Passengers (2016)

Ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη, ακόμη κι αν έχει κερδίσει Οscar!

 ★★½☆☆ 

Σκηνοθεσία: Morten Tyldum
Σενάριο: Jon Spaihts
Πρωταγωνιστούν: Chris Pratt, Jennifer Lawrence, Michael Sheen, Lawrence Fishburne, Andy Garcia
Διάρκεια: 116’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood

Ο Chris Pratt είναι το (σχετικά) νέο hot όνομα στο Hollywood. Μετά τη μεταμόρφωση του από τον στρουμπουλό Andy Dwyer του «Parks and Rec» στον Star-Lord του «Guardians of the Galaxy» οι πόρτες των studios άνοιξαν διάπλατα και πλέον είναι πολλά τα projects περιμένουν να ολοκληρωθούν μόλις το επιτρέψει το πρόγραμμα του ξανθού Chris. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί πριν μερικά χρόνια και με την Jennifer Lawrence (ή J.Law για τους φίλους), η οποία βέβαια έφτασε στο άλλο άκρο και κάποια στιγμή φλέρταρε έντονα με τον τίτλο του «μαϊντανού», μιας και βλέπαμε καινούργια ταινία της ανά 3 μήνες. Όπως και να ‘χει, η Jennifer έχει βραβευτεί με Oscar και είναι πλέον μεγάλη δύναμη στον χώρο της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Λογικό κι επόμενο λοιπόν, κάποιο δαιμόνιο μυαλό να συνδυάσει αυτά τα δύο πρόσωπα σε μια ταινία και να χτυπήσει φλέβα χρυσού. Αυτό ανέλαβε να κάνει ο Morten Tyldum στο «Passengers». Τα κατάφερε όμως; Χμ…

Ο Jim Preston (Chris Pratt) βρίσκεται στο διαστημόπλοιο Avalon (μαζί με άλλους 4.999 επιβάτες) με κατεύθυνση τον πλανήτη-αποικία Homestead ΙΙ, όπου και θα κάνει μια νέα αρχή μακρυά απ’τη Γη ως μηχανικός. Κατα τη διάρκεια του ταξιδιού, όλοι τους βρίσκονται σε καταστολή, μέσα σε ειδικούς θαλάμους και είναι προγραμματισμένο να ξυπνήσουν μερικές εβδομάδες πριν την προσγείωση. Το film ξεκινά όταν ο θάλαμος του Jim (μάλλον) παθαίνει κοκομπλόκο και τον ξυπνά 90 χρόνια νωρίτερα από το κανονικό, έχοντας διανύσει μόλις 30 χρόνια από τότε που επιβιβάστηκε στο Avalon. Είναι ο μόνος που ξύπνησε νωρίτερα; Υπάρχει άλλος στο Avalon στην ίδια κατάσταση; Ποιος ο ρόλος της Aurora Lane (Jennifer Lawrence);

Ο Tyldum πριν μερικά χρόνια μας έδωσε το υπέροχο «The Imitation Game», που για όσους δεν το έχουν δει, είναι ένα δράμα εποχής βασισμένο στη ζωή του Alan Turing, χωρίς κανένα sci-fi στοιχείο. Εδώ όμως δοκιμάζεται σε κάτι τελείως διαφορετικό και δεν είμαι σίγουρος πως τα πηγαίνει και πάρα πολύ καλά. Το πρόβλημα στα δικά μου μάτια (που δεν είχα τρελές απαιτήσεις από το film παρά μόνο όσα μου υποσχέθηκε το trailer) είναι πως η ταινία έχει δύο ταχύτητες. Από τις δύο ώρες που διαρκεί, τα 90’ κυλούν αργά και (ίσως για πολλούς) βασανιστικά. Η δράση είναι μηδαμινή, καθώς σε όλη τη διάρκεια του film βλέπουμε κυρίως το δίδυμο των πρωταγωνιστών να κυκλοφορούν μέσα στο διαστημόπλοιο, εν μέρει ακολουθώντας μια ρουτίνα, που ναι μεν είναι κάτι το φυσιολογικό, καθώς είναι εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτό χωρίς κάποια διέξοδο (χρονικά και μηχανικά). Η ταχύτητα αλλάζει και αυξάνεται από την στιγμή που all hell breaks loose. Ξαφνικά γίνονται όλα ταυτόχρονα, πανικός, κλάματα, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τον σκύλο. Το ενδιάμεσο στάδιο σε αυτές τις δύο φάσεις είναι απλά κάποια ανεπαίσθητα, τύπου, σημάδια που εμφανίζονται ενώ το δίδυμο ζει τη ζωή του στο Avalon. Καμία ισορροπία.

Γενικά, στο trailer βλέπουμε μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και ίσως μυστηρίου αλλά στην πραγματικότητα το film είναι ένα απλό δράμα επιστημονικής φαντασίας. Στο τελευταίο εικοσάλεπτο έχει λίγη δράση που δεν αρκεί όμως για να καλύψει τα κενά όλης της ταινίας και το φινάλε ήταν λίγο απογοητευτικό και καθόλου ρεαλιστικό όμως σχετικά safe.
Από πλευράς ερμηνειών, ο Pratt κάπου στα μισά γίνεται μισάνθρωπος και κάπως freak που με πείθει, σε βαθμό να κάνω σκέψεις για την εξέλιξη του χαρακτήρα στο υπόλοιπο της ταινίας. Η Lawrence δε, βγαίνει τόσο δυναμική όσο κι όσο εύθραυστη χρειάζεται όταν αντιλαμβάνεται πως η επιβίωση της είναι στα δικά της χέρια αλλά κι εντός του σκάφους αυτού. Στο film εμφανίζονται σε σύντομους ρόλους ο Michael Sheen κι ο Lawrence Fishburne ενώ στον πιο σύντομο των τελευταίων ετών (σίγουρα) ο Andy Garcia.

Από τεχνικής πλευράς, τα εφέ είναι άψογα. Εκεί η ταινία δεν παίζεται. Ίσως το μόνο κομμάτι που σώζει την ταινία, σχετικά.

Δεν είναι κακή ταινία, είναι μέτρια. Κυρίως λόγω του ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που δημιουργεί.

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ