Οικόπεδο 12 (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Κυριάκος Τοφαρίδης
Σενάριο: Κυριάκος Τοφαρίδης, Πάνος Σταθογιάννης/strong>
Πρωταγωνιστούν: Κώστας Δημητρίου, Κάρμεν Ρουγγέρη, Μιχάλης Μαρίνος, Γιάννης Τσιμιτσέλη, Neetu Chandra
Διάρκεια: 92’
Χώρα: Κύπρος, Ελλάδα
Διανομή: Village

 

Ο Κωνσταντής Ριζίτης, Κύπριος από τους παλιούς με τσαγανό και αγύριστο κεφάλι, βλέπει την οικογένειά να “επανενώνεται” παρά την θέλησή του, όταν ο ένας γιος απολύεται από την τράπεζα και ο άλλος χάνει το πλούσιο προσωπείο του και μαζί, την Ρωσίδα Οξάνα γκόμενά του. Τα πράγματα αρχίζουν να περιπλέκονται στο φτωχικό του κυρ. Κωνσταντή, όταν τα παιδιά επιστρέψουν στο πατρικό τους μαζί με όλα τα τσιμπράγκαλα και μπαλαντέρ μια Ινδή οικιακή βοηθό, η οποία θα αποτελέσει την πέτρα του σκανδάλου για πολλούς και διάφορους λόγους. Εν το μεταξύ το μένος του αθυρόστομου Ριζίτη στρέφεται και κατά των… ξένων συμφερόντων τα οποία θέλουν να βάλουν στο χέρι το οικόπεδό του, σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευτούν το πετρέλαιο που φαίνεται να υπάρχει πλούσιο κάτω από την επιφάνειά του. Άγγλοι, Ρώσοι και Κύπριοι επιδίδονται σε έναν αγώνα δρόμο προκειμένου να διεκδικήσουν την οικοπεδική ξεραϊλα της οικογένειας, η οποία αντιμετωπίζει παράλληλα τα δικά της ετερόκλητα προβλήματα.

Η ταινία του Κυριάκου Τοφαρίδη «Οικόπεδο 12» η οποία αποτελεί μια συμπαραγωγή ανάμεσα σε Ελλάδα και Κύπρο, έχει σε πρώτη φάση όλα τα φόντα προκειμένου να αποτελέσει μια ανάλαφρη κωμωδία (όντως την αποτελεί) με μπόλικες δόσεις ζοφερής οικονομικής-και μη-πραγματικότητας, αποτελώντας επί της ουσίας ένα σύγχρονο πολυπολιτισμικό ψηφιδωτό με αξιώσεις. Παρά το γεγονός όμως πως οι καταστασιακές της σκηνές και στιγμές εμπλουτίζονται από αυτήν ακριβώς την έντονη ανησυχία για την δύσκολη καθημερινότητα που έχει εμποτίσει τις ζωές των πολιτών των δυο χωρών, η ταινία μάλλον αποτυγχάνει να γίνει κοινωνός ενός τρίτου νοήματος (εν δυνάμει κοινωνικοπολιτικού), καθώς μπορεί η προσπάθεια να γίνεται, αλλά με τρόπο υπερβολικά συμπυκνωμένο. Οι διαφορετικές ιστορίες των πρωταγωνιστών δύσκολα διαμορφώνουν μια κοινή λειτουργική παρουσία, καθώς η ανάγκη των δημιουργών να δικαιολογήσουν στάσεις και συμπεριφορές, ξεφεύγουν της λογικής του κεντρικού πάτερ φαμίλια, αναλώνοντας τον χρόνο σε δευτερευούσης σημασίας υποθέσεις που θα μπορούσαν να λείπουν. Παράλληλα η εντυπωσιακή παρουσία της Neetu Chandra που λειτουργεί μιουζικαλικά, τονίζει ακόμη περισσότερο την ανάγκη ύπαρξης ενός ‘εξωτικού’ στοιχείου που θα κάνει την διαφορά. Αν μη τι άλλο το γεγονός πως η ύπαρξή της δικαιολογείται μόνο μέσα στο πλαίσιο μιας κατά τα άλλα εξω-αφηγηματικής εικόνας, την καθιστά ως μια σαγηνευτική παραφωνία μέσα στο όλο story.

Οι ερμηνείες όπως περιμένεις είναι χιουμοριστικές, με τον Κώστα Δημητρίου να κρατάει τα μπόσικα και να υποδύεται ιδανικά τον ρόλο του στρυφνού ηλικιωμένου πατέρα. Το υπόλοιπο cast περιορίζεται με την σειρά του σε συγκεκριμένους, στερεοτυπικούς ρόλους, με την ταινία να ξεχωρίζει τελικά χάρη στην όμορφη φωτογραφία και την ακούραστη σκηνοθεσία της. Το «Οικόπεδο 12» πρόκειται μάλιστα να διεκδικήσει μαζί με δυο ακόμη ελληνικές ταινίες (τις «Η Αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά» και «Το Αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού») υποψηφιότητα για τα 26α βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2013, όπως θα ανακοινωθεί στις 9 Νοεμβρίου στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Σεβίλης.

Συνοψίζοντας το «Οικόπεδο 12» αποτελεί μια ευχάριστη στο σύνολό του κωμωδία, που όμως σε στιγμές ίσως και να κουράσει εξαιτίας των πολυάριθμων θεμάτων με τα οποία προσπαθεί να καταπιαστεί ταυτόχρονα.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ