Οι μεγάλοι χαμένοι των βραβείων Oscar

Μπορεί το βραβείο να τους γλύστρησε μέσα από τα χέρια, μερικοί όμως ηθοποιοί δεν χρειάζονται χρυσά αγαλματάκια προκειμένου να «λάμψουν».

Την περασμένη Κυριακή το βράδυ πολλοί από εμάς παρακολουθήσαμε την απονομή των Oscars. Η επιτυχία τους ήταν τεράστια σε πολλά επίπεδα. Καταρχάς σε επίπεδα θεαματικότητας καθώς οι τηλεμετρήσεις χτύπησαν κόκκινο την μεγάλη βραδιά, πιο έντονο κόκκινο δηλαδή από τις προηγούμενες χρονιές. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η τελετή έκανε την μεγαλύτερη τηλεθέαση εδώ και 10 χρόνια. Μεγάλος μέρος της επιτυχίας αυτής οφείλεται (εκτός από τα πολύ καλά φιλμ που διαγωνίζονταν) και στην παρουσίαση της Ellen DeGeneres που ήταν για δεύτερη χρονιά η οικοδέσποινα των βραβείων.

Ενώ η πρώτη της παρουσίαση είχε χαρακτηριστεί από μετριοπαθής μέχρι και βαρετή, η φετινή χρονιά έδειξε ότι μπορεί να κάνει ένα σόου διασκεδαστικό και δημοφιλές ανάλογο των παλιών απονομών με τον Billy Crystal ή της απονομής που είχε παρουσιάσει ο Hugh Jackman το 2009. Φυσικά τα φετινά Oscar πέτυχαν και στα social media. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το «selfie» που έβγαλε η Ellen με το Samsung κινητό έσπασε κάθε ρεκόρ retweets.

Η χρονιά όμως είχε και αρκετές απογοητεύσεις. Τόσο για τους υποψηφίους όσο και για εμάς τους θεατές.

Η μεγαλύτερη όλων ήταν ο  Leonardo DiCaprio ο οποίος έχασε για 4η φορά το Oscar. Ένας ηθοποιός που βρίσκεται από μικρός στο κέντρο της βιομηχανίας, τόσο από άποψη δημοφιλίας όσο και καλών ερμηνειών, έχει χαρίσει στο σινεμά ρόλους όπως τον Arnie Grape, τον Colin Sullivan του Departed και το συγκλονιστικό Howard Hughes του Aviator. Η ήττα του τη μεγάλη βραδιά μπορεί να μην υπήρξε σοκ σε εμάς που διαβάζαμε τα προγνωστικά, άλλα δεν παύει να είναι μια τεράστια αδικία, όχι γιατί ο  Matthew McConaughey δεν άξιζε το βραβείο, αλλά γιατί ο DiCaprio αγνοείται επανειλημμένα και επιδεικτικά. Την επόμενη μέρα τα social media κατακλύστηκαν από memes που έδειχναν την απογοήτευση του κοινού για τη μη βράβευση του, και έβγαζαν όλα μια συμπόνια/συμπάθεια προς τον Leo που προσπαθεί και δεν ανταμείβεται.

Βέβαια η μη βράβευση του δεν είναι εντελώς αδικαιολόγητη. Να εξηγηθώ. Ο Leonardo ακολουθεί μια πολύ επιτυχημένη καριέρα  παίζοντας τον cool τύπο που γουστάρει το κοινό. Όπως περίπου ο Johnny Depp και ο Joaquin Phoenix. Η Ακαδημία δεν θέλει να βραβεύσει αυτή την τεχνική. Θέλει να βραβεύσει την «τεχνική Tom Hanks». Δηλαδή το κόντρα ρόλο. Τον ρόλο που απαιτεί σωματικές θυσίες, και χαρακτήρες άρρωστους, αδύναμους, gay ή άσχημους με το σωστό makeup. Μέχρι ο Leo να υιοθετήσει αυτό μοντέλο, η Ακαδημία θα εξακολουθεί να τον έχει στο περιθώριο. Φυσικά για εμάς που δεν είμαστε ακαδημία και επομένως δεν έχουμε τέτοια στεγανά, ο DiCaprio έχει κερδίσει την εκτίμηση μας ακόμα και στο Django Unchained που η ακαδημία δεν έβαλε καν στις υποψηφιότητες.

Οι άλλες μας μεγάλες απογοητεύσεις ήταν δύο από τις υποψήφιες ταινίες. Το Nebraska και το American Hustle. Και οι δύο με αρκετές υποψηφιότητες, έφυγαν χωρίς κανένα βραβείο. Καταλαβαίνουμε ότι σε μια χρονιά που οι καλές ταινίες είναι τόσες πολλές ώστε να αφήνουν το Inside Llewyn Davis εκτός βασικών υποψηφιοτήτων, ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος.

Παρόλα αυτά, η πληρέστερη μέχρι σήμερα ταινία του Alexander Payne θα μείνει στη ιστορία ως μια από τις ταινίες που μιλάει για τις έννοιες της πίστης, της εμπιστοσύνης και του ονείρου με ασπρόμαυρο φίλτρο και καταφέρνει να προκαλέσει έντονα συναισθήματα που μας ξεπερνούν. Αλλά και το ιντριγκαδόρικό American Hustle με το παραπλανητικό σενάριο του, την αρίστη αναπαράσταση εποχής, το εξαιρετικό του cast που μας συνεπαίρνει με τις ερμηνείες του και το σωστότερο μοντάζ της χρονιάς, έφυγε χωρίς τίποτα.

The-Act-of-KillingΊσως βέβαια η απάντηση για την μη βράβευση των παραπάνω ταινιών να μην κρύβεται στα ελαττώματα ή αδυναμίες που η ακαδημία θεώρησε ότι έχουν, αλλά στην politically correct βράβευση του 12 Χρόνια Σκλάβου και την αντιδιαστολή της με το σπουδαίο σε κάθε επίπεδο Gravity.

Η τελευταία από τους χαμένους αδικημένους της χρονιάς ήταν φυσικά το ντοκιμαντέρ Act of Killing. Η ακαδημία σε μια κίνηση υποστήριξης της αμερικανικής κουλτούρας διάλεξε να βραβεύσει το όχι κακό 20 Feet From Stradom, παραγκωνίζοντας το κατά γενική ομολογία καλύτερο ντοκιμαντέρ της χρονιάς. Η τόλμη του, σε συνδυασμό με την κινηματογράφηση και τη φωτογραφία, ξεσκεπάζουν την εγκληματική ιστορία της Ινδονησίας και ακόμα και χωρίς Oscar, καταγράφουν αναπαραστάσεις και αναμνήσεις που οι περισσότεροι θα φοβόντουσαν να ερευνήσουν.

Δείτε τις καλύτερες στιγμές της απονομής

Διαβάστε όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ

SAE Digital Film Making