Όζ: Μέγας και Παντοδύναμος – Oz: The Great and Powerful (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Sam Raimi
Σενάριο: Mitchell Kapner, David Lindsay-Abaire
Πρωταγωνιστούν: James Franco, Michelle Williams, Rachel Weisz, Mila Kunis
Διάρκεια: 130’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood

 

Πάνε πάρα πολλά χρόνια από τότε που ακολουθήσαμε την Ντόροθυ και την παρέα της στο δρόμο με τα κίτρινα τούβλα για να συναντήσουμε τον Μάγο του Οζ. Και η επιθυμία μας, από την στιγμή που πρωτοείδαμε τον κόσμο και τους χαρακτήρες του Frank Baum να παίρνουν σάρκα και οστά στο αριστούργημα του Victor Fleming, να αφήσουμε πίσω το Κάνσας και να ξανασυναντήσουμε τον περίφημο Μάγο του Οζ να γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη. Κι αυτή την φορά συνοδοιπόρος μας σε αυτό το ταξίδι δεν είναι άλλος από τον Sam Raimi όπου αυτή την φορά δημιουργεί ένα prequel, την δική του εκδοχή, για το πως ο Οζ έγινε… ο Μάγος του Οζ.

Ο Όσκαρ (Ζωροάστρης Φάντριγκ Ισαάκ Νόρμαν Χένκελ Εμμανουήλ Αμβρόσιος) Ντιγκς είναι ένας πονηρός ερασιτέχνης μάγος, που δουλεύει σ’ ένα περιπλανώμενο τσίρκο κάπου στο σκονισμένο Κάνσας. Μία μέρα αποφασίζει να αναζητήσει την περιπέτεια και επιβιβάζεται σ’ ένα αερόστατο με προορισμό τη γεμάτη ζωντάνια και εκπλήξεις Χώρα του Οζ. Ενώ όλα δείχνουν ότι έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού, αφού δόξα και τιμή του χαρίζονται απλόχερα, θα έρθει πολύ σύντομα αντιμέτωπος με τρεις –πολύ διαφορετικές μεταξύ τους- μάγισσες και όλα θα αλλάξουν. Η Θεοδώρα (Mila Kunis), η Εβανόρα (Rachel Weisz) και η Γκλίντα (Michelle Williams) ασχολούνται με ιδιαίτερο ζήλο, η καθεμία για δικούς της λόγους, με το αν αυτός ο νεοφερμένος ομορφονιός είναι ο σπουδαίος μάγος που όλοι περιμένουν. Ο απρόθυμος Όσκαρ θα κληθεί να αποδείξει την αξία του και να βρει λύσεις στα προβλήματα που ταλαιπωρούν τους κατοίκους του μαγικού αυτού τόπου. Στην προσπάθεια του να ανακαλύψει ποιος είναι καλός και ποιος όχι, ο ήρωας θα επιστρατεύσει τα ταχυδακτυλουργικά του κόλπα αλλά και την εξυπνάδα του. Στην πορεία θα μεταμορφωθεί όχι μόνο στον πανίσχυρο Μάγο της Χώρας του Οζ, αλλά και σε καλύτερο άνθρωπο.

Και μόνο το όνομα του Sam Raimi (“Evil Dead”, “Spider-Man”, “Drag Me to Hell”) ότι μπαίνει για πρώτη φορά στον κινηματογράφο του φανταστικού και σκηνοθετεί Οζ, μπορεί να προκαλέσει σε πολλούς μια ευχάριστη αναστάτωση. Όμως, όπως λίγα χρόνια πριν με τον Tim Burton με την δική του εκδοχή της “Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων”, έτσι κι εδώ ο Raimi προσπαθεί να μεγαλουργήσει αλλά, κάτω από την επικριτική ματιά της Disney, μοιάζει να περιορίζεται. Ας ξεκαθαρίσω από την αρχή κάτι: την ταινία την διασκέδασα όσο λίγες τον τελευταίο καιρό. Την θεωρώ ένα υπέροχο παραμύθι για μικρά παιδιά όπου σε πολλά σημεία θα διασκεδάσουν και οι μεγάλοι μαζί τους. Αλλά είναι αυτό ακριβώς: ένα παραμύθι για μικρά παιδιά κάτι που φαίνεται πως δεν ήταν καν στην ατζέντα του Raimi.

Από την αρχή της ταινίας ο Raimi προσπαθεί να αποκτήσει τον έλεγχο της και πολλές φορές τα καταφέρνει. Το πρώτο τέταρτο με εικοσάλεπτο διαδραματίζεται στο Κάνσας. Ένα Κάνσας ασπρόμαυρο, άχρωμο, το οποίο πολλές φορές μοιάζει σαν να είναι μια τεράστια μακέτα που περιορίζει τον χώρο σε κάτι το μινιμαλιστικό: το τσίρκο. Κι αυτό το πετυχαίνει ακόμα περισσότερο με τα 4:3 τα οποία έχει γυρίσει την εισαγωγή της. Έτσι όταν ο Οζ, και κατ’ επέκταση κι εμείς ως κοινό, μεταφέρεται στον κόσμο του Οζ τότε το πλάνο γεμίζει στο μεγαλείο του 16:9, αποκτά χρώμα και ζωή. Ο Raimi προσπαθεί έτσι να πετύχει να προκαλέσει ένα δέος σε σένα που βλέπεις όλο αυτό το μεγαλείο του τοπίου που ξεδιπλώνεται μπροστά σου και το πετυχαίνει διάνα.

Μέσα στα δεσμά της Disney που φαίνεται πως τον χαλιναγωγούν ως κάποιο βαθμό, ο Raimi βρίσκει τρόπους να το διασκεδάσει. Από τα πλάνα στο Σκοτεινό Δάσος, μέχρι και την Πορσελανούπολη (στα αγγλικά ονομάζεται ως China Town – pun intended) αλλά και την μάχη στο τέλος, ο Sam Raimi βρίσκει κάποια διεξόδους και παίρνει την κάμερα για να παίξει με τις σκιές προσπαθώντας να προσθέσει κάποιες πιο σκοτεινές πινελιές σε ένα πολύχρωμο και ζωηρό, κατά τα άλλα, καμβά αφήνοντας έτσι το δικό του στίγμα. Αλλά ας μην ρίχνουμε όμως όλο το βάρος και τις ευθύνες στην Disney για τα όποια αρνητικά της ταινίας. Το σενάριό της είναι μπορεί να χαρακτηριστεί λίγο πολύ ως κακόγουστο και καθόλου αστείο όπου, στην καλύτερη των περιπτώσεων, βοηθά στο να κάνει τον Raimi αλλά και τους ηθοποιούς του να διασκεδάζουν μπροστά από μια μπλε οθόνη. Και αυτό περνάει προς τα έξω.

Και οι τέσσερις πρωταγωνιστές της ταινίας δεν φαίνεται να παίρνουν κάτι στα σοβαρά. Εξάλλου δεν υπάρχει και λόγος μιας και οι χαρακτήρες και οι διάλογοι δεν έχουν και πολύ σημασία. Αυτό όμως που καταφέρνουν και οι τέσσερις τους είναι να δώσουν κάποιες αρκετά καλές ερμηνείες με αυτό που έχουν στα χέρια τους. O James Franco στον ρόλο του Οζ είναι υπέροχα διασκεδαστικός, ενώ η Michelle Williams στο ρόλο της καλής Γκλίντα φλερτάρει αρκετά με την ειρωνεία και την ειλικρίνεια. Οι δυο αδερφές Θεοδώρα (Mila Kunis) και Εβανόρα (Rachel Weisz) καταφέρνουν να είναι τόσο σέξι όσο και κακές ταυτόχρονα στον κατάλληλο βαθμό.

Με τον “Οζ: Μέγας και Παντοδύναμος” o Sam Raimi πήρε ένα ρίσκο και τα κατάφερε, ως ένα βαθμό. Με έκανε να διασκεδάσω για κάτι παραπάνω από δύο ώρες αλλά δεν έπαυε ούτε λεπτό να με κάνει να αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν είχε τον πλήρη έλεγχο της ταινίας του. Θα προτιμούσα να έβλεπα ένα Οζ λίγο πιο σκοτεινό και λιγότερο παραμυθένιο αλλά και πάλι δεν θα έλεγα όχι στο να τον ακολουθήσω ξανά στον δρόμο με τα κίτρινα τούβλα. Και με το υπέροχο του 3D παραμάσχαλα είναι δύσκολο κάποιος να αντισταθεί.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ