There is a Light That Always Goes Out

Γιατί συνεχίζουμε να «τρωγόμαστε» με τις ελληνικές ταινίες;

Ωραία. Καταφέραμε να τσακωθούμε και σε αυτόν τον τομέα, αυτόν του κινηματογράφου και μάλιστα με τη χείριστη των αισθητικών, ώστε να δικαιολογήσουμε και το καλό μας όνομα. Πρόσεξτε: όχι γενικά περί κινηματογράφου. Συγκεκριμένα, υποστηρίζοντας ο καθένας από ένα φιλμικό στρατόπεδο και φροντίζοντας να ρίξουμε λάσπη στο αντίστοιχο απέναντι μας. Δύο ήταν οι ελληνικές ταινίες αυτή την εβδομάδα: ο «Πρόμαχος» των ελληνοαμερικανών αδερφών Vorhees και το «A Blast» του Σύλλα Τζουμέρκα.

Τέλεια, «οπότε ποιο είναι το πρόβλημα;» θα ήταν το εύλογο ερώτημα και κανείς δε θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει αφελές. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως στη χώρα μας, δε δεχόμαστε ποτέ την πολυφωνία των απόψεων ή, ενίοτε, τη συμφωνία. Ποιος ο τρόπος να το λύσουμε; Όπως ξέρουμε καλύτερα, δηλαδή γηπεδικά. Ο τρόπος κλιμάκωσης της κινηματογραφικής διαμάχης, μας θυμίζει σε ακραίο βαθμό το «αθλητικό» Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. «Είστε πουλημένοι ρε, πριμοδοτείτε τις ταινίες για να βολέψετε τα φιλαράκια σας», «Εσείς είστε προσβολή απέναντι στον κινηματογράφο», «Οι συντάκτες που θάβουν την ταινία είναι σε εντεταλμένη υπηρεσία!».

Δώσε ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων, σχόλια επί σχολίων, facebook status εκατέρωθεν. Ένας σοβαρός θιασώτης του σινεμά θα είχε απογοητευτεί οικτρά και θα απομακρυνόταν μια για πάντα από αυτό που λέμε κριτική. Θα άρχιζαν να γεννώνται και όλα τα ωραία παρελκόμενα: «Σίγα μην πάω να το δω αυτό ρε, αυτοί είναι φιλαράκια τους». Μας αρέσει αυτή η κατάσταση; Υπάρχει περίπτωση να αρέσει σε οποιονδήποτε νοήμοντα οργανισμό; Φυσικά και όχι, αλλά είναι δύσκολο να μάθεις νέα κόλπα σε γέρικο σκυλί.
Πόσο δύσκολο θα ήταν να έρθει αυτή η βδομάδα και να έχουμε απλά δύο ταινίες που δε μας αρέσουν; Σκέτο, γι’αυτόν κι γι’αυτόν τον λόγο. Ή να μας αρέσουν και οι δύο. Ή τη μία να τη βρίσκουμε άθλια και την άλλη αριστούργημα. Αλλά ας μην ονειροβατούμε. Δε μπορούμε να δεχτούμε την κακή κριτική: κάποιος έχει συμφέρον για να κακοχαρακτηρίσει. Δε μπορούμε να δεχτούμε την καλή κριτική: κάποιοι είναι πληρωμένοι για να γράψουν διθυράμβους. Βαθιά μέσα μας κατοικεί αυτό το αρχέγονο κόμπλεξ, η παβλοφική αντίδραση απέναντι σε συγκεκριμένα τεκταινόμενα, που αυτομάτως ενεργοποιούν τη συνομωσιολογική μας μανία. Α, τι σπρώξιμο από όλες τις πλευρές είναι αυτό; Ύποπτο.

Ναι, οι ελληνικές ταινίες έχουν κάνει το θέμα της περίεργης ελληνικής οικογένειας, μανιέρα, που μόνο κούραση βγάζει στην πλειονότητα των θεατών. Ναι, έχουμε κουραστεί να διαθέτουμε ως επί το πλείστον δύο ταχύτητες: δήθεν ποιοτικό και χυδαίο mainstream. Τι μ’αυτό; Επειδή πήρε 5 αστέρια από το vathmologwtainies.blogspot.com/galaxy και από άλλα 40 site, θα σκίσει σε εισιτήρια και το «φιλαράκι» θα την κάνει ταράτσα; Επειδή πήρε τετράγωνο/πολύγωνο/τραπέζιο, θα πατώσει και θα μπει μέσα η παραγωγή; Newsflash: όχι δε θα γίνει έτσι. Όσο κι αν μαζευτούν οι «πληρωμένοι» να κράξουν, η ελληνική κωμωδία της πλάκας θα βγάλει 200 χιλιάρικα εισιτήρια. Όσο κι αν εκθειάσουν όλοι την ταινία για την ξενοφοβία, θα γράψει κανα 20αρικο στην καλύτερη. Γιατί το κοινό στην κάθε χώρα, έχει συγκεκριμένα γούστα και συγκεκριμένη αισθητική.

Σε μία χρονική περίοδο που το σινεμά μας έχει δείξει αχτίδες φωτός και έχουν βγει και θα βγουν, αντικειμενικά, ταινίες που σέβονται τον θεατή (χωρίς να αναφέρουμε κάποια από τις προαναφερθείσες, για να μη δώσουμε συνέχεια στο θέμα) – το Xenia, το Wild Duck, η Μικρά Αγγλία, to name a few- εμείς φροντίζουμε να κλείσουμε τα παντζούρια και να συνεχίσουμε στο σκοτάδι.
Προσφάτως –και εδώ και πολύ καιρό γενικά- κράζουμε το ελληνικό κέντρο κινηματογράφου, τους αλλεπάλληλους τσακωμούς και τον φαιδρό χορό ανακοινώσεων. Δε διαφέρουμε σε τίποτα.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ