Πατέρας και γιος – Like Father Like Son (2013)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Hirokazu Koreeda
Σενάριο: Hirokazu Koreeda
Πρωταγωνιστούν: Masaharu Fukuyama, Riri Furanku
Διάρκεια: 121’
Χώρα: Ιαπωνία
Διανομή: Seven, Spentzos

 

Like_Father,_Like_Son_poster«Σε ποιο σημείο, ένας πατέρας γίνεται πραγματικά γονιός;» Με αυτό το ερώτημα, ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Hirokazu Koreeda μας κάνει μια ταινία για την οικογένεια, η οποία αν και δεν ενθουσιάζει, σίγουρα θα μας κάνει λίγο σοφότερους.

Ο Ρυότα είναι επιτυχημένος, εργατικός, οικονομικά εξασφαλισμένος. Έχει μια όμορφη γυναικά και έναν αξιαγάπητο, εξάχρονο, μπόμπιρα. Η ζωή του κυλά ειδυλιακά και αυτός απολαμβάνει την οικογενειακή θαλπωρή, την οποία θεωρεί αυτονόητη. Όμως η αποκάλυψη ότι το παιδί δεν είναι ο βιολογικός του γιος, αλλά το νοσοκομείο του έδωσε το παιδί κάποιου άλλου θα περιπλέξει αυτό που θεωρούσε αυτονόητο. Πλέον, οι δυο οικογένειες θα πρέπει να προετοιμάσουν τα παιδιά για να αλλάξουν θέσεις και οικογένειες. Μπορεί όμως αυτό να γίνει;

Ο «Πατέρας και Γιος» είναι μια ταινία η οποία ακολουθεί το μοτίβο του Ιαπωνικού Σινεμά πάνω στην οικογένεια. Ένα θέμα προσφιλές και έντονα διχαστικό. Και εδώ η ταινία δεν προσφέρει εύκολη λύση. Γιαγιάδες, φίλοι, προϊστάμενοι, γνωστοί και άγνωστοι παρελαύνουν στην οθόνη δίνοντας ο καθένας την δική του άποψη, κάθε μια λογική, όσο και εξωφρενική για τον πρωταγωνιστή που βρίσκεται σε μια δίνη προσπαθώντας να απαντήσει στον ήταν ποτέ πραγματικά Πατέρας του παιδιού που μεγάλωνε για 6 χρόνια. Αυτός ο λαβυρινθώδης αγώνας του Ρυότα θα μας δημιουργήσει προβληματισμούς και θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε άποψη, ανεξαρτήτως του τέλους της ταινίας.

Ο Koreeda παίζει με την εικόνα για να προκαλέσει ακόμα περισσότερο το συναίσθημα της μοναχικής πορείας του Πατέρα, οι ατέλειωτες σκάλες, η ατέλειωτη στροφή, ο δρόμος στο λιβάδι με τις κεραίες, κάνουν έντονα αισθητή την μικρότητα του ανθρώπου μπροστά σε κάτι μεγαλύτερο, την απομόνωση του και την μοναξιά του, μέσα στον κόσμο. Πόσο μικρός είναι ο πατέρας μπροστά στο παιχνίδι αυτό της μοίρας; Μπορεί να κάνει κάτι άλλο από το να παραδοθεί;

Στην φιλοσοφική, αυτή,  αναζήτηση όμως, δεν θα βοηθήσει η παγωνιά της εικόνας και η ψυχρότητα του πρωταγωνιστή, ο οποίος φερόμενος σαν ρομπότ θα μας αποξενώσει και δεν θα μας επιτρέψει να συμπάσχουμε μαζί του για τη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας. Δύσκολα να νιώσεις οίκτο για τα βάσανα ενός golden boy. Όμως εδώ είναι και ένα από τα καλύτερα στοιχεία της ταινίας. Η οικουμενικότητα του θέματος της, η ευαισθησία της απέναντι στον άνθρωπο, η αγάπη της για τη σχέση πατέρα και γιού, αν και δεν καλύπτουν την έλλειψη έντασης και κλιμάκωσης της ταινίας, ωστόσο μας αφήνει μια ζεστασιά και μια ελπίδα.

Το Πατέρας και Γιος το περιμέναμε καλύτερο, πιο δυνατό και αξιομνημόνευτο, ερχόμενο άλλωστε με το Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών. Όμως, ο Koreeda δεν κάνει μια «ευρωπαϊκή» ή αμερικάνικη ταινία για την οικογένεια. Ακολουθώντας την παράδοση και την αναζήτηση των Ιαπώνων για το τι καθορίζει την οικογένεια σε μια κοινωνία την οποία είδαν να αλλάζει δραματικά μέσα σε λίγες δεκαετίες, ακολουθώντας την μεταμόρφωση της Ιαπωνικής Κοινωνίας από φεουδαρχικό-αγροτικό κράτος σε ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, ο Koreeda μας δίνει την δική του εκδοχή, τον δικό του προσωπικό προβληματισμό, για το τι διαμορφώνει την σχέση Πατέρας-Γιος. Με αυτόν τον τρόπο, ο σκηνοθέτης μας χαρίζει μια πολύ προσωπική ταινία και για αυτό βαθύτατα οικουμενική.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ