Pieta (2012)

Η ιστορία αυτή καθ’ αυτή είναι ομολογουμένως πανέξυπνη, και ο τρόπος με τον οποίο ο Κιμ Κι Ντουκ, μας αποκαλύπτει τα κομμάτια που παζλ, δείχνει μεγάλη ικανότητα στην αφήγηση.






 


Σκηνοθεσία: Ki-duk Kim
Σενάριο: Ki-duk Kim
Πρωταγωνιστούν: Min-soo Jo, Eunjin Kang, Jae-rok Kim
Διάρκεια: 104’
Χώρα: Νότια Κορέα
Διανομή: Ama Films

 

Η Pieta είναι μία περίεργη και ιδιαίτερη ταινία. Ο Κιμ Κι Ντουκ άλλωστε είναι γνωστός για τις αλλόκοτες ιστορίες του. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Kang-do, ενός νεαρού εκτελεστή της μαφίας, ο οποίος αναλαμβάνει να «επισκέπτεται» ανθρώπους που έχουν δανειστεί από το αφεντικά του και να παίρνει πίσω τα χρωστούμενα με κάθε δυνατό τρόπο. Η βίαιη καθημερινότητα του Kang-do διαταράσσεται, όταν μία άγνωστη γυναίκα έρχεται στην πόρτα του σπιτιού του και ισχυρίζεται πως είναι η μάνα του που τον εγκατέλειψε όταν ήταν ακόμα μωρό.

Τοποθετημένη στις φτωχογειτονιές μίας μεγαλούπολης η ταινία δεν είναι φειδωλή στις σκηνές βίας. Το πρώτο μισό ειδικά, είναι σαν παιχνίδι εφευρετικότητας: πόσους βίαιους τρόπους θα σκαρφιστεί ο Kang-do για να τραυματίσει τους ανθρώπους που χρωστάνε στο αφεντικό του; Το αρρωστημένο σχέδιο, βλέπεις, είναι να τους αφήνει ανάπηρους και μετά να τους «κλέβει» τα λεφτά της ασφάλειας, ώστε να τον ξεχρεώνουν. Από τη στιγμή όμως που η άγνωστη γυναίκα φτάνει στο κατώφλι του, ο Kang-do αρχίζει να αναθεωρεί τη δουλειά του, τις πράξεις του και τον τρόπο ζωής του. Έχοντας επιτέλους μία μητέρα στη ζωή του, αρχίζει να νιώθει για πρώτη φορά ζεστά συναισθήματα συμπόνοιας και εμπάθειας προς άλλους ανθρώπους. Η πλοκή κρύβει όμως περισσότερα μυστικά και ανατροπές στην πορεία, και η ταινία φλερτάρει έντονα με το είδος του θρίλερ, χωρίς να χάνει το δραματικό της πυρήνα. Η κάμερα του Κιμ Κι Ντουκ στέκεται με ρεαλιστική κομψότητα απέναντι στους χαρακτήρες, αν και, ορισμένες φορές χρησιμοποιεί κάποιες ανορθόδοξες τεχνικές (απότομα ζουμ-ιν και ζουμ-άουτ, σα να προσπαθεί να «βρει» το κάδρο του) που διαταράσσουν την ομαλή παρακολούθηση της αφήγησης.

Η ταινία είναι ελαφρώς ιδιόρρυθμη ως προς στο ύφος της. Στην αρχή, φαίνεται να πρόκειται για μία εντελώς ρεαλιστική ταινία με τον χαρακτήρα του Kang-do να αποτελεί το σαφή κεντρικό πρωταγωνιστή. Με την είσοδο της μητέρας στην ιστορία, υπάρχει μία αλλαγή. Η ιστορία χάνει το ρεαλισμό και την αληθοφάνειά της και αρχίζει να θυμίζει περισσότερο αρχαιοελληνική τραγωδία. Ο λόγος γι’ αυτή την αλλαγή δεν έγκειται στην πλανοθεσία αλλά στις πράξεις των χαρακτήρων και τις ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών. Όσο περνάει η ώρα, η Pieta ολισθαίνει προς το μελόδραμα, κάτι που δημιουργεί σύγχυση σε σχέση με τον ωμό ρεαλισμό πρώτο μισό του έργου. Επιπλέον, ο χαρακτήρας του Kang-do, που ήταν ο ξεκάθαρος πρωταγωνιστής στο πρώτο μισό της ταινίας, μοιράζεται τη σκηνή με την μητέρα του στο δεύτερο μισό και υπάρχει η αίσθηση ότι δεν ξέρεις ακριβώς ποιανού την ιστορία παρακολουθείς.

Η ιστορία αυτή καθ’ αυτή είναι ομολογουμένως πανέξυπνη, και ο τρόπος με τον οποίο ο Κιμ Κι Ντουκ, μας αποκαλύπτει τα κομμάτια που παζλ, δείχνει μεγάλη ικανότητα στην αφήγηση. Είναι απορίας άξιο λοιπόν το ότι, με τόσο έξυπνη πλοκή και δύο τόσο ενδιαφέροντες χαρακτήρες, η ταινία δεν καταφέρνει να φτάσει στα επίπεδα συγκίνησης που φαίνεται ότι θέλει να φτάσει- ή που θα ήθελα εγώ να φτάσει! Ίσως να φταίει ότι δεν υπάρχει πάντα συνοχή στις πράξεις των χαρακτήρων. Ορισμένες φορές ένιωθα ότι κάποια πράγματα γίνονται πολύ εύκολα, ενώ άλλες φορές οι πράξεις του κεντρικού πρωταγωνιστή ήταν τόσο αλλόκοτες που αναρωτιόμουν ποιό ήταν το πραγματικό τους νόημα. Άλλες φορές πάλι, οι πράξεις και τα λόγια των ηρώων μοιάζουν λίγο μηχανικά- πράξεις και λόγια που έχουν φυτευτεί από τους κινηματογραφιστές ώστε να οδηγηθούμε ομαλά στο φινάλε, παρά πράξεις και λόγια που συνάδουν με την ψυχολογική κατάσταση των ηρώων. Παρά τις όποιες αδυναμίες της όμως, η αλήθεια είναι είναι ότι η Pieta είναι μία πολύ καλή ταινία. Απλά με εκνευρίζει να σκέφτομαι ότι θα μπορούσε πολύ εύκολα να είναι αριστούργημα.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ