Οι Πιγκουίνοι της Μαδαγασκάρης – The Penguins of Madagascar (2014)

Σαν ένα τριπλό επετειακό επεισόδιο σε συνέχειες και χωρίς τους ιδιαίτερα αγαπητούς στο κοινό λεμούριους






 


Σκηνοθεσία: Eric Darnell, Simon J. Smith
Σενάριο: John Aboud, Michael Colton, Tom McGrath, Brandon Sawyer, Eric Darnell
Πρωταγωνιστούν: Benedict Cumberbatch, Peter Stormare, John Malkovich
Διάρκεια: 92’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Odeon

 

ImageGen (4)Το παράδοξο με το franchise της «Μαδαγασκάρης» είναι ότι μετά από τρεις ταινίες οι πιο δημοφιλείς χαρακτήρες δεν είναι τα ζώα που πρωταγωνιστούν, αλλά οι τέσσερις πιγκουίνοι που έχουν περιφερειακό ρόλο σε ολόκληρη την τριλογία. Αυτή τη στιγμή η τηλεοπτική σειρά των «Πιγκουίνων της Μαδαγασκάρης» είναι ίσως και περισσότερο δημοφιλής στη χώρα μας απ’ όσο υπήρξε ποτέ η τριλογία της DreamWorks Animation, οπότε είναι λογικό αυτή η τάση να εκμεταλλευτεί οικονομικά και με μια ταινία, η οποία για να είμαστε ειλικρινείς και πολύ άργησε, δεδομένου ότι η πρώτη γνωριμία μας μαζί τους ήρθε το 2005.

Ο Σκίπερ, ο Κοβάλσκι, ο Ρίκο και ο Στρατιώτης επιστρέφουν λοιπον για μια ακόμη αποστολή, αφού αυτή τη φορά έρχονται αντιμέτωποι με τον Ντέηβ το χταπόδι, κατά κόσμον… Δρ. Οκτάβιο Μυαλάτη ο οποίος εξαιτίας μιας παλιάς βεντέτας έχει βαλθεί να εξαφανίσει όλους τους πιγουίνους από προσώπου γης. Φυσικά η ομάδα μας δε θα μπορούσε να επιτρέψει κάτι τέτοιο και με σύμμαχο την μυστική ομάδα δράσης «Βόρειος Άνεμος» θα αναλάβει την αποστολή να δώσει τέλος σε αυτά τα σατανικά σχέδια.

Το καλό με αυτό το spin-off είναι αρχικά ό,τι δείχνει διατεθειμένο να εξερευνήσει το σύμπαν των Πιγκουίνων και δε μένει σε ήδη υπάρχοντες χαρακτήρες από την «Μαδαγασκάρη». Η ομάδα «Βόρειος Άνεμος» αποτελείται από τέσσερα πολικά ζώα τα οποία όλα έχουν να προσφέρουν κάτι ξεχωριστό και αυτό είναι σίγουρα καλύτερο από το να βλέπαμε ξανά ένα λιοντάρι, μια ζέβρα, μια καμηλοπάρδαλη και έναν ιπποπόταμο. Υπάρχει μια ξεχωριστή αίσθηση ταυτότητας που σε πρώτο στάδιο εκτιμάται.

Και ας πάμε τώρα στα βασικά. Η πλοκή του φιλμ μοιάζει με κατασκοπική κωμωδία, αν και στο περιεχόμενο υπάρχουν όλα τα κλισέ του σύγχρονου animation, από τον παρεξηγημένο αλλά εμμονικό κακό μέχρι το πού θα υπάρξουν αστεία και ποια θα είναι αυτά. Και εκεί βρίσκεται και η αδυναμία του. Οι Πιγκουίνοι ήταν κατά κάποιον τρόπο ένα comic relief μέσα στο σύμπαν της «Μαδαγασκάρης» και η εμφάνισή τους θεωρούνταν πάντα μια από τις πιο κωμικές στιγμές της κάθε ταινίας. Όταν αποφασίζεις λοιπόν να κάνεις μια ξεχωριστή ταινία για αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι ενός franchise, πρέπει να είσαι προσεκτικός να μην το πάρεις έτοιμο και απλά να το επεκτείνεις σε μεγαλύτερη διάρκεια, αλλά να του δώσεις νόημα να στέκεται ως ταινία. Και κάτι τέτοιο εδώ δε συμβαίνει, τουλάχιστον στο βαθμό που θα έπρεπε.
Από την αρχή μέχρι το τέλος η ταινία δοκιμάζει συνέχεια αστεία, με τα περισσότερα να είναι κάπως άβολα και να εκβιάζουν το γέλιο πιο πολύ απ’ ό,τι το κερδίζουν με τη γνησιότητά τους. Και αν αυτό στην τηλεοπτική σειρά μπορεί να είναι εντάξει, στο σινεμά φαίνεται σαν ένα τριπλό επετειακό επεισόδιο σε συνέχειες και χωρίς τους ιδιαίτερα αγαπητούς στο κοινό λεμούριους.

Σε γενικές γραμμές δεν περνάς άσχημα με τους «Πιγκουίνους της Μαδαγασκάρης» και η ελληνική μεταγλώττιση είναι ίδια με την τηλεοπτική σειρά, οπότε δεν ξενίζει, από εκεί και πέρα όμως η αίσθηση που σου αφήνει είναι ότι είδες στο σινεμά κάτι που θα ταίριαζε περισσότερο στην πρωινή τηλεόραση του Σαββατοκύριακου. Όταν φτιάχνεις κάτι που προορίζεται κατά βάση σε παιδιά, τότε πρέπει να φροντίσεις να είναι τόσο καλό ώστε να διασκεδάσουν μαζί του και οι μεγάλοι. Οι «Πιγκουίνοι της Μαδαγασκάρης» περνούν οριακά τη βάση και ενδείκνυνται για τη μεγάλη οθόνη μόνο αν έχετε κάποιους λιλιπούτειους συγγενείς και θέλετε να τους πάτε κινηματογράφο.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*