Τα animation που δεν εγκρίνει ο Disney

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Αυτή την εβδομάδα βγαίνει στις αίθουσες το Paranornan, ένα animation ή για τους παλιούς παιδικό που όμως δεν έχει πεταλούδες, νεράιδες και ουράνια τόξα αλλά φαντάσματα και ζόμπι. Κάπως ασύμβατο υλικό με το κοινό στο οποίο απευθύνεται σωστά;

Όχι ακριβώς. Ο Νόρμαν από το Paranorman, έχει κάτι κοινό με αρκετούς επιτυχημένους προκατόχους του, όπως τον Jack Skellington, την νεκρή νύφη και προσφάτως την Coraline. Έχει μια παιδική φαντασία που δεν χρειάζεται να επιστρατεύσει τραγούδια, πολύχρωμα σκηνικά και ομιλούντα ζωάκια για να απεικονιστεί και να συναρπάσει.

Παρόλο που νομίζουμε ότι τα παιδιά θέλουν να δουν άλλο ένα Bambi ή έναν Νταμπο ή ακόμα και μια Barbie, η ιστορία που γράφεται με box office αποδεικνύει ότι διασκεδάζουν εξίσου και με πιο σκοτεινά παραμύθια.

Η αρχή έγινε όταν ο Tim Burton σκηνοθέτησε τον Vincent. Ένα μικρού μήκους animation που έμελλε να γίνει ο προπομπός και η βάση ενός είδους. Ήταν όμως ακόμα πολύ άγνωστο και underground το όραμα του άγνωστου τότε σκηνοθέτη. Αφού όμως ο Burton έγινε γνωστός και επιτυχημένος έγραψε το σενάριο του κλασσικού πλέον Χριστουγεννιάτικου εφιάλτη. Η ταινία αυτή τη στιγμή χαρακτηρίζεται από τους περισσότερους ως μια από τις καλύτερες του είδους. Και στη συνέχεια ήρθαν η Νεκρή Νύφη και η Coraline. Και δεν είναι μόνο ο Burton και η παρέα του που προάγει αυτό το είδος animation. Το 2001 ο Γιαπωνέζος Hayao Miyazaki πήρε Oscar για το αριστουργηματικό και ολίγον ψυχεδελικό Spirited Away. Αργότερα το αυστραλέζικο Mary and Max που είχε παιχτεί πριν κάποια χρόνια και στις Νύχτες Πρεμιέρας εντάσσεται κάπως σ’ αυτό το είδος, αν και αποκλείει τους μικρότερους θεατές.

Όσο συνέβαιναν όλα αυτά ή αγορά των animation είχε ανοίξει τόσο πολύ που θα έλεγε κανείς ότι είναι για το Hollywood μια κότα με πολλά χρυσά αυγά. Έχοντας όμως αυτή την πληθώρα επιλογών και ταινιών το κοινό γίνεται σταδιακά πιο έξυπνο και επιλεκτικό. Και συνεχίζει να διαλέγει ταινίες όπως το Paranorman.

Γιατί το Paranorman παρά την θεματική του ιδιαιτερότητα, απευθύνεται σε όλους! Αφενός στους μεγάλους, που όταν ήταν παιδιά αντέδρασαν στην τρισευτυχισμένη πολυχρωμία του Disney με μια αφίσα του Χριστουγεννιάτικου εφιάλτη στο δωμάτιο τους και τους Cure να παίζουν στο κασετόφωνο, και αφετέρου στους νεωτέρους που μεγαλώνοντας σε ένα κόσμο, λιγότερο ειδυλλιακό απ’ ότι φάνταζε τις προηγούμενες δεκαετίες ταυτίζονται με το σκοτεινό σύμπαν αυτών των ταινιών.

Η αλήθεια όμως είναι ότι όλες αυτές οι ταινίες όσο family friendly και να είναι είναι, οι συνοδοί των πιτσιρικάδων τις απολαμβάνουν περισσότερο. Γιατί όλοι μέσα μας κρύβουμε την ανάγκη για μια φανταστική παιδική ιστορία αλλά έχουμε μεγαλώσει πολύ για ουράνια τόξα.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ