Παράδεισος του Έρωτα – Paradies: Liebe/Paradise: Love (2012)

Η ταινία χάνει πόντους όμως λόγω της επαναληπτικότητάς της και της μεγάλης της διάρκειας.







Σκηνοθεσία: Ulrich Seidl
Σενάριο: Ulrich Seidl, Veronika Franz
Πρωταγωνιστούν: Margarete Tiesel, Peter Kazungu, Inge Maux
Διάρκεια: 120’
Χώρα: Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Υπάρχει κάτι το μυστηριώδες, ενίοτε σχεδόν απόκοσμο στο Paradise: Love. Κάτι στα μεγάλα μονοπλάνα, κάτι στον αργό του ρυθμό, κάτι στη μοναξιά της πρωταγωνίστριας κάτι σε αυτή την επαναλαμβανόμενη εικόνα των Κενυατων αντρών που περιμένουν ακίνητοι δίπλα στην παραλία τις ευρωπαίες, ηλιοκαμένες μεσοαστές κυρίες, για να τους πουλήσουν ό,τι μπορούν: κολιέ, βραχιόλια, έρωτα…

Η ταινία ακολουθεί την τερέζα, μια μεσήλικη, χωρισμένη γυναίκα από την Αυστρία, η οποία μεγαλώνει μόνη της την έφηβη κόρη της. Η ιστορία της Τερέζα αρχίζει όταν αφήνει την κόρη της σε μία κατασκήνωση και η ίδια αναχωρεί για λίγες μέρες (σεξο)τουρισμού στην εξωτική Κένυα. Εκεί πέρα, η Τερέζα θα αναζητήσει τον έρωτα και θα συναναστραφεί με τέσσερις διαφορετικούς άντρες.

Η νέα ταινία του Ουλριχ Σάιντλ (Import/Export) είναι η πρώτη μίας τριλογίας (θα ακολουθήσουν τα Paradise: Faith και Paradise: Hope) με θέμα γυναίκες που αναζητούν την ευτυχία κατά τη διάρκεια των διακοπών. Η πρωταγωνίστρια Μάργκαρετ Τίζελ, δίνει μια δυνατή, γενναία ερμηνεία στο ρόλο της Τερέζα και η ταινία κερδίζει πόντους από την ήρεμη, μεθοδική σκηνοθεσία με αυτά τα εξαιρετικά στημένα μονοπλάνα με τον αργό ρυθμό, που «βυθίζουν» θαρρείς την ηρωίδα όλο και πιο βαθειά μέσα στη μοναξιά της.

Η ταινία χάνει πόντους όμως λόγω της επαναληπτικότητάς της και της μεγάλης της διάρκειας. Είναι ένα σύνηθες πρόβλημα. Το Paradise: Love ξεκινάει δυνατά. Η ιστορία δεν αργεί να πάρει μπροστά και χάρη στην ερμηνεία της Μάργκαρετ Τίζελ ενδιαφερόμαστε για το χαρακτήρα και είμαστε μαζί του στη βασική του αναζήτηση: να βρει τον έρωτα. Όσο όμως η ιστορία προχωράει, τόσο η ηρωίδα, όσο και ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης, βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που καταλήγει συνεχώς σε αδιέξοδο. Κατά τη διάρκεια των ημερών της στη Κένυα, η Τερέζα συναναστρέφεται ουσιαστικά με τρεις διαφορετικούς άντρες, αλλά όλοι τους, το μόνο που κάνουν είναι να τις θυμίζουν ουσιαστικά τη μοναξιά της. Η Τερέζα πάει στην Κένυα με ένα λανθάνοντα ρομαντισμό και προσποιείται, όπως προσποιούνται και οι Κενυάτες που την γυροφέρνουν, ότι οι συναναστροφές της με αυτούς τους άντρες δεν είναι απλά μια οικονομική συναλλαγή, αλλά κρύβουν βαθύτερο συναίσθημα. Για ένα διάστημα αφήνει τον εαυτό της να πιστέψει ότι έχει ερωτευτεί και ότι, ακόμα χειρότερα, την έχουν ερωτευτεί.

Η Τερέζα βεβαίως δεν είναι καμιά αγία. Κουβαλάει μια σχετική Ευρωπαική υπεροψία και έναν ανεπαίσθητο ρατσισμό που εκδηλώνεται μέσα από την αναπαραγωγή στερεοτύπων αλλά και μέσα από τη διάθεσή της να χρησιμοποιήσει κι αυτή τους άντρες σαν ερωτικά παιχνίδια κι ενίοτε δε να τους εξευτελίζει (βλέπε τη σκηνή προς το τέλος, όπου μια παρέα μεσήλικων «βασανίζει» με το γάντι ένα νεαρό άντρα εκτοξεύοντας προς το πρόσωπό του κάθε είδους «αθώες» προσβολές και ρατσιστικά κλισέ). Παρόλο που η ίδια η Τερέζα διατείνεται ότι αναζητάει κάτι βαθύτερο, ξέρει πολύ καλά που έχει πάει και ξέρει πολύ καλά το λόγο που έχει πάει εκεί. Η Κένυα που επισκέπτεται η Τερέζα, δεν είναι απλά ένας «παραδεισένιος» τουριστικός προορισμός αλλά κυρίως μια φτωχή, ταλαιπωρημένη χώρα που ακόμα κλείνει πληγές. Νομίζω ότι είναι ασφαλές να συμπεράνουμε ότι, ο Ούλριχ Σάιντλ, εκτός από την επιφανειακή ιστορία της γυναίκας που μάταια ψάχνει τον έρωτα σε ένα κυνικό μέρος, μας μιλάει εμμέσως πλην σαφώς, για τα αποτελέσματα της αποικιοκρατίας και τη σχέση μεταξύ των Κενυατών και Ευρωπαίων.

Είναι κρίμα απλά που το έργο κάπου το χάνει στην πορεία, καθώς η πλοκή είναι «λίγη» για να γεμίσει τις 2 ώρες που κρατάει το έργο και ο αργός ρυθμός δε βοηθάει στο να κρατηθεί ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού καθ’ όλη τη διάρκεια. Επίσης, οι πληροφορίες που παίρνουμε αυτές τις δύο ώρες για τον κεντρικό χαρακτήρα, καθώς και η ανάπτυξή του, δε δικαιολογούν το μέγεθος της ταινίας. Παρ’ όλα τα ελαττώματά της όμως, το Paradise: Love είναι σίγουρα ένα πολύ ενδιαφέρον και συχνά συγκινητικό έργο με βασικό θέμα τη μοναξιά και την αναζήτηση του έρωτα και με ένα ενδιαφέρον subtext που δίνει χώρο για περεταίρω αναλύσεις.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ