Οι 15 καλύτερες ταινίες που είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας

...

Μετά από 11 μέρες γεμάτες προβολές, διαγωνιστικό, μουσικές ταινίες, αφιερώματα, τρέξιμο από το ένα σινεμά στο άλλο και πολλές sold out προβολές, οι Νύχτες Πρεμιέρας έριξαν αυλαία. Δόθηκαν τα βραβεία των πρωτοεμφανιζόμενων, τα βραβεία μικρού μήκους και παρουσία της Αντέλ Εξαρχόπουλος, τα βραβεία του διαγωνιστικού. Εμείς μην κάνοντας το διαχωρισμό των ταινιών του διαγωνιστικού και των άλλων, σας παρουσιάζουμε παρακάτω μια λίστα με τις ταινίες που απολαύσαμε περισσότερο από ένα πρόγραμμα που ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον, ποικίλο και ελληνικό. Δείτε λοιπόν τι ξεχωρίσαμε στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας.

15. Hk Forbiden Super Hero

Νεαρός Ιάπωνας γουστάρει τα κιλοτάκια και ανακαλύπτει ότι όταν τα φοράει στο κεφάλι αποκτά σούπερ δυνάμεις και τιμωρεί τους κακούς. Ναι, το Hentai Kamen, βασισμένο στο ομώνυμο manga της δεκαετίας του ’90, έιναι ότι πιο σάπιο – με την καλή έννοια πάντα – έχεις δει ποτέ.Σάτιρα στο «πειραγμένο»/διεστραμμένο μυαλό των Ιαπώνων και τις φαντασιώσεις τους, αλλά και στην Marvel και τον Spider-Man, το Hentai Kamen (変態仮面 – Kyukyoku!! Hentai Kamen) είναι ότι πιο απενοχοποιημενό και διασκεδαστικά κάφρικο θα δεις εδώ και χρόνια στο φεστιβάλ. Τα εγκεφαλικά σου κύτταρα θα πεθάνουν βλέποντάς το, αλλά τουλάχιστον θα πεθάνουν με χαμόγελο στα χείλη. Συνιστάμε να το δεις με καλή παρέα. Της ανωμαλίας το κάγκελο! (Πραγματικά περιμένεις βαθμολογία για μια τέτοια ταινία;)

Χρήστος Μπακατσέλος

14. Η ζωή της Αντέλ

H έφηβη Aντέλ μεγαλώνει και εξερευνά τη σεξουαλικότητα της μέχρι που γνωρίζει την Έμμα την οποία ερωτεύεται βαθιά και έντονα. Το έντονα το εννοούμε. Ο σκηνοθέτης είναι πολύ γενναιόδωρος, διεξοδικός και λεπτομερής τόσο στο συναισθηματικό κομμάτι όσο και στο ερωτικό. Γιατί οι ερωτικές σχέσεις, τουλάχιστον οι πολύ δυνατές, τονίζονται και από το πολύ καλό σεξ. Φυσικά όμως η ταινία δεν εξαντλείται σ’ αυτό. Μέσα στην τρίωρη διάρκεια της, περιγράφει το ρατσισμό που η Αντέλ δέχεται, την ακόμα και σήμερα ανάγκη της να κρύψει τη σεξουαλικότητα της από τους γονείς της και τη πορεία της σχέσης.

Στα περισσότερα πλάνα η κάμερα αγκαλιάζει τις δύο πανέμορφες πρωταγωνίστριες του, ειδικά την Αντέλ και αναδεικνύει την γοητεία και τον αυθορμητισμό τους που έδωσε στην ταινία το νατουραλιστικό της πλεονέκτημα. Μέσα σ’ αυτό το ταξίδι ενηλικίωσης βιώνουμε την ολίγον αφελή συναισθηματική και παρορμητική πλευρά της ζωής και του έρωτα από δύο γυναίκες που ξέρουν να απολαμβάνουν τα πάντα. Από τα ηλιόλουστα απογεύματα στο πάρκο και την κάθε λαχταριστή μπουκιά φαγητού μέχρι το παθιασμένο, χωρίς αύριο, σεξ  και τις υπερβολικές συγκρούσεις τους.

Δημήτρης Ασπρολούπος

13. Jiseul

Στο νησί Jeju της Νότιας Κορέας, οι κάτοικοι αναγκάζονται να καταφύγουν σε σπηλιές, μετά τους σκληρούς διωγμούς απέναντι σε κομμουνιστές που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση. Βασισμένος σε πραγματική ιστορία, σε μία «μαύρη» στιγμή για τη χώρα του, ο Meul O. μας δίνει μία ασπρόμαυρη εικόνα των τραγικών γεγονότων του 1948, χαρακτηριζόμενη από μαεστρική σκηνοθεσία και επιβλητική φωτογραφία. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη των δακρύβρεχτων μελοδραματικών σκηνών, επιλέγει να διηγηθεί τις ιστορίες των χωρικών, χωρίς να εστιάσει σε κάποιον συγκεκριμένα, συντάσσοντας ένα υπέροχο αντιπολεμικό φιλμ-σπουδή εναντίον του απολυταρχικού καθεστώτος, μη φοβούμενος να δείξει τη βαναυσότητα των διωγμών σε απόλυτο βαθμό. Οι κλειστοφοβικοί χώροι γίνονται εργαλείο στα χέρια του πάρα πολύ ταλαντούχου σκηνοθέτη και το βραβείο καλύτερης ταινίας στο πάντα εξαιρετικό φεστιβάλ του Sundance μοιάζει απόλυτα δικαιολογημένο.

Παναγιώτης Μήτσικας

12. Frances Ha

Φιλίες χρόνων των οποίων το τέλος σε κάνει να χάνεις τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου. Επαγγελματικά όνειρα των οποίων τα αδιέξοδα σε κάνουν να χάνεις την αισιοδοξία σου για το μέλλον. Ερωτικές σχέσεις, των οποίων σε σε φέρνει αντιμέτωπο με τη μονιαξιά. Ο καλύτερος μαθητής του Γουές Άντερσον, ο Νόα Μπάουμπαχ καταπιάνεται με βαριά θεματολογία αλλά τη ντύνει με ανάλαφρο στυλ γουντιαλλενικής, ασπρόμαυρης κομεντί και με τη χαρισματική Γκρέτα Γκεργουικ στον πρωταγωνιστικό ρόλο να είναι κωμική και ταυτόχρονα οδυνηρά αληθινή, στήνει μια πικρή κωμωδία πάνω στα αδιέξοδα των ανθρώπων λίγο πριν τα 30. Το γέγονος ότι η ταινία θυμίζει έντονα 90λεπτο επεισόδιο του “Girls” έχει μικρή σημασία, μιας και, εδώ που τα λέμε, το “Girls” είναι κατα βασιν γαμάτο. Με μικρό μπάτζετ αλλά πολύ μεράκι, η αλλοπρόσαλη αλλά ειλικρινής “Frances Ha” θα κερδίσει την καρδιά σου. Αν είσαι δε κάπου μεταξύ 25 με 30, ενδέχεται να δεις στην ιστορία της κομμάτια της δικής σου ζωής και να γελάσεις επιτέλους με όλα τα αρνητικά της, φιλτραρισμένα έτσι όπως θα τα δεις μέσα από το κωμικό πρίσμα της ταινίας.

Παύλος Σηφάκης

11. Luton

Η ταινία ξεκίνησε συστήνοντας μας τους τρεις ήρωες της μέσα από στιγμές της καθημερινότητας τους δίνοντας μας έτσι το απαραίτητο background για τον καθένα. Με αργόσυρτα πλάνα, σταθερή κάμερα και ένα ελαφρώς γκρι φίλτρο η κάμερα χαϊδεύει τους πρωταγωνιστές της και με λίγη αυταρέσκεια κάνει την ταινία έντονα στιλιζαρισμένη. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πως ο σκηνοθέτης αντιλαμβάνεται και προβάλλει την δυτική κοινωνία και τις συμβάσεις (που φυσικά όλοι μας κάνουμε) μέσα από πανέμορφες, σταθερές σκηνές με κοντινά που συνεπαίρνουν με την απλότητα τους. Ακόμα και το χιούμορ έχει τη σωστή του μετριασμένη θέση σε μια πραγματικότητα λίγο καταπιεστική.

Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικοί στους ρόλους τους. Εξάλλου ο σκηνοθέτης δεν τους δίνει άλλη εναλλακτική . Βασίζει στα σιωπηλά αλλά άκρως εκφραστικά βλέμματα τους, την διερεύνηση του ψυχισμού τους και την ανάγκη τους για εκτόνωση. Τους παρουσιάζει αθώους σε ένα περιβάλλον ήδη “ένοχο” και εκείνοι το επωμίζονται με εξαιρετική αυτοσυγκράτηση.

Διάβασε την ολοκληρωμένη μας κριτική για την ταινία

Δημήτρης Ασπρολούπος

10. September

Η δεύτερη ταινία της Πέννυ Παναγιωτοπούλου με τίτλο «September», ήταν ένα μικρό διαμάντι. Μια ταινία για την μοναξιά, για την ανάγκη του ανθρώπου να αγαπήσει και να αγαπηθεί, μια αλληγορία για τις ανθρώπινες σχέσεις. Υπέροχες ερμηνείες αλλά η πρωταγωνίστρια Κόρα Καρβούνη ξεχωρίζει. Αν και είχε όλα τα στοιχεία του δράματος, υπήρχαν φορές που με έκαναν να πιστέψω πως έβλεπα θρίλερ. Την αγάπησα από την πρώτη στιγμή και η φράση που μου έμεινε ήταν: «δεν μπορείς την μοναξιά ούτε στο πίσω μέρος του καθίσματος». Μια ταινία τόσο γλυκόπικρη και μελαγχολική όσο και ένα πρωινό του Σεπτέμβρη.

Χρήστος Μπακατσέλος

9. Love Eternal

Μοναχικός νεαρός με θανατηφόρες εμμονές περιδιαβαίνει στα διαδικτυακά forums συζητώντας τις καλύτερες τεχνικές αυτοκτονίας και βοηθώντας παράλληλα ανθρώπους (και δη όμορφες, γυναικείες υπάρξεις) να βάλουν τέλος στην ζωή τους. Μέχρι την στιγμή που γνωρίζει την πληγωμένη Naomi και η ζωή του αποκτά πραγματικό νόημα. Βασισμένο στην νουβέλα “Ιn Love With the Dead” του Ιάπωνα Kei Oishi, το «Love Eternal» του Brendan Muldowney είναι ένα αμάλγαμα φαντασιακού κινηματογράφου και περιρρέοντος ρεαλιστικού συναισθηματισμού, καμωμένου με την πιο αλαφροϊσκιωτη και ονειρική σκηνοθεσία του φετινού φεστιβάλ. Μια ωδή πάνω στα καμώματα της ίδιας της ζωής, της αποξένωσης, της αυτοκαταστροφής και τελικά της προσωπικής επαναφοράς, καταφέρνει μέσα από κωμικές και μακάβριες σε στιγμές σκηνές, να επιβεβαιώσει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Υπέροχη σκηνοθεσία και εξαιρετικά ταιριαστό soundtrack.

Βαρβάρα Κοντονή

8. Οι ήρωές μας ξεψυχούν απόψε

Και να ποια ταινία – επιτρέψτε μου την πρόβλεψη – θα κερδίσει στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ. Οι ήρωες ξεψύχησαν απόψε, αλλά πριν το κάνουν, φρόντισαν να μας χαρίσουν μια άκρως κινηματογραφική νύχτα. Βρισκόμαστε στην μεταπολεμική Γαλλία του ’60 και δύο απόστρατοι φίλοι έχουν βρει δουλειά ως παλαιστές του κατς, έχοντας δημιουργήσει δύο αντίπαλες περσόνες, τον Καλό και τον Κακό.
Αυτό το κλασικό δίπολο γίνεται αφορμή για ψυχολογικές αναζητήσεις στον καλό και τον κακό εαυτό του καθενός, στις πολεμικές «πληγές» του ανθρώπου, στο bromance που συνεχώς υπονοείται και στην αέναη πάλη με τους δαίμονές μας. Παράλληλα, έχουμε μια σειρά από σινεφίλ αναφορές, από τον Νονό και το Οργισμένο Είδωλο, μέχρι τον Μελβίλ και τον Αρονόφσκι – μοιάζει να παρακολουθούμε τα “Wrestler” και “Black Swan” σε συσκευασία του ενός. Και όλα αυτά, σε ένα υπέροχο περιτύλιγμα ασπρόμαυρου νουάρ και μια κάμερα που μοιάζει να χαϊδεύει με αγάπη όσα περνούν μπροστά από τον φακό της. Τι κι αν τα τεχνικά χαρακτηριστικά και η αψεγάδιαστη ιλουστρασιόν αισθητική καπελώνουν πού και πού τις αδρές γραμμές της πλοκής; Στο τέλος της μέρας, εδώ έχουμε να κάνουμε με ωραίο, μερακλίδικο σινεμά.

Γιώργος Κόκουβας

7. Gloria

Μια από τις καλύτερες πρεμιέρες της φετινής διοργάνωσης! Φυσικά μπήκα στην αίθουσα θετικά προκατειλημμένος έχοντας ακούσει για βράβευση της πρωταγωνίστριας στη Μπερλινάλε αλλά η ταινία νομίζω ότι ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Η Gloria που την υποδύεται με ρεαλισμό, αξιοπρέπεια αλλά και θάρρος η  Paulina García, είναι μια χωρισμένη γυναίκα κοντά στα 60 που δεν θέλει να είναι μόνη. Έτσι βγαίνει, χορεύει, φλερτάρει, κάνει σχέση, πληγώνεται αλλά συνεχίζει. Η αισιοδοξία που οδηγεί την García, γίνεται εδώ αγωγός αλλά και τροχοπέδη το αιώνιο κυνήγι της ευτυχίας. Μέσα σε ένα ταιριαστά αργό ρυθμό, απολύτως αρμοστό στην ψυχοσύνθεση της ηρωίδας, ο σκηνοθέτης Sebastián Lelio μας αποκαλύπτει ότι το παιχνίδι ενάντια στη μοναξιά δεν αλλάζει καθώς μεγαλώνουμε. Τα ίδια λάθη που κάναμε θα ξανακάνουμε και με τον ίδιο τρόπο θα ερωτευόμαστε.

Δημήτρης Ασπρολούπος

6. Coldwater

Ένας νεαρός εξαναγκάζεται από την μητέρα του να μεταβεί σε ένα “συμμορφωτήριο” για αγόρια κάπου στην άκρη του δασικού Θεού, σε μια προσπάθεια να μεταμορφωθεί στον ιδανικό πολίτη του αύριο, αντιμετωπίζοντας παράλληλα την παρανομική δράση που τον χαρακτηρίζει. Φυσικά η μάνα λίγα ξέρει για το ξύλο, τους εκβιασμούς και την ψυχολογική βία η οποία ασκείται μέσα στο κολαστήριο του Coldwater από τους υπεύθυνους και κυρίως από τον απόμαχο πολέμου, συνταγματάρχη Frank Reichert. Ο Brad θα πρέπει να παλέψει για την αξιοπρέπειά του, αλλά και των άλλων… Το πρώτο μεγάλου μήκους κινηματογραφικό ντεμπούτο του Vincent Grashaw είναι ένα δράμα για δυνατά νεύρα που βασίζεται στις πραγματικές συνθήκες με τις οποίες λειτουργούν αρκετά από τα εκατοντάδες “juvenile facilities” στην Αμερική. Με ρεαλιστική σκηνοθεσία, απογυμνωμένα σκληρή φωτογραφία και μια ερμηνεία δυναμίτη από τον ‘δίδυμο’ του Ryan Gosling, το «Coldwater» σε κάνει να αναρωτιέσαι για ακόμη μια φορά, μέχρι που μπορεί να φτάσει το θηρίο που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Όπως το φαντάζεσαι, μέχρι πολύ μακριά.

Βαρβάρα Κοντονή

5. All Is Lost

Ένας μεσήλικας στο σκάφος του, αντιμέτωπος μόνο με τον ωκεανό. Θα μηχανευτεί δεκάδες τρόπους για να καταφέρει να επιβιώσει απέναντι στα λυσσαλέα κύματα και τις αναποδιές που του συμβαίνουν σε εξαιρετικά συχνό βαθμό. Φαίνεται απλό; Αυτή είναι η μαγεία του μινιμαλιστικού storytelling, στην οποία μας εκθέτει ο J.C. Chandor, σε ένα πολύ καλό follow-up στο επίσης πολύ αξιόλογο ντεμπούτο του Margin Call. Αρωγός σε αυτή του την προσπάθεια ένας τρομερός Ρόμπερτ Ρέντφορντ, που με την εκφραστικότητα του θα κλέψει την παράσταση, σε ένα ρόλο που μπορεί να τον φτάσει μέχρι τα Όσκαρ. Οι απειροελάχιστοι διάλογοι και το γεγονός πως δε μαθαίνουμε ούτε καν το όνομα του πρωταγωνιστή του φιλμ, κάθε άλλο παρά μας πτοούν, αφού ο Chandor μας κρατά γατζωμένους στην απεραντοσύνη της θάλασσας κατασκευάζοντας μία υπέροχη αλληγορία για τα σκαμπανεβάσματα της ζωής.

Παναγιώτης Μήτσικας

4. The Congress

Η Ρόμπιν Ράιτ(την οποία ενσαρκώνει η…Ρόμπιν Ράιτ) είναι μία χολιγουντιανή ηθοποιός λίγο μετά τα 40. Άρχισε την καριέρα της με εξαιρετικές περγαμηνές, ήταν η μεγάλη ελπίδα των Miramount Studios, αλλά οι κακές επιλογές της την έχουν φτάσει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Η τελευταία της ελπίδα, έρχεται με τη μορφή ενός συμβολαίου από την εταιρεία της, που συμβαδίζοντας με τις νέες τεχνολογίες, προϋποθέτει να σκαναριστεί ολόκληρη ώστε να χρησιμοποιείται μέσω υπολογιστή σε ταινίες, κατά το δοκούν των στούντιο. Ο Άρι Φόλμαν, στο νέο πόνημα του μετά το υπέροχο «Βαλς με τον Μπασίρ» μας βυθίζει σε ένα φανταστικό ταξίδι σε έναν καταπληκτικό καμβά χρωμάτων και ένα animation που κυμαίνεται από ψυχεδέλεια αλά Yellow Submarine μέχρι δυστοπικό sci-fi παλαιότερης εποχής. Το σίγουρο είναι πως μένουμε αποσβολωμένοι στις οθόνες μας προσπαθώντας να κατανοήσουμε την ομορφιά αυτών που βλέπουμε, ενώ ο σκηνοθέτης «παιδεύει» το μυαλό μας με καίρια θέματα όπως το ανθρώπινο στοιχείο σε έναν ψηφιακό κόσμο. Το μοναδικό μείον θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η ίδια η υπερφιλοδοξία του φιλμ, καθώς οι εκατοντάδες ιδέες φαίνεται πως συγχέονται και η ταινία ξεφεύγει ανά στιγμές.

Διαβάστε για το masterclass με τον Άρι Φόλμαν

Παναγιώτης Μήτσικας

3. Fruitvale Station

Σε ένα πραγματικό περιστατικό, διάσημο πλέον, ένας αστυνομικός πυροβολεί ένα μόλις 22χρονο μαύρο άνδρα, ονόματι Oscar Grant στο σταθμό Fruitvale του μετρό στο Oakland της Καλιφόρνια. Αυτό συνέβη το 2009 και 4 χρόνια αργότερα, ο 27χρονος σκηνοθέτης Ryan Coogler αποφασίζει να μεταφέρει τα γεγονότα στη μεγάλη οθόνη, όχι σε μορφή ντοκιμαντέρ, αλλά παρουσιάζοντας τα γεγονότα της τελευταίας ημέρας στη ζωή του άτυχου Grant. Το “Fruitvale Station” είναι ένα εκπληκτικό επίτευγμα, είναι η καλύτερη indie αμερικάνικη ταινία που έχουμε δει φέτος και μόνο θαυμασμό έχουμε να δώσουμε για την πρώτη κινηματογραφική προσπάθεια του Coogler. O Michael B. Jordan, στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι μία πραγματική αποκάλυψη, σε πείθει σε σοκαριστικό βαθμό για το ρόλο που ενσαρκώνει και θα πρέπει να περιμένουμε πολλά από αυτόν στο μέλλον. Μία εντυπωσιακή σπουδή στην καθημερινή ζωή και τα προβλήματα της, το “Fruitvale Station” είναι ένα φιλμ που πρέπει όλοι να δουν.

Παναγιώτης Μήτσικας

2. Le Passé

Από το Ιράν, ο Farhadi αποβιβάζεται στην Ευρώπη (το ίδιο κι ο ήρωάς του), αλλά ευτυχώς παραμένει πιστός στο τόσο προσωπικό μα πάντα universal σινεμά του. Ο Ahmad ταξιδεύει μέχρι το Παρίσι 4 χρόνια μετά τον χωρισμό του από την Marie, για να υπογράψει το διαζύγιό τους. Εκεί, ανακαλύπτει ότι η πρώην του όχι μόνο ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν άλλον άντρα, αλλά και ότι κρύβει πολλά ακόμα μυστικά που θα ταράξουν τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ των χαρακτήρων που φιλοξενούνται κάτω από την στέγη της Marie.
Ο Farhadi στήνει με απλά, γήινα και οικεία υλικά μια φοβερή και τρομερή ατμόσφαιρα στον αέρα της οποίας η ένταση και η αμηχανία μπορούν να κοπούν με μαχαίρι. Οι σπασμένες βαλίτσες που κουβαλάμε μαζί μας, το «πτώμα» που σέρνουμε σε κωματώδη κατάσταση, οι λάθος επιλογές μας… Τι από όλα είναι τελικά το παρελθόν; Και γιατί η ζωή μας είναι συνεχώς μια προσπάθεια να το ξαναζήσουμε και να καλύψουμε τα κενά του; Η κάμερα του Farhadi ξέρει πολύ καλά τι κάνει, όχι για να δώσει απαντήσεις, αλλά για να εντείνει τις ερωτήσεις, χωρίς όμως να βιάζεται. Αφήνει τις σκηνές να εξελιχθούν με το πάσο τους, μέχρι να αναδυθεί από μέσα τους το βαθύ σινεμά του. Οι αποκαλύψεις και οι ανατροπές έρχονται η μία μετά την άλλη, μέχρι να οδηγήσουν στο ανοιχτό τέλος της τελευταίας, υπέροχης σκηνής, που έκανε τους θεατές να αποχωρήσουν μαλώνοντας μεταξύ τους για το τι συνέβη, σαν άλλο «Inception». Σαπέρμπ.

Γιώργος Κόκουβας

1. Much Ado About Nothing

Τι να πρωτοπει κάνεις για τον Joss Whedon; Ο άνθρωπος είναι από τα σημαντικότερα μυαλά στο Hollywood αυτή τη στιγμή. Και με το Much Ado About Nothing επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την αξία του. Παίρνει το πρωτότυπο κείμενο του Shaekspeare και κρατάει το αρχαΐζον του λόγου, ενσωματώνοντας το σε υπέροχα ασπρόμαυρα πλάνα που αποτυπώνουν την αισθητική του μεγάλου θεατρικού αν ζούσε σήμερα. Μέσα από τη ταινία τονίζεται η διαχρονικότητα της ιστορίας και φυσικά οι δυνατότητες των ηθοποιών του (που έχουν παίξει σε διάφορες σειρές και ταινίες του). Από τη φυσική κωμωδία μέχρι την σωστή απόδοση των ατακών του κειμένου, οι ηθοποιοί προσδίδουν στην ταινία φρεσκάδα και fun διάθεση που ξεχωρίζει από τις ρομαντικές κομεντί. Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο!

Δημήτρης Ασπρολούπος

Σίγουρα μια τέτοια λίστα δεν μπορεί να συμπεριλάβει όλες τις καλές ταινίες που παίχτηκαν μέσα σ’ αυτές τις 11 μέρες. Κυρίως γιατί το πρόγραμμα περιλάμβανε πάνω από 200 ταινίες και φυσικά δεν μπορέσαμε να τις παρακολουθήσουμε όλες. Εσείς ποιες ταινίες ξεχωρίσατε φέτος; Πείτε μας στα σχόλια παρακάτω.

Δείτε όλα αυτά που είδαμε στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας

Διαβάστε το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ