Πέρα από τη Λογική – A Perdre la Raison (2012)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Joachim Lafosse
Σενάριο: Matthieu Reynaert, Thomas Bidegain, Joachim Lafosse
Πρωταγωνιστούν: Émilie Dequenne, Claire Bodson, Niels Arestrup
Διάρκεια: 111’
Χώρα: Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γαλλία, Ελβετία
Διανομή: One from the Heart

 

1240544_342444905891749_847272857_n“Θα ήταν απάνθρωπο να φτιάξουμε μία ταινία με τέτοιο θέμα, βασιζόμενοι στο σασπένς” δήλωσε ο Joachim Lafosse για το νέο του φιλμ “Πέρα από τη λογική”. H αλήθεια είναι πως ο Βέλγος μένει απολύτως πιστός στη λογική του, προδίδοντας μας την τελική έκβαση του οικογενειακού δράματος, από την πρώτη κιόλας σκηνή. Παρατηρούμε την ηρωίδα μας στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου, εν μέσω λυγμών και λίγο μετά περνούν για λίγα δευτερόλεπτα μπροστά από τα μάτια μας 4 λιλιπούτεια φέρετρα. Ω ναι, ξέρουμε που θα οδηγηθεί η ιστορία που θα παρακολουθήσουμε. Αυτή ακριβώς είναι και η σημασία της ταινίας: το ψυχολογικό “ταξίδι” που οδηγεί στην κατάθλιψη και, ακολούθως την τρέλα.

Ο Mounir και η Murielle είναι ένα χαρούμενο ζευγάρι που βρίσκεται στις απαρχές του έρωτα του. Ξετρελαμένος μαζί της, ο Mounir θα της προτείνει να παντρευτούν κι εκείνη θα συμφωνήσει αμέσως, καθώς είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει αμοιβαίο αίσθημα αγάπης μεταξύ των δύο. Η κατάσταση όμως είναι κάπως πολύπλοκη, με τον νεαρό άνδρα να έχει υιοθετηθεί από τον εύρρωστο οικονομικά γιατρό, Andre. O Andre έχει σταθεί εξαιρετικά γενναιόδωρος με την οικογένεια του Mounir, έχει παντρευτεί τη μητέρα του και του προσφέρει δουλειά όταν τη χρειάζεται. Όταν τελικά το ζευγάρι παντρεύεται, ο Andre συνεχίζει τα δώρα και τις παροχές, αλλά σταδιακά μετατρέπεται σε δαμόκλειο σπάθη που αιωρείται πάνω από την οικογενειακή ευτυχία των δύο.

Έρχεται η πρώτη γέννα, η δεύτερη, και, στην ουσία, υπάρχει μία τριμερής σχέση στο σπίτι, ανάμεσα σε Andre, Mounir και Murielle. Το νεαρό ανδρόγυνο δεν βιώνει ποτέ μία προσωπική στιγμή κι αυτό επηρεάζει την ψυχοσύνθεση της γυναίκας, που νιώθει ολοένα και περισσότερο περιττή στο δίπολο ευεργέτη-ευεργετημένου μεταξύ των δύο ανδρών. Πλέον, βαδίζει στα όρια της κατάθλιψης, το περιβάλλον μόνο επιδεινώνει την κατάσταση της και το γυαλί ανάμεσα σε τρέλα και λογική ραγίζει επικίνδυνα.

Αγαπώντας τα οικογενειακά δράματα, ο Lafosse παίρνει την ολίγον παράτολμη απόφαση να δομήσει την ταινία του στο μεσοδιάστημα πριν από το τραγικό συμβάν που μας έχει γνωστοποιήσει εξ’αρχής. Το ότι γνωρίζουμε την έκβαση δεν επιδρά αρνητικά: το κάθε άλλο, μας βοηθά να δώσουμε σημασία σε όλη τη συμπεριφορά των εμπλεκομένων και ενεργεί διδακτικά σαν μάθημα πάνω στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και το πως ενεργεί υπό καθεστώς ασφυκτικής πίεσης. Γενικότερα η περιρρέουσα πίεση που ασκείται στην Murielle είναι η κεντρική θεματική της ταινίας και η νεαρή μας ηρωίδα την υπομένει σχεδόν στωικά, ακόμη κι όταν γνωρίζει πλέον πως εχει φτάσει σε ένα σημείο χωρίς γυρισμό.

Πρόκειται για ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο και ο Lafosse βρήκε την ιδανική για να τον ερμηνεύσει, μία εμφάνιση που αναγνωρίστηκε και από τις Κάννες, στις οποίες κατέκτησε το βραβείο καλύτερης ερμηνείας του τμήματος “Un Certain Regard”. Η Emilie Dequenne, βέβαια, δεν είναι καμία τυχαία ηθοποιός, καθώς το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ήταν θριαμβευτικό, με τη “Rosetta” των αδελφών Dardenne(είχε κερδίσει επίσης το βραβείο ερμηνείας στις Κάννες). Στο πλάι της, δύο φοβεροί ηθοποιοί, το δίδυμο του εξαιρετικού “Un Prophete”(2009) του Jacques Audiard. Tahar Rahim και Niels Arestrup, δίνουν ρεσιτάλ, ο πρώτος στο ρόλο του Mounir και ο δεύτερος ερμηνεύοντας τον φορτικό Andre.

Ένα αριστοτεχνικό οικογενειακό δράμα-σπουδή πάνω στις εύθραυστες ισορροπίες του γαμήλιου βίου, αλλά και την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση εν γένει.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ