Paterson – Paterson (2016)

Ο ρυθμός του είναι αργός και ήρεμος, που σίγουρα φτάνει στα όρια του διαλογισμού

Σκηνοθεσία: Jim Jarmusch
Σενάριο: Jim Jarmusch
Πρωταγωνιστούν: Adam Driver, Golshifteh Farahani, Nellie
Διάρκεια: 118′
Χώρα: ΗΠΑ/Γερμανία/Γαλλία
Διανομή: AMA Films

 ★★★½☆ 

Αυτή δεν είναι μια ταινία για έναν άνθρωπο που έχει μια ταπεινή δουλείτσα αλλά ονειρεύεται να γίνει διάσημος στον καλλιτεχνικό χώρο με το ταλέντο (σχετικό αυτό) της ποίησης που διαθέτει. Γιατί εδώ ο Paterson (ένας εξαιρετικός Adam Driver σε μια λυρική ερμηνεία) είναι ήδη ικανοποιημένος με τη ζωή του και δεν τον ενδιαφέρει να φτάσει κάπου παραπέρα από το επόμενο πρωί που θα συνεχίσει την ευτυχισμένη του ρουτίνα. Πόση ανακούφιση!
Ο ρυθμός του “Paterson” είναι αργός και ήρεμος, που σίγουρα φτάνει στα όρια του διαλογισμού – σήμα κατατεθέν της αισθητικής του σκηνοθέτη Jim Jarmusch άλλωστε. Ένας δραματικός, καλοσυνάτος αλλά και ασύλληπτα ζεν οδηγός λεοφωρείου στο New Jersey ονομάζεται Paterson και μένει στην πόλη… Paterson. Δεν χρειάζεται να πιάσετε τη μεταφορά εδώ, η ποίηση δεν πρέπει να ερμηνεύεται πάντα. Η πόλη λοιπόν του Paterson αποκλίνει κατά πολύ από τους σύγχρονους γρήγορους ρυθμούς ζωής και αποτελεί σίγουρα την έμπνευση του πρωταγωνιστή να γράφει κρυφά ποίηση με θέμα όχι έναν άλλο, καλύτερο κόσμο, αλλά τα θέματα της απλής καθημερινής ανθρώπινης ύπαρξης – κι έτσι δεν σκοτίζει ούτε το θεατή με μεγάλα άγχη και προβληματισμούς.
Κι ενώ η κάθε μέρα του Paterson είναι σχεδόν η ίδια με την προηγούμενη, η ζωή της συζύγου του, Laura (Golshifteh Farahani), έχει μεγαλύτερη ποικιλία – και αναμφίβολα περισσότερα… patterns. Έχει μεγαλύτερο ενθουσιασμό από αυτόν, είναι σαφώς πιο φιλόδοξη αλλά και αθώα – ζωγραφίζει, μαγειρεύει, τραγουδάει, παίζει μουσική. Κι όμως αυτοί οι δύο άνθρωποι όχι απλά ταιριάζουν, αλλά συμπληρώνουν ο ένας την προσωπικότητα του άλλου.
Η σχέση αυτή του ζευγαριού, αλλά και αυτή με το αξιαγάπητο αγγλικό bulldog τους τον Marvin, μας δείχνει μια σημαντική θεματική του “Paterson”, αυτή της αποδοχής, της κατανόησης και της συγχώρεσης. Του πόσο σημαντικό είναι να αποδεχόμαστε τον άλλον με τα θέλω και τα κουσούρια του, και να τον συγχωρούμε όπως πρέπει να συγχωρούμε και τους εαυτούς μας πού και πού.
Το μινιμαλιστικό στυλ του σκηνοθέτη δείχνει την εξέλιξή του μέσα από τα χρόνια στην ταινία αυτήν, που είναι τόσο ασυνήθιστη μέσα στην απλότητά της, και τη διάθεσή της να μας δείξει ότι υπάρχουν άνθρωποι σαν κι αυτούς που παρακολουθούμε εδώ, που θα συνεχίσουν τις ζωές του κάπως έτσι μέχρι το τέλος τους, και δεν υπάρχει τίποτα το απογοητευτικό ή το βαρετό σε αυτό.

Μαρίνα Βερλέκη

Η Μαρίνα είναι ένας αποτυχημένος κλώνος stormtrooper, επομένως περιορίζεται στο να γράφει και να σχολιάζει συνεχώς. Αλλά κατά βάθος θα ήθελε να είναι το σκισμένο all-star του Mark Renton.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ