Ο Θρύλος του Ταρζάν – The Legend of Tarzan (2016)

Ένας διαφορετικός ήρωας που δεν ξέρω αν θα καταφέρει να βγάλει sequel στο sequel

 ★★½☆☆ 

Σκηνοθεσία: David Yates
Σενάριο: Edgar Rice Burroughs (βασισμένο στους χαρακτήρες του), Stuart Beattie, Craig Brewer, John Collee, Adam Cozad
Πρωταγωνιστούν: Christoph Waltz, Margot Robbie, Samuel L. Jackson
Διάρκεια: 110′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Tanweer

Poster (7)Πρέπει να διευκρινίσω πως δεν είχα κανένα ενδιαφέρον να δω αυτήν την ταινία. Ο Tarzan δεν μου κίνησε ποτέ το ενδιαφέρον ως ήρωας, και μπορώ νομίζω να πω τον βαριόμουν κιόλας. Είχα δει βεβαίως την ταινία της Disney αλλά όπως όλοι ξέρουμε, ο θείος Walt αλλάζει τα φώτα στις ιστορίες για να βγουν φιλικές προς τους μικρούς θεατές. Δεν έχω διαβάσει ούτε το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η μυθολογία του ήρωα, καθώς η εποχή που ήταν «της μόδας» να διαβάζεις τέτοια μυθιστορήματα είχε περάσει όταν εγώ έτρεχα στην βιβλιοθήκη των Σερρών (και δανειζόμουν «Aνατριχίλες» και «Harry Potter»).

Τον πρωταγωνιστή (στην τρίτη ή τέταρτη κινηματογραφική του εμφάνιση αν δεν απατώμαι) τον ήξερα από την σειρά του HBO «True Blood». Να πω ότι ήταν ο αγαπημένος μου; Δεν θα το πω. Να πω ότι περίμενα να κάνει καριέρα στο cinema; Ούτε αυτό θα πω. Η παγωμάρα του χαρακτήρα στην σειρά και τα ψυχρά χαρακτηριστικά του Alexander ήταν in sync αλλά αυτό άφηνε και πολύ μικρά περιθώρια για έκφραση συναισθημάτων (και ταύτιση κατ’ επέκταση). Οπότε ποιος ο λόγος να δω αυτήν την ταινία, μιας και το trailer δεν μου κίνησε την περιέργεια αλλά και ο ήρωας μου είναι αδιάφορος παιδιόθεν; Κι όμως, την είδα, ΓΙΑ ΣΕΝΑ!

Τι να πω; Το story, που δεν είναι ιδιαίτερα περίπλοκο αλλά είναι αρκετά σύνθετο για να δώσει ένα film 110 λεπτών με ικανοποιητική δράση, μας πηγαίνει δέκα χρόνια μετά το τέλος της ιστορίας του (πασίγνωστου για πολλούς) βιβλίου. Ο βασιλιάς της Αγγλίας έχει πνιγεί στα χρέη και η μόνη λύση για να ξελασπώσει είναι η εκμετάλλευση των διαμαντιών του Opar, μιας περιοχής του Kongo, στην οποία κατοικεί μια φυλή μαύρων βαμμένων λευκών. Περίπλοκο; Ε σκέψου έναν Αφρικανό βουτηγμένο στον ασβέστη. Με τον αρχηγό τους, τον Mbongo (Djimon Hounsou) ο Tarzan (Alexander Skarsgard) έχει αντιπαλότητα. Είχε γίνει χοντρό μαναφούκι στο παρελθόν και μάλλον ο δικός μας έφυγε νύχτα απ΄τα Κονγκά (sic), σαν τον Κωνσταντάρα στον «Ο Άνθρωπος που γύρισε απ’ τη ζέστη». Ένα σάπιο deal λοιπόν, υποχθόνιο και καταχθόνιο θα φέρει τον ήρωα μας πίσω στα εδάφη που μεγάλωσε για να αντιμετωπίσει τους κακούς (τον Mbongo ντε) και να σώσει την χώρα, τους ανθρώπους αλλά και τα ζώα που αγαπά τα χέρια του σιχαμένου Leon Rom (Christoph Waltz).

Λοιπόν! Μιας και η ταινία που παρακολουθούμε είναι ένα sequel χωρίς να υπάρχει πρώτο μέρος, είναι αναμενόμενο πως θα πρέπει κάπως να μας ενημερώσουν (καλοσύνη τους) όχι μόνο για το τι συνέβη στα 8-10 χρόνια που μεσολάβησαν από το τέλος του βιβλίου ως και το πρώτο λεπτό του film αλλά και στο βιβλίο αυτό καθεαυτό, καθώς μπορεί να υπάρχει κόσμος που δεν έχει ιδέα σχετικά με τα γεγονότα που διηγείται (όπως εγώ).

Αυτό γίνεται με διάσπαρτα flashbacks που κάποια είναι συγκινητικά (πως ανέλαβαν το μωρό οι γορίλες) αλλά και κάποια βαρετά (πως συστήθηκε η Jane με τον Tarzan). Μιας και είπα Jane… Η Margot Robbie ως Jane, είναι μια τσιριμπίμ-τσιριμπόμ γκόμενα με τσαγανό που μεγάλωσε στην αλητεία της αφρικανικής Στέπας (σαν τον Stan ένα πράγμα) και δεν κωλώνει να τα βάλει ούτε με το «φάντασμα» του δάσους αλλά ούτε και με τους νταήδες του Leon Rom. Είναι τσαμπουκαλεμένη, γεμάτη ειρωνεία και δεν χρωστάει καλό λόγο (σχεδόν) σε κανέναν. Θα έλεγα πως είναι εξαιρετική στον ρόλο της κι ελπίζω/εύχομαι να είναι έτσι και στο «Suicide Squad» (που βγαίνει προσεχώς). Επίσης θέλω να σημειώσω πως μου θύμιζε έντονα την Ελισάβετ Μουτάφη («Βέρα στο δεξί» anyone?).

Ο Tarzan όμως, είναι μονίμως συνωφρυωμένος (λες κι έχει ξεχάσει την επόμενη ατάκα του σεναρίου) καθώς είναι προβληματισμένος με τα τεκταινόμενα. Δυστυχώς μου θύμισε σε πάρα πολλά σημεία το βαμπίρ Eric και δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα γι’ αυτό. Δύο είναι τα τινά: Ή ο Skarsgård έχει μόνο 3 εκφράσεις τις οποίες τις είχε «κατσιάσει» τόσα χρόνια στο σαπούνι του HBO ή έχει «καεί» από τον χαρακτήρα που υποδυόταν και όπου και να τον δούμε περιμένουμε να βγάλει κυνόδοντες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ήταν κακός στον ρόλο του, απλά ήταν τόσο-όσο. Όχι κακός αλλά όχι και για Oscar.

Ο Samuel L. Jackson υποδύεται τον George W. Williams, έναν αινιγματικό τύπο που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και ελεεϊνός τσάτσος αλλά τελικά αποδεικνύεται το comic relief της ταινίας αλλά και σημαντικός βοηθός του Tarzan στην προσπάθεια του να σώσει την κατάσταση. Καλός. Κλασικός Jackson.

Ο Christoph Waltz θα πρέπει να παραδεχτώ πως είναι ο πιο σιχαμένος «κακός» που έχω δει σε ταινία τελευταία. Το απόλυτο σίχαμα. Να πνίγεται μπροστά σου και νερό να μην του δίνεις. Ρεμάλι απ’ τα λίγα. Βέβαια, σε αρκετές περιπτώσεις βρίσκει τον μάστορα του στο πρόσωπο της Jane, καθώς είπαμε, το γκομενάκι ήταν το δεξί χέρι του νταή της περιοχής και δεν χαμπαριάζει τίποτε. Δεν του χαρίζει κάστανο του Waltz η μαντάμ και ο θεατής πολύ το χαίρεται.

Γενικά έχω να πω ότι τα εφέ είναι φανταστικά. Δεν μπορείς να καταλάβεις που τελειώνει το CGI και που αρχίζει το φυσικό τοπίο, συν το ότι τα ζώα είναι αληθοφανέστατα (σε αντίθεση με του «Jungle Book» που ναι με ήταν πολύ καλοφτιαγμένα αλλά εκείνα μιλούσαν κιόλας, οπότε κάτι σου χτυπούσε στο μάτι). Πολλή σκόνη, πολλή λάσπη και σε μια σκηνή σκέφτηκα ότι θα είχε πολλή φάση να μπουκάριζε η Indominus Rex από το «Jurassic World» και να γινόταν το μάλε-βράσε. Αλλά δεν.

Η ταινία δεν είναι κακή και βρίσκω λίγο άδικη την κριτική που έχει δεχτεί… Βασικά έχει φάει ξύλο έξω και δεν βρίσκω (απαραίτητα) τον λόγο που συνέβη αυτό. Την βλέπεις άνετα, έχει αγωνία, σε ικανοποιεί το θέαμα και φεύγεις χωρίς να κλαις τα 8 ευρώ σου. Δεν είναι Civil War αλλά δεν είναι και Batman V Superman. Ένας διαφορετικός ήρωας που δεν ξέρω αν θα καταφέρει να βγάλει sequel στο sequel.

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ