Ομάρ – Omar (2013)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Hany Abu-Assad
Σενάριο: Hany Abu-Assad
Πρωταγωνιστούν: Adam Bakri, Waleed Zuaiter, Leem Lubani
Διάρκεια: 96’
Χώρα: Παλαιστίνη
Διανομή: ΑΜΑfilms

 

omar_poster9 χρόνια πριν, ο Hany Abu-Assad μας είχε παρουσιάσει το «Paradise Now», ένα πολύ καλό φιλμ που, μάλιστα, έφτασε μέχρι τα Όσκαρ. Ως υποψήφιο στην κατηγορία του Ξενόγλωσσου, έγινε η πρώτη παλαιστινιακή ταινία που κατάφερε να προταθεί για χρυσό αγαλματίδιο. Η υπόθεση αφορούσε δύο νεαρούς Παλαιστίνιους, επίδοξους βομβιστές αυτοκτονίας, των οποίων το σκεπτικό και τα πιστεύω προσπαθεί να αλλάξει μία μορφωμένη γυναίκα.

Στο τελευταίο φιλμ του, «Omar», κινείται σε παρόμοια θεματική, πάντα με κεντρικό άξονα την παλαιστινιακή κατοχή από το Ισραήλ, αλλά εκ νέου χωρίς να δίνει πολιτικές προεκτάσεις. Το «Omar» κατάφερε επίσης να αποτελέσει μέρος της οσκαρικής πεντάδας της ξενόγλωσσης κατηγορίας, επιβεβαίωση πως ο Abu-Assad είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του Παλαιστινιακού σινεμά.

Ο Omar είναι ένας νεαρός που βγάζει το ψωμί του ως εργαζόμενος σε φούρνο. Αυτό, κατά τη διάρκεια της ημέρας, γιατί μόλις πέσει η νύχτα, μαζί με τους παιδικούς του φίλους Tarek και Amjad επιδίδεται σε «ανταρτοπόλεμο» ενάντια στις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. Ερωτευμένος με την αδελφή του Tarek, Nadia, την επισκέπτεται κάθε μέρα, σκαρφαλώνοντας το τείχος που χωρίζει τις δύο πλευρές. Σε μία από τις νυχτερινές εξορμήσεις με τους φίλους του, σκοτώνουν έναν Ισραηλινό στρατιώτη, με αποτέλεσμα να βρεθούν κυνηγημένοι από τις μυστικές υπηρεσίες. Ο Omar ανακαλύπτεται και φυλακίζεται, για να ακολουθήσει η παγίδευση του με μία «τύπου» ομολογία ενόχής. Η λύση είναι μονόδρομος πλέον: θα πρέπει να δουλέψει ως πληροφοριοδότης των μυστικών υπηρεσιών. Θα φτάσει στο σημείο να προδώσει τους φίλους του ή όλα είναι ένα καλοστημένο σχέδιο για να παγιδεύσει την Ισραηλινή πλευρά;

Παρότι σε μία τέτοια ταινία, πολλοί θα περίμεναν την κατακεραύνωση του κατοχικού καθεστώτος, ο Abu-Assad δε δουλέυει –και δε δούλευε- έτσι. Το φιλμ του είναι ξεκάθαρα ανθρωποκεντρικό, ψυχογράφημα χαρακτήρων με πολλές αδυναμίες. Ο εύκολος δρόμος θα ήταν να τους δαιμονοποιήσει για τις επιλογές τους –δε το κάνει ποτέ. Αντ’αυτού, εξυψώνει τον ανθρώπινο παράγοντα, αδυναμίες που βασίζονται σε βασικές ανάγκες ενός ατόμου και, ως κυρίαρχο αίτιο, το αναπόδραστο περιβάλλον που αφήνει μοναδική διέξοδο την παραβατική συμπεριφορά. Ειδικά σε μία κοινωνία που διέππεται από σκληρούς κανόνες, επιβεβλημένους από στρατιωτική κατοχή, η μόνη λύση είναι η βία και είναι κάτι που μας δείχνει ο σκηνοθέτης σε κάθε ευκαιρία.

Το πρώτο μέρος, εκτελεί περισσότερο χρέη εισαγωγής της κατάστασης των ηρώων και γενικότερα της περιοχής. Κάτι σαν προετοιμασία για το πολύ πιο «σπιντάτο» δεύτερο μέρος που θυμίζει κατασκοπικό θρίλερ ανά στιγμές, με τις αποκαλύψεις μυστικών να διαδέχονται η μία την άλλη. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν και οι πολύχρωμες μαρκίζες που θίγουν τη μάχη μεταξύ πραγματικότητας και ενός «δήθεν» αισιόδοξου μέλλοντος, τοποθετημένες σε καίρια σημεία του φιλμ.

Όσον αφορά τους ηθοποιούς, ξεχωρίζει αναμφίβολα ο Waleed Zuaiter, ως πράκτορας των ισραηλινών. Είναι εξαιρετικός στο ρόλο του και δίνει την εντύπωση πως θα στεκόταν πολύ άνετα και σε ανάλογη ερμηνεία σε «δυτικό» φιλμ. Το υπόλοιπο καστ αποτελείται απο πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς, οι οποίοι κάνουν αρκετά καλή δουλειά, αλλά χωρίς το κάτι παραπάνω.

Το «Omar» είναι αδιαμφισβήτητα μία πολύ καλή ταινία. Είναι κάτι το εξαιρετικό, μία ταινία που θα κάνεις καιρό να ξεχάσεις και που θα μπορούσε να διεκδικήσει νίκη στα Όσκαρ; Πιστεύω πως όχι.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ