54o ΦΚΘ: Penumbra και Μiele

...

Γράφει ο Πέτρος Θεοδωρίδης

Με τις μέρες να περνούν και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης να πλησιάζει στο τέλος του, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη η συνολική εικόνα που μπορούμε να έχουμε για τη φετινή επιλογή ταινιών. Χωρίς προσπάθεια να εστιάσουμε μόνο σε όσες ταινίες κλέβουν την παράσταση, έχουμε χρέος να στραφούμε και σε άλλες, λιγότερε δημοφιλείς αλλά ενδιαφέρουσες:penumbra

Penumbra (2013) του Eduardo Villanueva

Βασιζόμενοι στην επίσημη περιγραφή που μας έδωσε το φεστιβάλ, θα περιμέναμε να δούμε έναν άνθρωπο χαμένο σε έναν φαντασιακό κόσμο πνευμάτων και μυστηρίου. Μια μοναξιά που παλεύει να αναιρεθεί καταφεύγοντας σε κάποια σαμάνικη μεταφυσική θεώρηση του κόσμου. Παρόλα αυτά, έκπληκτοι ακολουθήσαμε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που αποσύρθηκε στη μεξικάνικη ύπαιθρο. Δεύτερος γάμος για τον άντρα, δυστυχία για τη γυναίκα που έχασε τον αγαπημένο της γιο, Εμιλιάνο. Η μοναξιά της φύσης, η απόλυτη εξωτερίκευση των αγωνιών της καθημερινότητας και του αγώνα για επιβίωση, σερβίρονται με τρόπο ρεαλιστικό και συχνά σκληρό. Η τροφή, το κυνήγι, το γδάρσιμο, το πάστωμα, διαδικασίες που η σημερινή κοινωνία επιμένει να αποπροσωποποιεί και όπου μπορεί τις εντάσει σε ένα μαζικό παραγωγικό μοντέλο, στο Πενούμπρα προβάλονται με ωμή αμεσότητα. Το κοινό δυσανασχετεί. Προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι ο φτωχός ηλικιωμένος, πρέπει να καλύψει τις ανάγκες του και η διαφορά βρίσκεται μόνο στην αμεσότητα και την ευγένεια του τρόπου του και όχι στο πορτοφόλι του. Η πραγματική ζωή, συχνά δεν έχει χρόνο για σινεμά. Ευτυχώς που οι καλομαθημένοι του καπιταλισμού, έχουμε την ευκαιρία να την αντικρύσουμε έστω και μέσα από συμβολικές αναπαραστάσεις.miele-jasmine-trinca-valeria-golino-sul-set-del-film-21111712193

Miele (2013) της Valeria Golino

Επίσημη επιλογή για τα ευρωπαϊκά βραβεία LUX, το Miele έρχεται να καταπιαστεί με ένα θέμα που όλο και πιο έντονα ανακινείται στις χώρες της Ευρώπης, την ευθανασία. Μια προσπάθεια θεσμοθέτησης του δικαιώματος στον αξιοπρεπή θάνατο, που δυστυχώς προσκρούει στο τσιμεντότοιχο του θρησκευτικού συντηρητισμού που μαστίζει χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία. Τι γίνεται όμως, όταν ένας άνθρωπος ευκατάστατος και και σωματικά υγιέστατος, ζητά την παροχή αυτής της υπηρεσίας προς τον ίδιο; Έχει δικαίωμα ο υπεύθυνος να αρνηθεί; Τι θα κάνει στην περίπτωση της 30χρονης Irene; Μήπως η επιλογή της να στραφεί στην ευθανασία και όχι στην αυτοκτονία, υποδηλώνει έλλειψη βεβαιότητας και άρα μια λαβή να οδηγηθεί σε μια βέβαιη λύση; Η Valeria Golino δεν επιχειρεί να δώσει μια απάντηση. Απλά εκθέτει. Κι εμείς απλά αποφασίζουμε.

Για να δείτε το πρόγραμμα κάντε κλικ εδώ

Δείτε όλα όσα είδαμε στο 54ο ΦΚΘ

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ