Οι Διαβολογυναίκες – Les Diaboliques (1955)

Σε μια περίοδο που το Νέο Κύμα θέριζε στη Γαλλία και οι κριτικοί μούδιασαν μπροστά στο νέο αυτό αισθητικό φαινόμενο, ο Ανρί Κλουζό προχώρησε και λίγο πιο πέρα.

 ★★★★★ 


Σκηνοθεσία: Henri-Georges Clouzot
Σενάριο: Henri-Georges Clouzot, Jérôme Géronimi, βασισμένο στο βιβλίο των Pierre Boileau, Thomas Narcejac
Πρωταγωνιστούν: Simone Signoret, Véra Clouzot, Paul Meurisse
Διάρκεια: 114’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: New Star

 

Αν κάτι αγαπάμε τα νεκρά κινηματογραφικά καλοκαίρια της Ελλάδας, αυτό είναι οι εξαιρετικές επανακυκλοφορίες. Μετά τον Χίτσκοκ και τον Μπέργκμαν, ήρθε η σειρά ενός ονόματος που η mainstream «κουλτουρίλα» που σαν ειδοποιό στοιχείο έχει το μπερέ και το πράσινο παντελόνι σχεδόν αγνοεί, ενώ ο κινηματογράφος το έχει καταξιώσει σε παγκόσμιο επίπεδο. Άλλες εποχές, άλλο κοινό και άλλα trends. Αλλά της Σάρον Στόουν και της εξαιρετικής Ιζαμπέλ Αντζανί, προηγήθηκαν η Σιμόν Σινιορέ και η Βέρα Κλουζό, ως Διαβολογυναίκες στη μνημειώδη ταινία του Ανρί Κλουζό. Γαλλική ταινία λοιπόν, και ένα θρίλερ που άφησε εποχή.

Η Κριστίνα τον παντρεύτηκε, η Νικόλ τον ερωτεύτηκε. Ο Μισέλ όμως, διευθυντής σχολείου και άντρας σατράπης μέχρι αηδίας, τους έχει κάνει τη ζωή τόσο δύσκολη, που σύζυγος και ερωμένη αποφασίζουν να τον ξεπαστρέψουν. Εκμεταλλευόμενες τις σχολικές διακοπές, τον πνίγουν στη σπιτική μπανιέρα και τον πετάνε στη σχολική πισίνα. Τι γίνεται όμως, όταν με το άνοιγμα των σχολείων, το πτώμα είναι άφαντο και όλα τα σημάδια δείχνουν πως ο νεκρός δεν είναι αρκετά νεκρός; Η ψυχρή λογική της ερωμένης και η υποτακτική φύση της συζύγου, θα δοκιμαστούν και οι δυο γυναίκες θα φτάσουν στα όρια. Αν μη τι άλλο, πώς να μην ταραχτείς όταν το θύμα σου φωτογραφίζεται στις σχολικές φωτογραφίες και σου έρχονται τα ρούχα της μοιραίας ημέρας πακεταρισμένα από το καθαριστήριο;

Για κάποιους, τέτοιες καταστάσεις αποτελούν τέλμα και οδηγούν στην κατάρρευση ενώ για κάποιους άλλους, μερικά τσιγάρα αρκούν για να εκτονωθούν. Με μια ταινία όμως που φλερτάρει μεταξύ investigation discovery και μεταφυσικής, δε μπορούμε να παραβλέψουμε τα κοινά με το Vertigo και την επιρροή του Κλουζό στον Χίτσκοκ. Η σκηνοθετική δεινότητα του δημιουργού δε, μας χαρίζει μια ατμόσφαιρα που λίγοι άλλοι σκηνοθέτες κατάφεραν να επιτύχουν, με την εξαίρεση του δημιουργού του Ψυχώ βέβαια, αλλά και του Πολάνσκι στο Μωρό της Ρόζμαρι. Το ασπρόμαυρο και η φωτογραφία του Ανρί Τιράρ, κάνουν την αίσθηση που αφήνει η ταινία στο θεατή ακόμη πιο βαριά και τρομακτική.

Σε όσους δεν έχετε δει ακόμη την ταινία, ίσως βοηθήσει στην ψυχολογική σας προετοιμασία ένα μικρό trivia. Η σύζυγος του σκηνοθέτη και πρωταγωνίστρια στις Διαβολογυναίκες, Βέρα Κλουζό, πέθανε πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας από έμφραγμα σε ηλικία μόλις 46 ετών, θυμίζοντάς μας την αδύναμη καρδιά του κινηματογραφικού της ρόλου, της Κριστίνα.

Σε μια περίοδο που το Νέο Κύμα θέριζε στη Γαλλία και οι κριτικοί μούδιασαν μπροστά στο νέο αυτό αισθητικό φαινόμενο, ο Ανρί Κλουζό προχώρησε και λίγο πιο πέρα. Πειραματίστηκε με τη φαντασία και το φόνο, αφήνοντας ένα βαθύ καλλιτεχνικό αποτύπωμα στην κινηματογραφική ιστορία. Ας είμαστε ευγνώμονες που εμφανίστηκε μια ακόμη ευκαιρία να τον απολαύσουμε.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ