Οικογενειακή Υπόθεση – Pozitia copilului / Child’s Pose (2013)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Calin Peter Netzer
Σενάριο: Razvan Radulescu, Calin Peter Netzer
Πρωταγωνιστούν: Luminita Gheorghiu, Bogdan Dumitrache, Natasa Raab
Διάρκεια: 112’
Χώρα: Ρουμανία
Διανομή: Seven Films, Spentzos Film

 

Poster_Pozitia_copilului

Η «Οικογενειακή Υπόθεση» του Ρουμάνου σκηνοθέτη Κάλιν Πίτερ Νετζέρ είναι ένα χαμηλών τόνων οικογενειακό δράμα που βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου και, το οποίο, χρησιμοποιώντας το αφηγηματικό τέχνασμα ενός αυτοκινητιστικού δυστυχήματος, διηγείται μια κλασική, προβληματική σχέση μητέρας-γιου.

Ο κόσμος της μεγαλοαστής Κορνήλια Κερένες καταρρέει όταν μαθαίνει ότι ο γιος της χτύπησε και τραυμάτισε θανάσιμα με το αυτοκίνητο ένα 14χρονο αγόρι. Η μόνη της έγνοια πλέον είναι να κρατήσει το μονάκριβο γιο της έξω από τη φυλακή. Όντας μέλος της «υψηλής» κοινωνίας, αυτό δεν είναι και τόσο δύσκολο όσο θα φανταζόταν κανείς σε μία Ρουμανία που απεικονίζεται εδώ ως άνιση και εξαιρετικά επιρρεπής στη διαφθορά. Η πραγματική πρόκληση για την Κορνηλια είναι να κερδίσει την αγάπη και την εκτίμηση του γιου της, ο οποίος ήταν αποξενωμένος πολύ πριν από το δυστύχημα.
Η ταινία ξεκινάει με την Κορνηλία να λέει τον πόνο της σε μία φίλη της για το πως ο γιος της δεν της μιλάει, για το πως την αποφεύγει, για το ότι έφυγε από το σπίτι της και πήγε να μείνει με τη φιλενάδα του… Για λίγα σουρεαλιστικά λεπτά, είναι σα να έχεις μεταφερθεί στα 90s και να παρακολουθείς το Ρετιρέ του Δαλιανίδη. Και μετά έρχεται το δυστύχημα και τα πράγματα σοβαρεύουν αλλά η ματιά της ταινίας εξακολουθεί να έχει μία αβάσταχτη ελαφρότητα. Δεν εννοώ ότι το ύφος της είναι ανάλαφρο – κάθε άλλο. Με νευρική κάμερα στο χέρι, ο Νετζέρ προτιμά καταγράφει ουδέτερα ως εξωτερικός παρατηρητής παρά να παίρνει θέση μέσω περίτεχνων φορμαλιστικών συνθέσεων. Ωμός ρεαλισμός, δραματικές συγκρούσεις και αληθοφανείς διάλογοι είναι τα δυνατά στοιχεία του έργου. Το πρόβλημα έγκειται στο σημείο εστίασης της ιστορίας. Έχοντας ως πρωταγωνίστρια την Κορνηλια (δεν υπάρχει σκηνή στο έργο χωρίς αυτήν) δεν επικεντρωνόμαστε στο δυστύχημα ή τις τύψεις του γιου που παλεύει να ζήσει με αυτό που έκανε. Επικεντρωνόμαστε στην κατανοητή εμμονή της Κορνηλιας με το γιο της, μια πτυχή της ιστορίας σαφώς πιο αδύναμη απ’ αυτή του αυτοκινητιστικού ατυχήματος.

Σε μία σκηνή προς το τέλος όπου ο παθητικός γιος «αντιμετωπίζει» επιτέλους την υπερπροστατευτική μητέρα, της λέει χαρακτηριστικά: «ή θα με αφήνεις να σε παίρνω εγώ τηλέφωνο ή δε θα μιλάμε καθόλου». Λίγο αργότερα, η Κορνήλια επισκέπτεται τους γονείς του παιδιού που σκότωσε ο γιος της και την παίρνουν τα κλάματα καθώς αναρωτιέται γιατί ο γιος της απομακρύνθηκε απ’ αυτήν και γιατί δεν εκπλήρωσε στη ζωή του τις τόσες υποσχέσεις που είχε όταν ήταν μικρός. Κατανοητό το δράμα, δε λέω, αλλά στη σκιά ενός δυστυχήματος που βασανίζει το μυαλό ενός άντρα γεμάτου τύψεις και πήρε τη ζωή ενός 14χρονου παιδιού, φαίνεται μάλλον ισχνό.

Η Λουμινίτα Γκεοργκίου δίνει πάντως μια εξαιρετική ερμηνεία στο ρόλο της μάνας και καταφέρνει να ανυψώσει το έργο με την επιβλητική παρουσία της. Είναι κρίμα που η ταινία δεν εκμεταλλεύτηκε άλλες πτυχές της ιστορίας που διηγήθηκε (το ζήτημα της ταξικής ανισότητας θίγεται λίγο στην αρχή αλλά μετά παραμερίζεται) και διάλεξε να επικεντρωθεί στην ελαφρώς κουραστική εμμονή μίας μητέρας προσκολλημένη στο γιο της.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ