Εισαγωγή στην φωτογραφία

...

[typography size=»17″ ]Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας[/typography]

Για τη λίστα όλων των Filmmaking άρθρων κάντε κλικ εδώ

Ο διάσημος διευθυντής φωτογραφίας του "In the mood for love" Christopher Doyle

Στο σινεμά έχουμε συνηθίσει να κρίνουμε το τελικό αποτέλεσμα –δηλαδή ολόκληρη την ταινία- και συχνά ξεχνάμε πως αυτό το αποτέλεσμα είναι «χτισμένο» από πολλά μικρά δομικά κομμάτια. Όχι, σινεμά και φωτογραφία δεν είναι δύο τέχνες ξεχωριστές. Κάθε κινηματογραφικό δευτερόλεπτο, περιέχει 24 φωτογραφίες. Επομένως, αν ο κινηματογραφιστής φροντίσει κάθε καρέ του, κάθε φωτογραφία του να είναι σωστά καδραρισμένη, φωτισμένη και προμελετημένη, τότε οι 24 φωτογραφίες στην σειρά θα δώσουν ένα άρτιο κινηματογραφικό δευτερόλεπτο. Και τα 24 καρέ επί όσα λεπτά διαρκεί η ταινία, θα δώσουν μια ταινία με υπέροχη φωτογραφία.

Στόχος επομένως είναι η αισθητική αρτιότητα κάθε καρέ ξεχωριστά – ώστε τελικά να είναι αισθητικά σωστή και όμορφη όλη η ταινία. Με άλλα λόγια, για να κάνει κανείς καλό σινεμά, πρέπει να ξέρει τις βασικές αρχές της τέχνης της φωτογραφίας. Και να τις εφαρμόζει… επί 24.

Το φως και οι άλλοι

Το φως πέφτει πάνω σε ένα αντικείμενο ή πρόσωπο, και μέρος του ανακατευθύνεται προς την κινηματογραφική μηχανή. Αυτό το φως περνά μέσα από τον φακό της κάμερας, και σχηματίζει το είδωλο της εικόνας που θέλουμε να καταγράψουμε, στην εστία και τελικά στην φωτοευαίσθητη επιφάνεια (το φιλμ ή τον ψηφιακό αισθητήρα).

Δύο παράγοντες επηρεάζουν την ποσότητα του φωτός που θα εισέλθει στην μηχανή: Το διάφραγμα και το κλείστρο (φωτοφράχτης ή shutter). Το διάφραγμα καθορίζει πόσο φως θα περνά από τον φακό κάθε δεδομένη στιγμή (στην φωτογραφική ορολογία συμβολίζεται με F και όσο πιο πολύ το κλείνουμε, τόσο λιγότερο φως περνά). Το κλείστρο βρίσκεται στο κυρίως σώμα της μηχανής και είναι ο «φράχτης» που ανοίγει για τόσα κλάσματα του δευτερολέπτου, όσα επιθυμούμε το φως να φτάσει πάνω στο φιλμ ή στον ψηφιακό αισθητήρα. Όση περισσότερη ώρα το ρυθμίζουμε να παραμείνει ανοιχτό, όσο μεγαλύτερη δηλαδή είναι η «ταχύτητα» της μηχανής, τόσο πιο «φωτεινή» θα είναι η εικόνα. Στον κινηματογράφο, βέβαια, δεν τίθεται θέμα ταχύτητας, γιατί η λήψη δεν σταματά: Πάντοτε αποτυπώνονται 24 φωτογραφίες ανά δευτερόλεπτο. Επομένως, το διάφραγμα είναι ο μόνος τρόπος να «παίξουμε» με την ποσότητα του φωτός.

Εντός της μηχανής πάντα. Γιατί, ασφαλώς, ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες μας δίνει ο φωτισμός του αντικειμένου μας (ο τρόπος με τον οποίο φωτίζουμε κάθε σκηνή). Πόσα φώτα είναι απαραίτητα για κάθε σκηνή; Πού πρέπει να τοποθετούνται οι προβολείς και τι οπτικό αποτέλεσμα έχει ο καθένας; Πόσα είδη φακών υπάρχουν, τι μπορούμε να πετύχουμε με τα φίλτρα και με το κοντράστ, τι είναι το νέτο και πώς μπορούμε να χειριστούμε οπτικά την σύνθεση του κάθε κάδρου; Περισσότερα για την φωτογραφία στον κινηματογράφο, την επόμενη εβδομάδα.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ