Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ – World War Z (2013)

...

type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>type=»image/png»>

 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Marc Forster
Σενάριο: Matthew Michael Carnahan, Drew Goddard, Damon Lindelof, Matthew Michael Carnahan, J. Michael Straczynski, βασισμένο στο βιβλίο του Max Brooks
Πρωταγωνιστούν: Brad Pitt, Mireille Enos, Daniella Kertesz, James Badge Dale, David Morse
Διάρκεια: 116’
Χώρα: Η.Π.Α., Μάλτα
Διανομή: UIP

 

Τα πολυαγαπημένα σε όλους ζόμπι έχουν αποδειχθεί πολύ κερδοφόρα για την βιομηχανία του σινεμά, και όχι μόνο. Πες τα όπως θες: από walkers μέχρι απλά “the infected” και ζωντανούς νεκρούς, τα ζόμπι έχουν κάνει πραγματικά επιδρομή στην ποπ κουλτούρα μας σαρώνοντας τα πάντα. Έτσι για άλλη μια φορά το Χόλιγουντ καταφεύγει στην αδηφάγο μανία των απέθαντων με την ταινία “World War Z” του Μαρκ Φόρστερ, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής από τα ζόμπι. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ένα ακόμα κοινότυπο ζόμπι φλικ, αλλά καταφέρνει να κάνει κάτι που έχεις καιρό να νιώσει σε μια τέτοιου είδους ταινία. Να σε κάνει να αγχωθείς, έστω και λίγο.

Βασισμένο στο ομώνυμο «μυθιστόρημα που δεν μπορείς να κινηματογραφηθεί» (τελικά αυτό ο ορισμός τον τελευταίο καιρό αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με διαφημιστικό τρικ παρά οτιδήποτε άλλο) του Μαξ Μπρούκς, ένας υπάλληλος των Ηνωμένων Εθνών, ο Τζέρι Λέιν, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, σε έναν αγώνα δρόμου ενάντια στο χρόνο, προκειμένου να σταματήσει μια θανατηφόρα πανδημία που μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε επιθετικά «όντα». Ο ιός, όμως, εξαπλώνεται ραγδαία σε όλα τα πλάτη και μήκη του κόσμου με αποτέλεσμα να απειλούνται άμεσα με ανατροπή στρατοί και κυβερνήσεις, αλλά και με αποδεκατισμό η ίδια η ανθρωπότητα.

Από τις πρώτες κιόλας σκηνές στους γεμάτους κίνηση δρόμους της Φιλαδέλφεια, ο Φόρστερ σπέρνει τον φόβο μιας άγνωστης πανούκλας που αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο κάθε λεπτό που περνάει, αλλά και με δόσεις αναρχίας, τα οποία γρήγορα μετατρέπονται σε ρυθμούς πανικού. Σε κάνει να νιώθεις μια πρωτόγνωρη αίσθηση ταραχής βλέποντας την βία να ξεσπά από παντού. Και αυτός ο ρυθμός δεν σταματάει. Αντιθέτως επιταχύνεται. Τα ζόμπι πλέον δεν είναι τα παλιά δυσκίνητα σάπια άψυχα κορμιά που επιτίθενται ένα-ένα ή το πολύ σε μικρές ομάδες. Εδώ τα ζόμπι είναι γρήγορα, ευκίνητα, αβυσσαλέα και πάντα βλέπεις ορδές να έρχονται καταπάνω σου. Μπορεί να είναι όλα τους CGI αλλά ο τρόμος που προκαλούν είναι πραγματικός.

Ο Φόρστερ δεν χρησιμοποιεί την αλληγορία των ζόμπι όπως ο Ρομέρο στις ταινίες του: δηλαδή ως πολιτική σάτιρα. Τουλάχιστον όχι με τόσο εμφανή τρόπο. Εξερευνά περισσότερο άλλες πτυχές όπως τον μαζικό πανικό, τον κυβερνητικό έλεγχο και την προθυμία των ανθρώπων να συναινέσουν με αυτόν, και την ετοιμότητα μας σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Και έτσι αν περιμένεις να δεις ποτάμια από αίμα, ξεκοιλιάσματα και άφθονο gore η ταινία σίγουρα θα σε απογοητεύσει. Η δράση μπορεί να υπάρχει και μάλιστα άφθονη, όπως και ο τρόμος και η αγωνία. Αλλά όλο αυτό το αίμα που σε έχουν συνηθίσει οι προηγούμενες ταινίες με ζόμπι πως πρέπει να ρέει άφθονο σε κάθε σκηνή, δεν υπάρχει εδώ αφήνοντας τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στην φαντασία σου.

Ο Μπράντ Πιτ τσαλακώνει για άλλη μια φορά αυτό το baby face του και ορμάει ψυχή τε και σώματι στις ορδές των ζόμπι, σφάζοντας, ανατινάζοντας ή πυροβολώντας τα. Ένας ρόλος που του ταιριάζει γάντι, καταφέρνει και μαγνητίζει για άλλη μια φορά με την απαράμιλλη γοητεία του, πείθοντας ως ο μοναδικός που μπορεί να ανακαλύψει την ρίζα την πανδημίας αυτής ταξιδεύοντας από την μια άκρη του κόσμου στην άλλη και να την σταματήσει. Στα μάτια του διαγράφεται όλη αυτή η αγωνία του κόσμου που προσπαθεί να σώσει όχι μόνο αυτούς που αγαπά αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Για ζόμπι φλικ περιέχει και κάποιες από τις καλύτερες σεκάνς που έχουμε δει ποτέ σε τέτοιου είδους ταινίες, όπως αυτές στην Ιερουσαλήμ και στο αεροπλάνο. Όμως υπάρχουν και κάποια πράγματα απογοητεύουν. Ένα από αυτά είναι και το αρκετά αδύναμο φινάλε της. Γυρισμένο δεύτερη φορά όλο από την αρχή, η τελευταία σεκάνς μοιάζει να είναι τελείως ξένη με την προηγούμενη ταινία. Μπορεί να επικεντρώνεται περισσότερο στην ατμόσφαιρα αλλά μοιάζει κάτι το διαφορετικό και απομονωμένο. Και το 3D της δεν προσφέρει τίποτα στην εμπειρία της ταινίας, μπορείς κάλλιστα να την απολαύσεις και σε 2D.

Μπορεί κάποιοι να πίστευαν πως οι ταινίες με ζόμπι θα έπρεπε να τις πυροβολήσουμε στο κεφάλι για να σταματήσουν πλέον να κυκλοφορούν. Και δεν θα είχαν καθόλου άδικο. Αλλά το “World War Z” δείχνει πως υπάρχει ακόμα ζωή σε αυτό το ετοιμοθάνατο είδος. Μια από τις καλύτερες ταινίες με ζόμπι εδώ και καιρό θα σε κάνει, βγαίνοντας από την αίθουσα, να νιώθεις κάπως άβολα και ανήσυχος σε μέρη με πολυκοσμία. Εξάλλου, ποια ταινία κατάφερε να σε κάνει να νιώσεις με αυτό τον τρόπο τον τελευταίο καιρό;

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ