Παπαδόπουλος & Σια – Papadopoulos & Sons (2012)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος


Σκηνοθεσία: Μάρκος Μάρκου
Σενάριο: Μάρκος Μάρκου
Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Χωραφάς, Stephen Dillane, Georgia Groome, Ed Stoppard
Διάρκεια: 105’
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο
Διανομή: Hollywood Entertainment

 

Ο μεγιστάνας Χάρης Παπαδόπουλος, χάνει ξαφνικά ολόκληρη την περιουσία του εκτός από το ξεχασμένο εστιατόριο fish & chips «Τα τρία αδέλφια», που ανήκει εξ ημισείας στον ίδιο και στον αποξενωμένο αδελφό του, Σπύρο. Μαζί με την οικογένεια του (που αποτελείται από μια trash κόρη που κατά πάσα πιθανότητα συχνάζει σε τριτοκλασσάτα κλαμπ και μπουζούκια, ένα γλυκύτατο σπασικλάκι που από τα δέκα έχει μετοχές στο χρηματιστήριο, έναν τραυλό γιο που έχει πάθος με την κηπουρική και μια τσαούσα γκουβερνάντα), μετακομίζουν στο παραμελημένο διαμέρισμα πάνω από το μαγαζί και θα προσπαθήσουν να αναστήσουν την επιχείρηση.

Το «Παπαδόπουλος και Σία» έκανε την πρεμιέρα του στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σε μια προσπάθεια να ελαφρύνει το αμιγώς κουλτουριάρικο του κλίμα, αλλά φυσικά και ως μια εξαιρετική ευκαιρία να ρθει το κοινό σε μια πρώτη επαφή με την τελευταία δουλειά του Γιώργου Χωραφά, ενός ακόμα Έλληνα ηθοποιού που προσπάθησε να κάνει διεθνή καριέρα και απέτυχε παταγωδώς (στη λίστα αυτή περίοπτη θέση κρατούν ο Κώστας Σόμμερ, ο Αλέξης Γεωργούλης και ο Άνθιμος Ανανιάδης). Έτσι, το μοναδικό προσοδοφόρο έδαφος ώστε να βγάλει η εν λόγω ταινία τα έξοδά της είναι φυσικά η χώρα μας, καθώς το ελληνικό κοινό είναι το μόνο που αναγνωρίζει την φάτσα του Χωραφά, η ταινία διαπραγματεύεται την οικονομική κρίση και, όπως έχει δείξει η ανάλογη επιτυχία ευτελέστατων ελληνικών τηλεοπτικών σειρών, οι Έλληνες αγαπάμε να βλέπουμε πλούσιους ανθρώπους να γίνονται φτωχοί και έπειτα να προσπαθούν να ξαναγίνουν πλούσιοι.

Η αλήθεια είναι πως το «Παπαδόπουλος και Σία» είναι μια συμπαθητική κομεντί, ιδανική για να την βάλεις να την δεις ένα μεσημέρι ενώ θα τρως με την οικογένειά σου και κάπου στην μέση να κάνεις ζάπινγκ και να βάλεις να δεις «Φιλαράκια». Ουσιαστικά ως ταινία δεν έχει τίποτα το καινούργιο να προσφέρει, τίποτα το ενδιαφέρον να πει. Δεν είναι καν αστεία, αν εξαιρέσεις μια-δυο σκηνές όπου σκας ένα χαμόγελο. Αντιθέτως είναι τρομερά άνευρη και πλατειάζει επικίνδυνα με αποτέλεσμα να κοιτάς το ρολόι σου από το πρώτο κιόλας τέταρτο. Φυσικά, οι cheesy μελοδραματισμοί και τα απίστευτα κλισέ που μοιάζουν να έχουν έρθει από την προπερασμένη δεκαετία, δεν βοηθάνε ιδιαίτερα την κατάσταση.

Αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε, θα μπορούσατε να πάτε να δείτε αυτή την συναρπαστικά μέτρια ταινία αλλά αν πραγματικά θέλετε να μπείτε στο κλίμα της, καθίστε σπίτι για να γλιτώσετε τα λεφτά του εισιτηρίου. Έτσι κι αλλιώς, αργά η γρήγορα θα την παίξει και στην τηλεόραση και η αισθητική της μοιάζει πολύ πιο ταιριαστή εκεί.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ