Ο Παράδεισος της Πίστης – Paradies Glaube/Paradise: Faith (2012)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Ulrich Seidl
Σενάριο: Ulrich Seidl, Veronika Franz
Πρωταγωνιστούν: Maria Hofstätter, Nabil Saleh, Natalya Baranova
Διάρκεια: 115’
Χώρα: Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Ο «Παράδεισος της Πίστης» είναι μια κόλαση, χτισμένη από θρησκόληπτους. Βραβευμένος με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας (2012), ο «Παράδεισος της Πίστης» αποτελεί τη δεύτερη ταινία της τριλογίας «Παράδεισος» του Ulrich Seidl με θέμα την πίστη.

Η Annamaria είναι νοσοκόμα, η οποία περνά τον ελεύθερο χρόνο της καθαρίζοντας το σπίτι της, αυτομαστιγώνεται, τραγουδά χριστιανικούς ύμνους, κάνει προσηλυτισμό και προσπαθεί να φέρει την Αυστρία στον δρόμο του Θεού. Κύριος αντίπαλος της η Λαγνεία, του κόσμου και η δική της. Η κατάσταση θα γίνει ακόμα πιο περίπλοκη, όταν η Annamaria θα αναγκαστεί να δεχτεί ξανά στο σπίτι τον άντρα της, ο οποίος είναι παράλυτος και… Μουσουλμάνος.

Η ταινία είναι χαμηλών τόνων, με σταθερό ρυθμό και μονόπλανα. Όλο το βάρος πέφτει στην πρωταγωνίστρια και τον άντρα της, οι οποίοι δένουν απόλυτα με τους ρόλους τους. Οι διάλογοι εμβόλιμοι, σε μια ιστορία η οποία λέγεται κυρίως με την εικόνα, αλλά το ζουμί… μάλλον πολύ ελαφρύ. Ο δημιουργός, σαρκάζει τη θρησκοληψία, την δήθεν κατοχή του λόγου του θεού από ανθρώπους οι οποίοι αγνοούν ακόμη και βασικές αρχές της θρησκείας τους. Αρκετές φορές, παρακολουθώντας την πρωταγωνίστρια θα νομίσεις ότι βλέπεις την Λουκά (αλήθεια που έχει χαθεί αυτή;), ή τον κλασσικό Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια(-αναβολικά) Χρυσαυγίτη. Δυστυχώς τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν πολλοί στην κοινωνία μας σήμερα και οι συνθήκες εξαθλίωσης και φτώχειας τους δίνουν πάτημα και θράσος να κυκλοφορούν καταγγέλλοντας τους πάντες και τα πάντα υποσχόμενοι σωτηρία,… μετά Θάνατον.

Το πρόβλημα με την ταινία, όπως και με μεγάλο μέρος της κοινωνίας, είναι ότι δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Η άγνοια, η ημιμάθεια σε συνδυασμό με την φτωχοποίηση και την νέο εξαθλίωση δημιουργούν προϋποθέσεις να ευδοκιμήσουν τέτοιες σκοταδιστικές τάσεις ακόμα και σήμερα. Είναι πολύ απλοϊκή η ερμηνεία της θρησκοληψίας στη βάση της σεξουαλικής καταπίεσης και ο βιασμός του σταυρού, είναι ένας συμβολισμός καθαρά προκλητικός απέναντι σε έναν κόσμο που καλώς ή κακώς πιστεύει, χωρίς να θίγει την ουσία των πραγμάτων.

Εν κατακλείδι, «Παράδεισος της Πίστης» είναι μια ταινία που απευθύνεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό. Μπορεί βέβαια να παρακολουθηθεί και ως μια μελέτη στον ψυχισμό του ατόμου, την έννοια της απομόνωσης και πολλά άλλα. Όμως, προσωπικά μου φάνηκε σαν μια ταινία με στόχο όχι να ερευνήσει, αλλά να προκαλέσει. Το καυστικό της σχόλιο απέναντι στην θρησκεία, αγγίζει μόνο επιδερμικά την θρησκοληψία, αφήνοντας τον σκοταδισμό ανέγγιχτο να προετοιμάζει την δική του κόλαση.

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει τον κινηματογράφο.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ