Passion (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία:Brian De Palma
Σενάριο: Brian De Palma, βασισμένο στο σενάριο των Natalie Carter, Alain Corneau
Πρωταγωνιστούν: Rachel McAdams, Noomi Rapace, Paul Anderson
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Γερμανία, Γαλλία
Διανομή: Village Films

 

Δεν νομίζω να υπάρχει καλύτερος σκηνοθέτης από τον Brian De Palma στο να σκηνοθετήσει ένα ερωτικό θρίλερ. Μερικές από τις καλύτερες ταινίες τέτοιου είδους την δεκαετία του ’80 είχαν την υπογραφή του. Από το “Dressed to Kill” του ’80, το “Body Double” του ‘84 μέχρι και το τελευταίο του το “Black Dahlia” το 2006, ο De Palma κατάφερε επάξια να εδραιωθεί ως ένας από τους μετρ του είδους αυτού. Και μετά από το μια απουσία 5 ετών επιστρέφει, με ένα ριμέικ ενός πρόσφατου γαλλικού θρίλερ το “Η Αντίζηλος” (“Love Crime”), του Alain Corneau, το “Passion” το οποίο έκανε την πρεμιέρα του πέρσι στο φεστιβάλ της Βενετίας.

Η Κριστίν (Rachel McAdams) διαθέτει τη φυσική κομψότητα και την ανεπιτήδευτη άνεση που έχουν συνήθως οι άνθρωποι που διατηρούν μια υγιή σχέση με το χρήμα και την εξουσία. Η αθώα, χαριτωμένη και εύπλαστη προστατευόμενη της, η Ίζαμπελ (Noomi Rapace), είναι γεμάτη καινοτόμες ιδέες που η Κριστίν «κλέβει» χωρίς ενδοιασμούς. Άλλωστε, οι δυο τους είναι ομάδα! Η Κριστίν αρέσκεται να ασκεί τον έλεγχο της, επί της νεότερης γυναίκας, οδηγώντας την κάθε φορά ένα βήμα πιο βαθιά στο παιχνίδι της αποπλάνησης, της χειραγώγησης, της εξουσίας και της ταπείνωσης. Όταν όμως η Ιζαμπέλ θα κοιμηθεί με έναν από τους εραστές της Κριστίν, θα ξεσπάσει πόλεμος.

Το πρώτο συναίσθημα που σου βγάζει το “Passion” από την πρώτη του κιόλας σκηνή είναι ένα κλίμα μιας παρωχημένης εϊτίλας. Σίγουρα παρακολουθώντας το θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο De Palma το νουαρικό ερωτικό θρίλερ μέσα στην δεκαετία του ’80, στην ακμή του. Αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως θετικό μιλώντας για αυτόν, όμως δυστυχώς εδώ περισσότερο λειτουργεί εναντίον του παρά υπέρ του. Τα πλάνα, το στήσιμο της κάμερας αλλά και οι τεχνικές που χρησιμοποιεί (όπως το split screen στην μοναδική ίσως καλογυρισμένη σκηνή της ταινίας), όλα σήμα κατατεθέν του De Palma, βρίσκονται εδώ και σίγουρα θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα φόρο τιμής σε αυτές τις παλιές καλές εκείνες ταινίες αλλά περισσότερο, στο σύνολό τους, παλιομοδίτικα μοιάζουν παρά κάτι το φρέσκο φτάνοντας στα όρια της παρωδίας.

Δεν είναι όμως όλα αυτά που κάνουν την ταινία βαρετή και αδιάφορη. Αυτό που της λείπει είναι το πάθος και το σεξαπίλ. Για μια ταινία με τέτοιο τίτλο το λες και ειρωνεία. Υπάρχει μια σεξουαλική ένταση η οποία αιωρείται μεταξύ της Rapace και της McAdams αλλά παραμένει μόνο εκεί, δεν αποφορτίζεται, χωρίς να την προχωράει έτσι στο επόμενο στάδιο. Το πάθος μεταξύ των δυο γυναικών γρήγορα εξατμίζεται και το ερωτικό τρίγωνο που δημιουργείτε μεταξύ τους και του εραστή της McAdams, τον οποίο παίζει ο Paul Anderson, καταλήγει να είναι αδιάφορο, χωρίς κάποια χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών και δεν σου προκαλεί το παραμικρό ερέθισμα. Το μόνο που καταφέρνει κάπως να ταρακουνήσει λίγο το ενδιαφέρον σου είναι στο φινάλε που η μια ανατροπή διαδέχεται την άλλη αλλά, ακόμα κι εκεί, φαίνεται πως και ο ίδιος δεν ξέρει το που θέλει να καταλήξει.

Αλλά ας μην τα ρίχνουμε και όλα στον De Palma. Ακόμα και η ταινία του Corneau, στην οποία βασίστηκε, μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα μέτριο θρίλερ του σωρού χωρίς σπουδαίο σενάριο. Τουλάχιστον εκεί όμως οι ηθοποιοί (η Ludivine Sagnier και Kristin Scott Thomas) έπειθαν στους ρόλους τους, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει εδώ. Η McAdams όσο σέξι και σκύλα να το παίζει δεν σου δίνει την αίσθηση ότι θα ήταν ικανή για όλα όσα κάνει, αλλά φαίνεται πως το διασκεδάζει όλο αυτό. Βέβαια femme-fatale δεν σε κάνει το να φοράς μόνο τις πέρλες σου κι ένα κόκκινο κραγιόν. Πρέπει να το έχεις και μέσα σου και λίγο, και ο χαρακτήρας της McAdams αποδεικνύεται εκ διαμέτρου αντίθετος από αυτό. Από την άλλη η Rapace στον ρόλο της αθώας και χαριτωμένης βοηθού της που μοιάζει πως είναι έξω από τα νερά της.

Αν πας να δεις το “Passion” ως μια ταινία γεμάτη μυστήριο, αγωνία και ερωτισμό σίγουρα θα απογοητευτείς. Είναι μια από αυτές τις βιντεοταινίες που υπάρχει περίπτωση να πετύχεις κάποιο βράδυ, αρκετά αργά, στην τηλεόραση με κακούς διαλόγους, κακές ερμηνείες και λίγη σάρκα για να σε κρατήσει με το ζόρι ξύπνιο.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ