Η σημασία των Oscar

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε την τελετή απονομής των Χρυσών σφαιρών. Την Τρίτη θα έχουμε την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων των Oscar. Μέχρι την κορύφωση με την απονομή στις 26 Φεβρουαρίου, είναι ο καιρός που οργιάζει η κινηματογραφική λίμπιντο της ματαιοδοξίας.

Υποψηφιότητες και βραβεία συζητιούνται αναλύονται και υποτάσσουν το σινεμά στη διαδικασία του νικητή και του ηττημένου και την σύγκρισης ταινιών ανόμοιων θεματικών. Επιπροσθέτως και παρόλο που όλοι γνωρίζουμε ότι και οι σφαίρες και τα Oscar είναι κατά βάση παιχνίδι του μάρκετινγκ και των μεγάλων στούντιο, υποκύπτουμε κάθε χρόνο στο guilty pleasure.

Κάποιοι μετουσιώνουν το πανηγυράκι αυτό σε βραδιά τύπου Eurovision με κακεντρεχή σχόλια για το red carpet.

Καλό είναι όμως μέσα σ’ αυτό το camp “υπερθέαμα”να μην ξεχνάμε τα βασικά υλικά από τα οποία φτιάχνεται το σινεμά. Τα υλικά τα οποία είχε το Fight Club που δεν πέρασε καν απ’ έξω από την πόρτα του Kodak Theater. Ή ο Ελέφαντας του Gus Van Sant, ή ακόμα το Oldboy του Chan-wook Park και το Halloween του Carpenter.

Ταινίες που ευελπιστούν να γίνουν σαν κι αυτές έχουμε φυσικά και φέτος. Συνήθως ανεξάρτητες παραγωγές με ερμηνείες και οπτικές που εξημερώνουν το αυταρχικό ήθος της πολυτέλειας για να μας φέρουν πιο κοντά στο σινεμά που αγαπάμε. Ανάμεσα τους το Martha Marcy May Marlene, το We Need To Talk About Kevin και το This must be the place του Paolo Sorrentino με τίτλο παρμένο από το εμβληματικό τραγούδι των Talking Heads.

Δανείζομαι τους στίχους γιατί ταιριάζουν απόλυτα στο συναίσθημα που προκαλεί η θέαση αυτών των ταινιών, ειδικά σε περίοδο χρυσόσκονης και κομφετί.

Home – is where I want to be
But i guess I’m already there
I come home – -she lifted up her wings
Guess that this must be the place

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ