Μόνο ο Θεός Συγχωρεί – Only God Forgives (2013)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Nicolas Winding Refn
Σενάριο: Nicolas Winding Refn
Πρωταγωνιστούν: Ryan Gosling, Kristin Scott Thomas, Vithaya Pansringarm
Διάρκεια: 90’
Χώρα: Γαλλία, Ταιλάνδη, Η.Π.Α., Σουηδία
Διανομή: Seven, Spentzos

 

Λιγότερο φως, περισσότερο αίμα, Ράιαν Γκόσλινγκ και διάλλειμα για καραόκι. Ο Νικολας Γουιντινγκ Ρεφν επιστρέφει παρέα με τον “μούσο” του για να συναντήσει τις προσδοκίες που γέννησε το πολυαγαπημένο από κριτικούς και θεατές Drive. Κάπου μες στο πολύ σκοτάδι έχασε το δρόμο του κι έμαθε πως εκτός απ’ τον Θεό και οι κριτικοί μπορεί να μη συγχωρέσουν. Είναι στ’ αλήθεια όμως μεγάλη απογοήτευση;

Στη ταινία ακολουθούμε τον Τζούλιαν (Ράιαν Γκόσλινγκ) που είναι μες στα κόλπα του υποκόσμου της Μπανγκογκ. Όταν ο φριχτός κι απαίσιος αδερφός του θα βρεθεί δολοφονημένος, η MILF μαμά Κρισταλ (Κριστιν Σκοτ Τόμας) θα τον επισκεφτεί ζητώντας εκδίκηση για τον συγχωρεμένο. Ο Τζουλιαν, που έχει τα προσωπικά θεματάκια του με τη σκύλα μάνα, πρέπει να κάνει το καθήκον του κι ας μη θέλει να τσαλακώσει τον γιακά του.

Το στόρι απλούστατο αλλά επαρκές. Όσο και ν’ αγαπάς το Drive(προσωπικά το βρίσκω υπερεκτιμημένο) δε περιμένεις από ταινία του Ρεφν καμία συγκλονιστική γραφή. Το Drive ξεχώρισε για τη σκηνοθετική του αρτιότητα, τα αξέχαστα πλάνα του και κάποιες σκηνές(βλ. ασανσέρ) οπτικού οργασμού. Στο Μόνο ο Θεός Συγχωρεί θα βρεις πολύ υλικό παρόμοιο σε οπτική νιρβάνα κι αυτό είναι κάτι που ο Ρεφν έχει πλέον κερδίσει με το σπαθί του. Οι εικόνες είναι ένα Kar-Wai-ϊκό νουαρ κέντημα με εκπληκτική θερμή φωτογραφία και αψεγάδιαστη πλανοθεσία.

Σαν ένα μακρόσυρτο μουσικό βιντεοκλίπ, μεγάλο βάρος δίνεται στον ποπσταρ που επιβάλλεται να δείχνει πάντα λαμπερός- βλ. Ράιαν Γκόσλινγκ. Μεγάλη ερμηνεία μη περιμένεις, γιατί ο Ράιαν υιοθέτησε βλέμμα αγελάδας και περιφέρεται σαν ζόμπι που έχει καιρό να τραφεί. Είναι ένα κενό όμορφο δοχείο που λούζεται στα φώτα του περιβάλλοντος και γίνεται ένα με το φόντο. Με τη πρώτη ματιά δε κάνει και τον πιο ενδιαφέροντα χαρακτήρα, αλλά θα ήταν άδικο να μην εκτιμήσουμε την τόλμη της βαρεμάρας για κυρίως πιάτο. Όλα γίνονται πιο προφανή μέσα στη τόση αναισθησία κι ο Τζούλιαν αποδεικνύεται η καλύτερη επιλογή μια ιστορία της οποίας το ακριβές θέμα ακόμα ερευνάται.

Οι συμβολισμοί και οι ψυχαναλύσεις είναι τόσο μεγάλο κεφάλαιο που δύσκολα μπορεί να καλυφτεί σε μερικές παραγράφους. Τα ψυχολογικά προβλήματα του κεντρικού ήρωα είναι αρκετά προφανή και η κάθαρση που νιώθει πραγματοποιώντας τη φαντασίωση του στο τέλος για πολλούς θεωρείται ρηχή και εύκολη. Ωστόσο, αυτός είναι κι ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να οπτικοποιηθεί στη συγκεκριμένη ταινία. Ο Ρεφν μπορεί να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δε προσπαθεί να πουλήσει τη ταινία του για κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Είναι εντελώς in-your-face και κάνει σαχλή την παραλίγο δηθενιά της ταινίας . Κι έτσι μαγικά κατακτά μια ανεξήγητη χρυσή τομή.

Ειδικές μνείες έχουν ως εξής. Σουρεάλ διάλογοι ορόσημα με κορυφή την αμφισβήτηση συγκεκριμένων ανατομικών προσόντων του κεντρικού ήρωα. Αστείο και awkward αλλά ταυτόχρονα μια από τις πιο έντονα δραματικές στιγμές της ταινίας, όπου τα όρια γελοιότητας και δραματουργίας μπερδεύονται μοναδικά. Μνεία και στη μικρή θεούλα Κριστιν Σκοτ Τόμας η οποία κερδίζει τον τίτλο της απόλυτης MILF σκύλας τρασογκόμενας. Τέλος, το σάουντρακ προβλέπεται να το ακούς τα βροχερά βράδια, εναλλάξ με αυτό του Drive.

Το Μόνο ο Θεός Συγχωρεί είτε θα σε απογοητεύσει είτε θα σε ερεθίσει -άσχετα με την επίδραση που έχει πάνω σου ο Ράιαν Γκόσλινγκ. Μοιράζεται για τους θεατές στις λίστες “love” και “love to hate”. Και οι δύο έχουν τη λέξη “love” μέσα τους κι αυτό μόνο καλό σημάδι μπορεί να είναι.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ