Oblivion (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία:Joseph Kosinski
Σενάριο: Joseph Kosinski, Karl Gajdusek, Michael Arndt, (βασισμένο στο κόμικ των) Joseph Kosinski, Arvid Nelson
Πρωταγωνιστούν: Tom Cruise, Morgan Freeman, Olga Kurylenko, Andrea Riseborough, Nikolaj Coster-Waldau
Διάρκεια: 126’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: UIP

 

Τον τελευταίο καιρό οι sci-fi ταινίες σου δίνουν μια αίσθηση déjà-vu σε σχέση με τις ιστορίες που θέλουν να πουν αλλά και με τους κόσμους τους οποίους προσπαθούν να απεικονίσουν. Λίγες είναι αυτές που έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν αυτές τις παγίδες, ανεβάζοντας έτσι το πήχη για τις υπόλοιπες του είδους. Το νέο πόνημα του σκηνοθέτη του “TRON: Legacy” Joseph Kosinski, με τίτλο “Oblivion”, είναι μια από αυτές τις ταινίες που παρόλα τα θετικά στοιχεία που έχει (και είναι αρκετά), υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία την κάνουν να μένει πίσω και να αγκομαχά να φτάσει στο κορυφή.

2077: Ο Τζακ Χάρπερ, ένας από τους τελευταίους εναπομείναντες ανθρώπους στη Γη, έχει ως αποστολή του να επιδιορθώνει τα ρομποτικά σκάφη που επιτηρούν τη Γη και την προστατεύουν από τους εισβολείς. Όταν σε μια από τις τελευταίες περιπολίες του προτού εγκαταλείψει κι εκείνος τη Γη, ο Τζακ θα συναντήσει μια μυστηριώδη, γοητευτική γυναίκα και οι δυο τους θα ζήσουν μια μεταφυσική εμπειρία που θα τους αλλάξει για πάντα, ενώ την ίδια στιγμή, όλα όσα γνώριζε ο ήρωας θα τεθούν υπό αμφισβήτηση, καθώς μια εναλλακτική αλήθεια αποκαλύπτεται ολοζώντανα μπροστά του… Η μοίρα της ανθρωπότητας είναι τώρα στα χέρια ενός ανθρώπου που πίστευε πως ο κόσμος μας ήταν προδιαγεγραμμένος να καταστραφεί.

Μη σε προϊδεάζει αρνητικά το γεγονός ότι το “Oblivion” το έχει σκηνοθετήσει ο Kosinski του μετριότατου “TRON: Legacy”. Αν και μόλις η δεύτερή του ταινία, ο Kosinski φαίνεται πως έχει ωριμάσει καλλιτεχνικά, ως έναν βαθμό τουλάχιστον, δημιουργώντας μια υπέροχα οπτικά ταινία, η οποία δίνει μια ονειρική αλά “The Moon” του Duncan Jones αισθητική από την αρχή μέχρι το τέλος της. Τα εξαιρετικά άλλοτε πλάνα του αιχμαλωτίζουν με μοναδικό τρόπο αυτό το post-apocalyptic ανησυχητικό συναίσθημα μιας μουντής και επικίνδυνης δυστοπίας. Φυσικά δεν θα μπορούσε να το καταφέρει χωρίς την εξαιρετική φωτογραφία του πρόσφατα βραβευμένου με Όσκαρ Claudio Miranda (Life of Pi) αλλά και το επίσης μινιμαλιστικά εξαίσιο production design.

Ο Kosinksi παίρνει τον χρόνο του για να χτίσει τον κόσμο αυτόν, έναν κόσμο απομόνωσης για τον Jack και την Vicka, χρησιμοποιώντας νεονουαριστικά στοιχεία αφήγησης «κλέβοντας» πολλές φορές στοιχεία από το «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» του Κubrick ως κι από τα πιο πρόσφατα «Wall-E» και τριλογία του «Matrix», και δεν είναι μέχρι το δεύτερο περίπου μισό του φιλμ όπου δίνει μια κάποια ώθηση στην ιστορία του. Και εδώ παρουσιάζονται τα μεγαλύτερα προβλήματά του. Ο Kosinski κρατά μια αργή αλλά σταθερή πορεία στην εξέλιξη της ιστορίας, η οποία προς την μέση φαίνεται πως χολώνει, η ανάπτυξη των χαρακτήρων δεν είναι τόσο ουσιώδης και οι όποιες ανατροπές φαίνονται κάπως επιπόλαιες καθώς πέφτει σε κάποιες σεναριακές ευκολίες, κάνοντας το φινάλε να χάνει τον δυναμισμό του. Όσο καλές να είναι οι προθέσεις της, η έλλειψη σεναριακής εφευρετικότητας και πρωτοτυπίας δεν την βοηθούν να ξεφύγει από το σωρό. Κι αυτό το συναίσθημα του déjà-vu δεν παύει να σε ακολουθεί καθ’ όλη την διάρκειά της: δεν υπάρχουν στοιχεία – ακόμα και οι ανατροπές του – που θα σε εκπλήξουν, σίγουρα την έχεις ξαναδεί, σίγουρα ξέρεις την κατάληξή της αλλά δεν είσαι και απόλυτα σίγουρος γι’ αυτά.

Αλλά παρόλα αυτά δεν σε κάνει να βαριέσαι. Τίποτα δεν σου αποσπά την προσοχή και το βλέμμα σου παραμένει κολλημένο στην οθόνη. Όσο και αν αδυνατεί στην σεναριακή δραματουργία, ανταποδίδει στις σκηνές δράσης. Αν και είναι ελάχιστες, όπου υπάρχουν είναι σκηνοθετημένες εξαιρετικά. Ο Kosinski μπορεί να έχει καταφέρει να σε κερδίσει οπτικά και το σενάριο του, στην καλύτερη, να βοηθά την ροή της ταινίας αλλά έχει κι ένα ακόμα άσσο στο μανίκι του: το υπέροχο soundtrack από τους Γάλλους Μ83. Όπως και η συνεργασία του στο “TRON: Legacy” με τους Daft Punk, έτσι κι εδώ η μουσική των M83 συνδέεται με έναν απαράμιλλο τρόπο με τις εικόνες του δημιουργώντας έτσι μια μοναδική οπτικοακουστική εμπειρία. Δεν είμαι σίγουρος ότι η ταινία θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα χωρίς την μουσική αυτή επένδυση.

Και το ίδιο αποτέλεσμα δεν θα είχε χωρίς τους πρωταγωνιστές της. Ο Tom Cruise δεν ξεφεύγει ερμηνευτικά κρατώντας ένα low προφίλ με πινελιές δυναμισμού όταν χρειάζεται. Για άλλη μια φορά δείχνει πως είναι ένας αρκετά καλός ηθοποιός όταν οι συνθήκες το προδιαθέτουν, από blockbuster πρωταγωνιστής ως ακόμα και σε δραματικό επίπεδο. Η πρώην Bond girl Olga Kurylenko παίζει καλά ένα όχι και τόσο δυνατά ανεπτυγμένο χαρακτήρα αλλά η εξαιρετική ερμηνεία της Andrea Riseborough είναι αυτή που καταφέρνει να κερδίσει τις εντυπώσεις. Κάτω από την ήρεμη και παγωμένη αυτή ομορφιά της υποβόσκει ένα ένας δυναμισμός και ένας ασυγκράτητος συναισθηματισμός.

Σε ένα κινηματογραφικό παράλληλο σύμπαν, όπου το “Oblivion” θα είχε πιο δυνατό σενάριο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα φιλμ αναφοράς για τις υπόλοιπες sci-fi ταινίες. Όμως παρόλο τα σεναριακά του σκαμπανεβάσματα, δεν σταματά να σε διασκεδάζει. Ο Kosinski μπορεί να έχει ωριμάσει ως ένα βαθμό αλλά έχει ακόμα δρόμο για να μας προσφέρει κάτι το μοναδικό. Το θέμα όμως με αυτόν είναι πως, σε σχέση με άλλους σκηνοθέτες, θα τα καταφέρει. Και αυτή η στιγμή του «θριάμβου» του δεν θα αργήσει να έρθει.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ