Άνθρωποι Σαν Εμάς – People Like Us (2012)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Alex Kurtzman
Σενάριο: Alex Kurtzman, Roberto Orci, Jody Lambert
Πρωταγωνιστούν: Chris Pine, Elizabeth Banks, Michelle Pfeiffer, Philip Baker Hall, Michael Hall D’Addario
Διάρκεια: 114’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Η αλήθεια είναι πως μπορείς να καταλάβεις πολλά για μια ταινία από το πόστερ της. Το πόστερ του “Άνθρωποι σαν εμάς” δείχνει ένα νεαρό όμορφο ζευγάρι αγκαλιά μ’ ένα παιδί να λούζονται απ’ το ηλιοβασίλεμα κι άφθονη ευτυχία ν’ αποτυπώνεται στα χαζά τους χαμόγελα. Είναι σίγουρα μια ταινία που θες να δεις; Και άντε το προσπερνάς το τόσο σιρόπι κι ας παθαίνεις σάκχαρο με τη πρώτη ματιά. Μετά όμως διαβάζεις στα ψιλά τα γράμματα, ότι τη ταινία τη γράφει και τη σκηνοθετεί ο σεναριογράφος των Transformers, του Star Trek και του Cowboys and Aliens. Ακόμη ένα κακό προαίσθημα κι αδικαιολόγητο δε το λες! Όμως τα φαινόμενα κάποιες φορές απατούν κι αυτή τη φορά όχι δυσάρεστα.

Η ταινία ακολουθεί τον Σαμ που μόλις έχασε τον πατέρα του, με τον οποίο είχαν κακή σχέση. Πνιγμένος στα χρέη ευελπιστεί σε μια καλή κληρονομιά, αλλά γρήγορα θα απογοητευτεί αφού το μόνο που περνάει στη κατοχή του είναι μια συλλογή από βινύλια. Επίσης κάτω από εντολή του πατέρα του, πρέπει να παραδώσει ένα τσαντάκι στη Φράνκι, μια άγνωστη σε αυτόν κοπέλα. Όμως το τσαντάκι μέσα κρύβει μια ολόκληρη περιουσία κι ο Σαμ θέλει να μάθει ποια είναι η Φράνκι και γιατί κληρονόμησε τα λεφτά που αυτός δικαιούται. Η Φράνκι αποδεικνύεται εξώγαμο παιδί του πατέρα του κι ο Σαμ προσπαθεί να διαχειριστεί τα νέα μιας νέας αδερφής κι ενός ανιψιού, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κρατήσει κρυφή τη ταυτότητα του αλλά και να καλύψει τα χρέη του προτού να είναι αργά.

Η ανατροπή της ταινίας είναι ότι ενώ πρωταγωνιστεί ένα νεαρό όμορφο ζευγάρι, ξέρεις εκ των προτέρων ότι αφού είναι αδέρφια δεν πρόκειται να γίνει κάτι μεταξύ τους. Παρ’ όλα αυτά έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθείς την ιστορία, καθώς το χτίσιμο της σχέσης τους είναι δομημένο σαν ρομαντική κομεντί, κάτι που είναι μεν αντισυμβατικό αλλά παραδόξως λειτουργεί. Φωτιά θα πέσει να με κάψει που το λέω, αλλά σε γενικές γραμμές είναι ένα καλό σενάριο. Υπάρχουν στιγμές που ξεφεύγει ή και χάνεται σε φθηνούς μελοδραματισμούς, αλλά σαν σύνολο αφηγείται επαρκώς την ιστορία με μια αρχή που σε τραβάει κι ένα τέλος που τη δικαιώνει. Επιπλέον, κάποιοι από τους διαλόγους είναι απροσδόκητα έξυπνοι και σπιρτόζοι.

Από την άλλη, υπάρχουν και πολλά ψεγάδια. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο μπορεί να είναι επαρκές στις πιο ανάλαφρες στιγμές της ταινίας, αλλά τις πιο δραματικές αδυνατούν να τις υποστηρίξουν. Θα μου πεις ο Chris Pine δε πήρε το ρόλο επειδή είναι καλός ηθοποιός, αλλά η συγκεκριμένη ιστορία ζητούσε καλύτερο κι όχι ομορφότερο πρωταγωνιστή. Κάποιοι δεύτεροι ρόλοι εξισορροπούν την κατάσταση, όπως η πολύ καλή Michelle Pfeiffer κι ο μικρός Michael Hall D’Addario. Επίσης, η σκηνοθετική κυρίως σύγχυση στο είδος της ταινίας μειώνει το αποτέλεσμα, αφού ξεκινάει ως δράμα, γίνεται ρομαντική κομεντί και καταλήγει μελόδραμα.

Παρ’ όλα αυτά η ταινία είναι από τις ευχάριστες εκπλήξεις που μπορούν να βρεθούν στο δρόμο σου. Μπορεί να μην είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις, αλλά μάλλον είναι κάτι που θες να δεις κι ας μη το ξέρεις. Και το ηθικό δίδαγμα όλων αυτών φυσικά, είναι ότι δε πρέπει να κρίνουμε μια ταινία από το πόστερ της. Ή έστω ότι πρέπει να κάνουν καλύτερα πόστερ.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ