδού Anton Corbijn είναι ένα βραδυφλεγές, παλαιάς κοπής, έξυπνο θρίλερ που μας εισάγει στα άδυτα των υπηρεσιών πλήροφοριών και στο ιδιότυπο «αλισβερίσι» μεταξύ τους, όλα με αφορμή έναν άνθρωπο που έχει χρησιμότητα για κάθε εμπλεκόμενη πλευρά.

Το Αμβούργο, μετά από την ενορχήστρωση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου που ξεκίνησε από την πόλη, έχει εξελιχθεί σε κεντρικό κόμβο υπόπτων για τρομοκρατία, χάρη και στην ιδιότητα του ως ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια παγκοσμίως. Ο Gunther Bachmann(Philip Seymour Hoffman), πεπειραμένος πράκτορας που έχει ταξιδέψει όλο τον κόσμο, εργάζεται στην πόλη ως μέλος μίας μυστικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας που ενεργεί υπογείως, χωρίς εμφανείς δεσμούς με την κυβέρνηση. Όταν ένας νέος στόχος εμφανιστεί στο «ραντάρ» της υπηρεσίας, ο Ρωσό-Τσετσένος Issa Karpov(Grigoriy Dobrygin), η προαναφερθείσα οργάνωση, η CIA και η κυβέρνηση θα μπλεχτούν στο κηνύγι του, όλοι με διαφορετικά κίνητρα. Ο Bachmann τον θέλει ώστε να οδηγηθεί στο μεγάλο «ψάρι» που λέγεται Dr. Abdullah, ο άσπονδος εχθρός του, Dieter θέλει να τον συλλάβει αμέσως και κάπου εκεί έρχεται και η CIA, μέσω της απεσταλμένης της, Sullivan(Robin Wright), που φαίνεται πως συμμαχεί με τον Bachmann εξασφαλίζοντας του λίγο χρόνο ώστε να δράσει.Συν τοις άλλοις, προσθέτονται δύο νέοι παίκτες στο παιχνίδι: η νεαρή δικηγόρος μεταναστών Annabell Richter(Rachel McAdams) που παίρνει υπό την προστασία της τον Karpov, αλλά και ο Tommy Brue(Willem Dafoe), ιδιοκτήτης τράπεζας με «σκοτεινούς» πελάτες.  Όσο περνούν οι ώρες, τόσο στενεύουν και τα περιθώρια για τον Bachmann, που πρέπει να πάρει κάποιες κρίσιμες αποφάσεις όπως το κατά πόσο ο Karpov είναι ένας αθώος άνθρωπος ή ένας επικίνδυνος τρομοκράτης.

Ο Anton Corbijn εισέρχεται για ακόμη μία φορά στα λημέρια του έξυπνου, «ήσυχου» κατασκοπικού θρίλερ μετά το «The American»(που είχε υποφέρει από το λάθος marketing της ταινίας ως action movie). Ο σπουδαιότερος σύμμαχος του, πέρα από το μαεστρικά καθοδηγούμενο σενάριο του Andrew Bovell(Edge of Darkness), είναι αναμφίβολα αυτή η one-of-a-kind προσωπικότητα που ακούει στο όνομα Phillip Seymour Hoffman. Ήταν μοναδική η ικανότητα του εκλιπόντος να «βυθίζεται» στον εκάστοτε ρόλο που του ανατίθετο και ως Gunther Bachmann δεν κάνει τίποτα λιγότερο. Πάντοτε με σύντροφο το ουίσκι στο ποτήρι και στον καφέ, με το τσιγάρο ως προέκταση του χεριού του, ο Gunther είναι κάποιος που παλεύει καθημερινά με τους δαίμονες του, μερικοί εκ των οποίων προέρχονται από την αποτυχία της προηγούμενης του αποστολής. Θα ήμασταν σίγουροι πως αυτό το προβληματισμένο άτομο δε θα κατάφερνε να συντονίσει μία ομάδα ή να εμπλακεί στο πεδίο της μάχης, παρ’όλα αυτά η οξυδέρκεια του και η εμπειρία του τον μετατρέπει στο πιο σημαντικό πιόνι του παιχνιδιού, έναν βαθιά ευφυή άνθρωπο που συμπαθούμε, ακόμα και μετά τα λογύδρια περί τρομοκρατίας με την νεαρή δικηγόρο Annabell.

Όσον αφορά τον Grigoriy Dobrygin(How I Ended This Summer), δε μας εντυπωσιάζει με την ερμηνεία του ως Karpov και ο ρόλος του είναι κυρίως διεκπεραιωτικός, αντίθετα με την καλή δουλειά της Rachel McAdams ως Annabell σε ένα ρόλο που τον «έχει» και φυσικά με τον πάντα καλό Willem Dafoe που για άλλη μία φορά ξεχωρίζει ως Tommy Brue, παρά την ολιγόλεπτη εμφάνιση του. Από κοντά και η Robin Wright ως Sullivan, με το ιδιαίτερο «κρύο» ύφος που απαιτούσε η περσόνα της.

Ειδική μνεία στο low-key soundtrack του φιλμ, αλλά και στο μίνι-παιχνίδι που (ίσως, κατά τη γνώμη του γράφοντα) παίζει ο Corbijn στους τίτλους τέλους, χρησιμοποιώντας το Hoist that Rag του Tom Waits, από τον ίδιο δίσκο με το «Sins of my Father», φράση που έχει τη σημασία της στην ταινία. Ακούστε και τον δίσκο, Real Gone, είναι εκπληκτικός.

Εν κατακλείδι, άλλο ένα βιβλιο του John Le Carre που μεταφέρεται εξαιρετικά στον κινηματογράφο και άλλο ένα φιλμ που πιστοποιεί το ταλέντο του Anton Corbijn. Δείτε το για τον Hoffman, για το σενάριο, για τη σκηνοθεσία. Χρειάζεστε κάτι άλλο;

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ