Pele: Birth of a Legend – Pele: Η Ιστορία ενός Θρύλου (2016)

Μία ασφαλής και άχρωμη αγιογραφία

 ★★☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Michael Zimbalist, Jeff Zimbalist
Σενάριο: Michael Zimbalist, Jeff Zimbalist
Πρωταγωνιστούν: Kevin De Paula, Rodrigo Santoro, Vincent D’Onofrio
Διάρκεια: 107′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Odeon

pele-posterΚακά τα ψέμματα, στο ποδόσφαιρο υπάρχουν δύο σχολές: αυτών που αγαπούν το θέαμα και τη φαντασία, κι εκείνων που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για το αποτέλεσμα. Στις καρδιές αυτών που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία, βασιλεύει ξεκάθαρα η εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Πως θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι διαφορετικά όταν από τις τάξεις της «Σελεσάο» έχουν περάσει αρτίστες όπως ο Ροναλντίνιο, ο Ρονάλντο, ο Ρομάριο και πολλοί ακόμα θρύλοι του ποδοσφαίρου. Μεγαλύτερος όλων, ο Πελέ, πρώτος σκόρερ όλων των εποχών και ένα πρόσωπο με τεράστια, καθολική αναγνώριση απ’ όλη την υφήλιο. Αναφερόμενο στη ζωή του και, συγκεκριμένα στην περίοδο από τα παιδικά του χρόνια μέχρι τον ανεπανάληπτο άθλο του Μουντιάλ της Σουηδίας, ένα νέο φιλμ φιλοδοξεί να σπάσει τον κανόνα που θέλει τις ποδοσφαιρικές ταινίες να τα βρίσκουν «μπαστούνια». Δυστυχώς, το «Πελέ: Η Ιστορία ενός Θρύλου», δεν καταφέρνει να προσφέρει κάτι παραπάνω από μεμονωμένες όμορφες εμπειρίες – ή αναμνήσεις, για τους μεγαλύτερους.

Γεννημένος σε μία εξαιρετικά φτωχή περιοχή της Βραζιλίας, αναγκασμένος να βγάζει τα προς το ζην ως λούστρος παπουτσιών, ο νεαρός Έντσον Αράντες Ντο Νασιμέντο (αργότερα του κόλλησε το ψευδώνυμο Πελέ) έβρισκε συνέχεια δικαιολογίες για να παίξει ποδόσφαιρο με την παρέα του. Το μοναδικό ταλέντο του, ήταν αδύνατο να παραβλεφθεί, κι ένα τοπικό πρωτάθλημα μεταξύ ομάδων της γειτονιάς, γίνεται αφορμή για να τραβήξει την προσοχή του κυνηγού ταλέντων της Σάντος. Παρά την πολύ δύσκολη αρχή του εκεί, ο νεαρός θα φτάσει στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας, και όλα τα υπόλοιπα θα πάρουν το δρόμο τους, ως την παγκόσμια καταξίωση.

Από τους βραβευμένους αδελφούς Zimbalist (με μακρά πορεία στο ντοκιμαντέρ), έρχεται αυτό το ντοκιμαντερίστικο, αγιογραφικής μορφής φιλμ που, εν τέλει, δεν καταφέρνει να μας «βάλει» στο κλίμα όσο θα έπρεπε. Αιτία, το ιλουστρασιόν μα τελικά άγευστο περιτύλιγμα της ταινίας, η οποία διανθίζεται με άφθονες σεκάνς slow-motion και αμφίβολης χρήσης μουσικής, αλλά και η έλλειψη σκηνών με εντυπωσιακό camera work, που ασφαλώς θα έδιναν το κάτι παραπάνω.

Ολοκληρώνοντας έναν νοητό κύκλο που είχε αρχή τον πρόλογο μας, υπάρχουν δύο σχολές προσωπογραφιών στο σινεμά: οι ασφαλείς αγιογραφίες και αυτές που εμβαθύνουν απόλυτα στην περσόνα του προσώπου το οποίο αφορούν. Ξερός «άσσος».

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ