Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2 – Insidious: Chapter 2 (2013)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: James Wan
Σενάριο: Leigh Whannell,James Wan
Πρωταγωνιστούν: Patrick Wilson, Rose Byrne, Barbara Hershey
Διάρκεια: 106’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood

 

insidius2 afisaΜετά τα τραυματικά γεγονότα της πρώτης ταινίας, η οικογένεια Lambert μετακομίζει στο σπίτι της γιαγιάς Loraine, σε μια προσπάθεια να αφήσει πίσω της την φρίκη των περασμένων ημερών και των αστρικών ταξιδιών του μικρού Dalton, που την έβαλε σε πορεία σύγκρουσης με κόκκινους δαίμονες, μαύρες χήρες και οργισμένα πνεύματα. Η ηρεμία όμως δεν θα κρατήσει για πολύ, μιας που ο ζοφερός, μεταφυσικός κόσμος μοιάζει να τους ακολουθεί κατά πόδας, ξεδιπλώνοντας στον δρόμο του καλά κρυμμένα μυστικά και σοκαριστικές αποκαλύψεις του παρελθόντος. Και ενώ η πνευματική πραγματικότητα φωλιάζει στις ψυχές των πρωταγωνιστών, ο τρόμος μοιάζει να τροφοδοτεί το μοναδικό άτομο που μπορεί να δώσει ένα τέλος σε όλη αυτή την παράνοια. Ο μπαμπάς δεν είναι πια εδώ…

Η συνέχεια της τρομάρας με την οποία ο James Wan εδραίωσε το 2010 το status του, ως ένας εκ των καλυτέρων σκηνοθετών του σύγχρονου κινηματογράφου του τρόμου, αποτελεί μια ακόμη αποτελεσματική προσθήκη στο φοβικό ενεργητικό του Μαλαισιανού δημιουργού, αποδεικνύοντας αν μη τι άλλο το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του στην λειτουργική πρόκληση φόβου.

Το Chapter 2 ακολουθεί την ιστορία των χαρακτήρων λίγο μετά τα συμβάντα με τα οποία τελειώνει η πρώτη ταινία και αν κάτι γίνεται αντιληπτό από την αρχή κιόλας, είναι η διάθεση του Wan να κρατήσει το συνταίριασμα horror-ικού στυλιζαρίσματος και μεταφυσικής υπόθεσης. Εξίσου εμφανής είναι και η ανάγκη του να εμπλουτίσει το αρχικό οικοδόμημα ακόμη περισσότερο, με πάγιες πινελιές κινηματογραφικών jump scares και ενός σεναρίου που φαίνεται να απλώνει επικίνδυνα προς διαφορετικές κατευθύνσεις, στην προσπάθειά του να προκαλέσει και να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή για την πλοκή (και όχι μόνο για τον καθεαυτό τρόμο). Τελικά ο Wan σώζει σκηνοθετικά την ύστατη στιγμή, την ιστορία του σεναριογράφου Leigh Whannell (ο οποίος υποδύεται τον Specs), μαζεύοντας το μπλεγμένο μέχρι τότε, σεναριακό του κουβάρι, και υπογράφοντας μια πρώτης τάξεως λύση που διαθέτει κάτι από τον μίτο της Αριάδνης, την οιδιπόδεια, trans ψυχοσύνθεση του Norman Bates και την σταθερά γκροτέσκα παρουσία των αποθανόντων ψυχών.

Το σκηνοθετικό στυλ που έχει υιοθετήσει ο Wan τόσο στα Insidious, όσο και στο ‘βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα’, “The Conjuring”, αποτελεί ενδεχομένως το πιο δυνατό του χαρτί, μιας που η χρήση της χρωματικά φιλτραρισμένης παλέτας και η αίσθηση περασμένης εποχής που αποπνέει (και που στο “Κάλεσμα” όντως τοποθετείται στην δεκαετία του ’70), προσδίδουν στις ταινίες του κάτι από περασμένα, τρομολαγνικά μεγαλεία, τότε δηλαδή που οι ταινίες μπορούσαν ακόμα να προκαλέσουν ανατριχίλες και γλυκά ουρλιαχτά. Αν έπρεπε να αναζητήσουμε ένα κινηματογραφικό ταίρι για το νέο του σίκουελ, τότε αναμφίβολα θα ποντάραμε στην επιρροή που άσκησε το ιταλικό ‘giallo’και δη το αιματοβαμμένο έργο του Dario Argento. Οι οπτικές εξάλλου ομοιότητες ανάμεσα σε ταινίες όπως το “Suspiria” και το “Ιnsidious: Chapter 2”, βρίσκονται παντού (τι άλλη δουλειά έχει ένα κόκκινο παράθυρο στο σπίτι, αν όχι να δημιουργήσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα απειλής και κινδύνου;).

Δες το “Insidious: Chapter 2” με τα μάτια των ‘70s. Τα πάντα ήταν πιο τρομακτικά τότε.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ