Όταν Θέλουν οι Γυναίκες – Et Maintenant, On Va Ou?/Where Do We Go Now? (2011)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Nadine Labaki
Σενάριο: Rodney Al Haddid, Thomas Bidegain, Jihad Hojeily, Nadine Labaki, Sam Nessim
Πρωταγωνιστούν: Claude Baz Moussawbaa, Leyla Hakim, Nadine Labaki
Διάρκεια: 110’
Χώρα: Γαλλία, Λίβανος, Αίγυπτος, Ιταλία
Διανομή: Rosebud, Odeon

 

Πώς να περιγράψεις τον αγώνα για την ειρήνη όταν ο πόλεμος παρουσιάζεται ως η μόνη επιλογή; Στις επικίνδυνες μέρες που ζούμε, όταν τα τύμπανα του πολέμου ηχούν ασταμάτητα πάνω από την πολύπαθη Μέση Ανατολή, αυτό το μικρό λιβανέζικο διαμαντάκι, έρχεται για να μας δώσει μια ελπίδα ότι οι λαοί θα βρουν το δρόμο τους, κόντρα στους χωροφύλακες του ιμπεριαλισμού και των δρόμων του πετρελαίου.

Το «Where Do We Go Now?» δεν είναι φυσικά μια πολιτική ταινία πάνω στον πόλεμο, αλλά ένα αντιπολεμικό κλείσιμο του ματιού, σε όσους ακολουθούν το τυφλό μίσος και τις προκαταλήψεις. Η ταινία της σκηνοθέτη, συν-σεναριογράφου και πρωταγωνίστριας Nadine Labaki εξιστορεί την προσπάθεια των γυναικών ενός απομονωμένου χωριού, να αποτρέψουν την ανάφλεξη του θρησκευτικού πολέμου που καταστρέφει την υπόλοιπη χώρα. Το χωριό, τριγυρισμένο από νάρκες, κατάλοιπο του τελευταίου πολέμου που έχει αφήσει για ανάμνηση ένα νεκροταφείο με φωτογραφίες νεαρών παιδιών, χωρισμένο στη μέση, μισό Χριστιανοί, μισό Μουσουλμάνοι, με μια μισοκατεστραμμένη γέφυρα να αποτελεί την μόνη του επαφή με τον έξω κόσμο, υποδέχεται την πρώτη του τηλεόραση και ράδιο. Δυστυχώς όμως, μέσω αυτών, στο χωριό θα μεταδοθεί ξανά ο διχασμός. Πλέον η κάθε παρεξήγηση μπορεί να αποτελέσει αφορμή νέας σύγκρουσης, καθώς οι άνδρες του χωριού είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την πίστη τους. Και όμως, το δραματικό αυτό πλαίσιο, δεν κυριαρχεί «μαυρίζοντας» την ιστορία, αλλά αφήνει τη θέση του στο κωμικό στοιχείο, δίνοντας μερικά υπέροχα παραδείγματα μαύρου χιούμορ, ώστε μέσα σε αυτό το καθόλου, ειδυλλιακό πλαίσιο, οι μηχανορραφίες των γυναικών, οι κομπίνες τους και η φαντασία τους να καταλήγουν σε μια αντιπολεμική… κωμωδία, αν η Λυσιστράτη, ήταν Λιβανέζα.

Αυτό που αποτελεί αδυναμία της ταινίας, από την άλλη, είναι η υπεραπλούστευση του ζητήματος που πραγματεύεται. Είναι τόσο μονόπλευρα αντιθρησκευτική η ταινία, που αν αναφερόταν στις Σταυροφορίες θα έλεγε ότι οι Σταυροφόροι έκαναν όλες αυτές τις εκστρατείες για την Χριστιανοσύνη, και όχι για την λεηλασία και τον έλεγχο της Ανατολής. Φυσικά, υπάρχει και αυτό το στοιχείο (βλέπε και σήμερα συνθήματα τύπου Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια), αλλά η ταινία μένει μόνο σε αυτό, επιλέγοντας να μην ξύσει την επιφάνεια, του τι πραγματικά προκαλεί το θρησκευτικό μίσος.
Παρά τις όποιες αδυναμίες της ταινίας, είναι σίγουρο ότι θα διασκεδάσει, αλλά και θα συγκινήσει, δίνοντας μια αισιόδοξη νότα, κόντρα στο κλίμα των ημερών.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ