Πασχαλινές κινηματογραφικές αναμνήσεις

...

Το Πάσχα όπως και οι περισσότερες μεγάλες γιορτές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις παιδικές μας αναμνήσεις. Και φυσικά το σινεμά είναι πάντα παρόν σε κάθε γιορτή για να απεικονίσει την αρχέγονη ιστορία πίσω από τον καταναλωτισμό των ημερών και να μας διασκεδάσει τις πολλές ελεύθερες ώρες που έχουμε λόγω αργιών. Έτσι λοιπόν κι εμείς αυτό το Πάσχα σκεφτήκαμε να  καταγράψουμε τι κινηματογραφικό μας θυμίζει η περίοδος αυτή και πως περνούσαμε καταβροχθίζοντας τσουρέκια και αυγά τις άγιες αυτές μέρες.

Σκεπτόμενος για την ταινία που μου φέρνει στο μυαλό η εορταστική περίοδος του Πάσχα, η εικόνα του Ρόμπερτ Πάουελ στον Ιησού από τη Ναζαρέτ συνδέθηκε αυτόματα στον εγκέφαλο μου σαν διεστραμμένο παβλοφικό πείραμα. Πάλεψα σκληρά να απομακρυνθώ από αυτή την τόσο κλισέ ανάμνηση και να καταλήξω σε μία κάπως διαφορετική επιλογή. Το Life of Brian. Το κωμικό έπος του 1979, που συνυπογράφουν οι ανυπέρβλητοι Monty Python (οι μεγάλες αγάπες δεν κρύβονται), είναι η ταινία που ταυτίζω περισσότερο με την περίοδο των Παθών του Χριστού. Σε πρώτη ανάλυση, ίσως φαντάζει βλάσφημο, αλλά αν θέλουμε να εξετάσουμε όλη την αλήθεια, πρόκειται για μία ξεκάθαρα χιουμοριστική ματιά πάνω σε ακραίες θρησκευτικές συμπεριφορές και όχι πάνω στη θρησκεία αυτή καθεαυτή. Άλλωστε, ο Χριστός εμφανίζεται μόλις δύο φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας. Το χιούμορ είναι τόσο αθεράπευτα βρετανικό που σίγουρα θα ξενίσει κάποιους, αλλά ας το παραδεχτούμε: ένα φιλμ που ασχολείται με έναν άνθρωπο που γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον Ιησού, αλλά στη διπλανή φάτνη, έχει όλα τα φόντα να μας κάνει να γελάσουμε.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ναι, οι γιορτές του Πάσχα θέλουν Φράνκο Τζεφιρέλι. Είτε το θες, είτε όχι, ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι το απαραίτητο συνοδευτικό της Μεγάλης Εβδομάδας. Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα (δημοτικό) σχολείο, θυμάμαι να ανοίγω το «4» (ή αλλιώς ΑΝΤ1) κάθε βράδυ στις 9, λίγο πριν λάβω την εκ γονέων εντολή να πάω για ύπνο. Αργότερα βέβαια, με την εμφάνιση των πρώτων σπυριών στη μούρη, μίσησα και τον βραδινό ύπνο και τον Τζεφιρέλι. Έλα όμως που πώς τα έφερε έτσι η ζωή και συνειδητοποίησα κάτι εξωφρενικό. Κάποια στιγμή, πριν από μερικά χρόνια βάλθηκα να διαβάσω το νούμερο 1 best seller όλων των εποχών: Τη Βίβλο. Μη με ρωτήσεις γιατί, πάντα παθαίνω εμμονές με οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς. Ε, λοιπόν, διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη, συνειδητοποίησα ότι ο Χριστός στο μυαλό μου ήταν ταυτισμένος με τον Ρόμπερτ Πάουελ. Αν αυτό δεν είναι καταγραφή στο βαθύ ασυνείδητο, τότε τι;

Άγγελος Ανδρέου

Δε ξέρω τι από τα δύο είναι πιο σοκαριστικό. Η ωμή απεικόνιση των βασανιστηρίων στη ταινία “Τα Πάθη του Χριστού” ή ότι ο Μελ Γκίμπσον είναι τόσο καλός σκηνοθέτης. Όποιο και να υπερισχύει πρόκειται για μια ταινία που έδωσε στο Πάσχα λίγο από το αίμα που του έλειπε. Μπορεί ο “Ιησούς από τη Ναζαρέτ” να είναι ένα αθώο κομμάτι του παρελθόντος που έχει γίνει απροσπέλαστη συνήθεια των γιορτών, αλλά στη πραγματικότητα πρόκειται για μια ωραιοποιημένη και ‘politically correct’ εκδοχή. “Τα Πάθη του Χριστού” είναι στο εντελώς άλλο άκρο.

Η σταύρωση σημαίνει πόνος, αίμα και σκισμένη σάρκα και ο Γκίσμπσον δε διστάζει να τα δείξει στο πρώτο και μόνο χριστιανικό σπλάτερ. Όλες οι ταινίες πριν από αυτή, αντιμετώπισαν το θέμα τις σταύρωσης σαν τις εικόνες της εκκλησίας, όπου στο μέτωπο, τα χέρια και τα πόδια του Χριστού τρέχουν μερικές σταγονίτσες αίμα. Πού είναι το βάσανο, ο σπαραγμός κι ο πόνος και για ποια αυτοθυσία μιλάμε στη τελική αν δε δούμε τη ρεαλιστική οπτική των όσων (έχουν γραφτεί ότι) συνέβησαν; Σε έναν ιδανικό κόσμο οι παπάδες θα κλείναν τα μικρόφωνα, θα στήνανε προτζέκτορα και θα πατούσαν play.

Γιώργος Αγγελόπουλος

Πάσχα χωρίς κινούμενα σχέδια είναι σαν Πάσχα χωρίς αρνί και κοκορέτσι. Και αν αυτά τα κινούμενα σχέδια έχουν σαν κεντρικό κορμό μια βιβλική ιστορία τότε είναι που μπαίνεις και στο πνεύμα των ημερών. Η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της DreamWorks, το «Prince of Egypt» (ξανά)λέει την ιστορία του Μωυσή, μπλα μπλα, το πως οδήγησε τον λαό του Θεού στην ελευθερία, μπλα μπλα μπλα. Ναι, ακούγεται μια άλλη βαρετή θρησκευτική ταινία που θα παίζονταν μόνο αυτές τις μέρες, αλλά κάνει τα πάντα τόσο καλά που σε αιχμαλωτίζει από τα πρώτα λεπτά της. Το τραγούδι «Deliver Us» με την θεϊκή φωνή της Ofra Haza το θεωρώ ίσως ένα από τα καλύτερα εισαγωγικά τραγούδια σε ταινία κινουμένων σχεδίων, η παραγωγή είναι εξαιρετική, όλη η αφρόκρεμα του Hollywood έτρεξε να δανείσει την φωνή τους (Val Kilmer, Ralph Fiennes, Michelle Pheiffer, Sandra Bullock, Patrick Stewart, Hellen Mirren ανάμεσα σε άλλους), το soundtrack του Hans Zimmer ήταν εκπληκτικό από την αρχή μέχρι το τέλος, και είχε οι σκηνές με τις Πληγές του Φαραώ και όταν ο Μωυσής χωρίζει την Ερυθρά Θάλασσα είναι δύο από τις σκηνές ορόσημο στην ιστορία των κινουμένων σχεδίων. Και αν μια ταινία κατάφερε να ενώσει δύο τρομερές φωνές, της Mariah Carrey και της Whitney Houston μαζί, χωρίς να ξεμαλλιάσουν η μια την άλλη, με ένα τραγούδι που τους χάρισε και το Όσκαρ, τότε «when you believe» στην δύναμη αυτής της ταινίας.


Χρήστος Μπακατσέλος

Πάσχα στην ελληνική τηλεόραση σημαίνει Μπεν Χουρ, σημαίνει Βαραββάς, Δέκα Εντολές, , Χιτώνας, Σαλώμη, Σαμψών και Δαλιδά… Σημαίνει επική κινηματογραφική διάθεση με πολλά ρωμαϊκά φουστάκια, πολύ λιοντάρι, πολλή περικεφαλαία με κόκκινα φτερά και πολύ χασμουρητό επίσης επικών διαστάσεων, αλλά πάνω απ’ όλα σημαίνει… Ματίλντα.

Καμία σχέση δεν έχει με το Πάσχα η υπόθεση της (βασισμένης στο γνωστό παραμύθι του Ρόαλντ Νταλ) ταινίας, αλλά επειδή οι πρώτες μου κινηματογραφικές εμπειρίες, θέλοντας και μη, ήταν τηλεοπτικής φύσης και επειδή το ψυχαγωγικό πρόγραμμα του Mega λατρεύει αυτή την ταινία, φροντίζει για κάποιο λόγο να την προβάλλει κάθε Μεγάλη Εβδομάδα, απαρέγκλιτα. Κι εγώ με την σειρά μου φρόντιζα να την βλέπω απαρέγκλιτα κάθε χρονιά (όχι, φέτος δεν θα το κάνω, παρ’ ότι προβάλλεται δύο φορές, την Μ. Παρασκευή και την Κυριακή του Πάσχα), γιατί στη συνείδησή μου, Πάσχα πλέον σήμαινε μία κομματάρα τσουρέκι, κόκκινα τσόφλια από αβγό στον καναπέ και η εικόνα της διευθύντριας της Ματίλντα, της φοβερής και τρομερής μις Τράντσμπαλ, να στριφογυρνάει από τις κοτσίδες μικρά αθώα παιδάκια, ώσπου η μικρή ηρωίδα να μάθει να χρησιμοποιεί σωστά τις τηλεπαθητικές της ικανότητες, σε αυτή την αθώα, συμπαθέστατη προσπάθεια του Ντάνι NτεΒίτο που έχει μυρωδιά από αρνί στη σούβλα και από την παιδική μας ηλικία. Κι ίσως ακόμη και σήμερα να την προτιμώ από ένα τρίωρο έπος για τον Μωυσή και τον λαό του.

Γιώργος Κόκουβας

Κάθε Πάσχα θυμάμαι ένα παλιό νεανικό μου Πάσχα όπου ως εκκολαπτόμενος κινηματογραφόφιλος ήθελα να ξεφύγω λίγο από τον Ιησού από τη Ναζαρέτ που έχει χαρακτηρίσει πλέον την ελληνική τηλεόραση. Έτσι ψάχνοντας στο internet για κάτι διαφορετικό και λίγο προκλητικό, οι επιλογές μου ήταν δύο. Ο Τελευταίος Πειρασμός του Scorseze και το Jesus Christ Superstar του Norman Jewison. Αποφάσισα να δω το δεύτερο  Πάω στο videoclub της γειτονιάς μου νοικιάζω αυτή την μιούζικαλ μεταφορά του δράματος του θεανθρώπου από την είσοδο του στην Ιερουσαλήμ μέχρι τη σταύρωση και την ανάσταση  Τα παιδικά μου μάτια δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έβλεπα.

Η ιστορία του Χριστού είχε μεταφερθεί σε ένα ασαφές χρονικό σύμπαν που δανειζόταν στοιχεία από την εποχή που υποτίθεται ότι συνέβη και από το κίνημα των χίπις της δεκαετίας του 60. Η κινηματογραφική μεταφορά της ροκ όπερας του  Andrew Lloyd Webber με τους στίχους του Tim Rice ήταν μια από τις πιο εκκεντρικές ταινίες που είχα δει μέχρι τότε. Τα κουστούμια, το camp σκηνικό, η μουσική και το κλίμα της σεξουαλικής απελευθέρωσης μαγνητίζουν το μάτι και με ένα περίεργο τρόπο κουμπώνουν τέλεια πάνω στις διδαχές του Χριστιανισμού. Βέβαια ο καλύτερος τρόπος θέασης είναι (παρά τις θετικές κριτικές που έλαβε το φιλμ στην εποχή του) με κανιβαλιστική διάθεση για την εντελώς αντιφατική αισθητική του Ισραηλινού τοπίου με τα ροζ μπλουζάκια των Ρωμαίων στρατιωτών.


Δημήτρης Ασπρολούπος

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας Christian ο οποίος σταυρώθηκε για το καλό ολόκληρης της ανθρωπότητας, με την μητέρα και έναν εκ των μαθητών του να σπαράζουν μπροστά από τον σταυρό των παθών. Ο Christian αυτός δεν ήταν άλλος από τον Christian Bale, τον οποίο είχα πετύχει στην τηλεόραση ένα κλασικό, μεγαλοβδομαδιάτικο απόγευμα, από εκείνα που δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις, από το να τσιμπολογάς ανόρεχτα ένα τσουρέκι, αλλάζοντας το ένα κανάλι μετά το άλλο. Οι αμαρτωλές σκέψεις δεν σταμάτησαν φυσικά, αλλά δεν φταίω εγώ όταν μου κοτσάρουν το ημίγυμνο και γυμνασμένο κορμί του ηθοποιού, ο οποίος υποδύεται τον Ιησού με περίσσιο hot ψεύδισμα και υπόνοια eye-liner. Μια άλλη φορά είχα δει Μεγάλη Παρασκευή τα «Στίγματα». Νομίζω πως ούτε καν δέκα Χαίρε Μαρία και είκοσι Αλληλούια δεν πρόκειται να με σώσουν από το πυρ το εξώτερον.

Βαρβάρα Κοντονή

Διαβάστε το άρθρο μας για το τι απέγιναν οι ηθοποιοί που υποδύθηκαν το Χριστό

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ