Οι καλύτερες ταινίες του 2013 δουλεύουν για σένα

...
La grande bellezza

Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας

Ο Δεκέμβριος είναι πάντα μήνας ανασκόπησης. Από τις πιο απολαυστικές στιγμές της κινηματογραφικής χρονιάς (πέρα από τις ίδιες τις εμπειρίες θέασης των ταινιών) είναι εκείνη που, περίπου κάθε Χριστούγεννα, έχοντας δει τον βασικό όγκο της παραγωγής του 2013, κάθομαι αγκαλιά με το λάπτοπ και αρχίζω να σκαρώνω λίστες.

Και πάω στοίχημα πως δεν είμαι ο μόνος. Η διαδικασία, για όλους τους ψυχαναγκαστικούς κινηματογραφόφιλους αυτού του κόσμου είναι πάνω-κάτω γνωστή: Βρίσκουμε μια λίστα με όλες τις ταινίες που παίχτηκαν μέσα στη χρονιά. Σημειώνουμε ποιες είδαμε. Σημειώνουμε ποιες θέλαμε να δούμε και δεν προλάβαμε, ώστε να σπεύσουμε σε ταινιομαραθώνιους μέσα στις προσεχείς εβδομάδες. Κοιτάζουμε στον λογαριασμό μας στο imdB τις βαθμολογίες που βάλαμε καθ’ όλη την διάρκεια της χρονιάς, το ξανασκεφτόμαστε, και καταλήγουμε στις αγαπημένες μας ταινίες της χρονιάς.

Φυσικά, από εκεί και πέρα, για να βγει η τελική κατάταξη, συνεχίζουμε τον ψυχαναγκασμό: Αναβαθμολογούμε, πιθανώς ξαναβλέπουμε ταινίες, διαβάζουμε κριτικές, βρίσκουμε ταινίες που τα πιο έγκυρα κινηματογραφικά media θεωρούν κορυφαία του έτους και τα προσθέτουμε κι αυτά στα must see πριν τη λήξη της χρονιάς, και κουτσά-στραβά, καταλήγουμε στην τελική μας δεκάδα (τουλάχιστον).

Αυτό που δεν κάνουμε όμως οι περισσότεροι – και θα έπρεπε νομίζω, κυρίως όσοι ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με τον κινηματογράφο – είναι το βήμα παραπέρα. Γιατί, εντάξει, με τα δεκάδα μπορείς απλώς να κάνεις ένα ωραίο post στο Facebook σου ή μια πιασάρικη ανάρτηση στο blog σου. Αλλά από εκεί και πέρα;

Αυτό που κάνω προσωπικά κάθε Δεκέμβριο, αφού καταλήξω στη δεκάδα, είναι να καθίσω και να σκεφτώ γιατί αυτές ήταν οι δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Γιατί για να τις κατέταξα εκεί, θα είχαν πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που «μίλησαν» στην αισθητική μου. Και άρα, μαρτυρούν το είδος ταινιών που εν δυνάμει θα έφτιαχνα και εγώ. Μαρτυρούν τις μεθόδους, τις σεναριακές δομές και τους αφηγηματικούς ρυθμούς με τους οποίους αισθάνομαι άνετα και οικεά και άρα μπορώ πιθανόν να εφαρμόσω και σε δικές μου δημιουργίες.

Τα Χριστούγεννα με άλλα λόγια έχουμε homework. Και δεν είναι ανάγκη να περιοριστούμε στις ταινίες παραγωγής του ’13, αλλά σε όσες είδαμε το ’13, ακόμη κι αν σε αυτές περιλαμβάνεται το «12 Angry Men» που είδαμε σε θερινό τον Αύγουστο ή η τριλογία του LOTR που ξαναείδαμε με την παρέα από την αρχή κάποιο σαββατοκύριακο. Συγκέντρωσε σε μια λίστα όλες τις ταινίες που σου άρεσαν και, όσο κι αν αυτό αντίκειται στην «ατόφια μαγεία» ενός καλλιτεχνικού έργου, σπάσε τις σε κομμάτια, κάνε τις σμπαράλια και βρες τα συστατικά τους, με τα οποία ενθουσιάστηκες.

Κάποιος λόγος υπάρχει που έβαλες στην κορυφή την ονειρική αφήγηση της «Τέλειας Ομορφιάς» ή τν auterίστικη ματιά του «Stoker». Ή αντίστοιχα, κάτι λέει για σένα αν προτίμησες το θέαμα του Hobbit ή το υποδειγματικό σασπένς του Argo και του Captain Phillips. Ανάλυσε το σενάριο. Ξαναδές τις ταινίες στο mute και απλώς δώσε σημασία στις κινήσεις της κάμερας ή στον ρυθμό των πλάνων. Πρόσεξε το φως ή τον ήχο και γιατί «δούλεψε» τόσο καλά σε κάθε περίπτωση. Όλη αυτή η διαδικασία από μόνη της θα σε κάνει να συνειδητοποιήσεις κάποια πράγματα για την προσωπική σου αισθητική – και αυτό σίγουρα είναι ένα κέρδος. Και, ας μην το παραβλέψουμε, είναι πάνω από όλα διασκεδαστική – ένας μήνας γεμάτος ταινίες, τι άλλο θέλουμε;

Πάντως, αν δεν σας κάνει κόπο, εδώ στo Reel έχουμε την περιέργεια για το πώς βλέπει ο καθένας την χρονιά που πέρασε από κινηματογραφικής άποψης, και αγαπάμε τις λίστες – επομένως, μην διστάσετε να αφήσετε από κάτω ένα comment με τις δικές σας top ταινίες του 2013. Άντε, και καλές μας σινε-γιορτές.

Δείτε όλα τα βραβεία μέχρι τώρα

Δείτε όλα τα άρθρα του Filmmaking

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ