Πως να γυρίσεις μια σκηνή διαλόγου

...

American Beauty screen1

Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας

Είναι η πιο απλή σκηνή, αυτή που αναπόφευκτα θα γυρίσεις οποιουδήποτε είδους ταινία κι αν γυρίσεις. Η σκηνή δύο ανθρώπων στον ίδιο χώρο να συνομιλούν. Ακούγεται εύκολο – απλώς στήνεις την κάμερα μπροστά τους και τους καταγράφεις, μιας και δεν υπάρχει δράση, σωστά; Λάθος.

Να ποιος είναι ο «κανόνας» για να γυρίσεις μια τέτοια σκηνή. (Για όσους ακούνε «κανόνας» και παθαίνουν αλλεργία, θυμίζουμε ότι για να σπάσει κανείς τους κανόνες πρέπει να τους γνωρίζει.) Τρεις είναι οι θέσεις της κάμερας και τα αντίστοιχα πλάνα που χρειάζονται για τις βασικές λήψεις ενός διαλόγου:

1ον: Στο πλάνο φαίνονται και οι δύο συνομιλητές, ήτοι γενικό πλάνο
2ον: «Αμόρσα», δηλαδή λήψη «πίσω από τον ώμο» του ενός ώστε στο πλάνο να εμφανίζεται ο ώμος του ενός και το πρόσωπο του άλλου ατόμου που μιλά
3ον: Ακριβώς το ίδιο, αλλά αντίστροφα: Όταν μιλά ο άλλος, η κάμερα καταγράφει πίσω από τον ώμο του ατόμου που ακούει

Η σύνθεση του πλάνου

Μερικά «SOS» που πρέπει να θυμάσαι για το καθένα από τα παραπάνω πλάνα είναι τα εξής: Κάθε φορά, φροντίζουμε να τηρούμε τον κανόνα των «τρίτων». Δηλαδή, χωρίζουμε το κάδρο νοητά με δύο κάθετες και δύο οριζόντιες γραμμές που χωρίζουν την οθόνη σε εννιά «κουτάκια» και φροντίζουμε αφενός να τοποθετούμε τον ορίζοντα (ή την βασική οριζόντια γραμμή του πλάνου) σε μία από τις δύο οριζόντιες νοητές γραμμές και αφετέρου να τοποθετούμε το κεντρικό πρόσωπο/σημείο ενδιαφέροντος του πλάνου όχι στο κέντρο αλλά σε μία από τις γραμμές ή τις τομές τους.

Συγκεκριμένα για τις λήψεις «over the shoulder», το ιδανικό είναι να αφιερώνουμε στο πρόσωπο που ακούει, δηλαδή στον «ώμο», μόνο το ένα τρίτο του κάδρου, ενώ στο πρόσωπο που μιλάει τα υπόλοιπα δύο τρίτα. Επίσης, καλό είναι όλες τις παραπάνω λήψεις να τις πραγματοποιούμε με τον ίδιο τύπο φακού για να μην αλλάζει το ύφος και η διάθεση της σκηνής.

Τέλος, καλό είναι να θυμόμαστε άλλους δύο κανόνες: Πρώτον, να μην «πηδάμε τον άξονα» – ήτοι η κάμερα, καθ’ όλη τη διάρκεια της σκηνής, να κινείται σε μια ακτίνα 180 μοιρών, ώστε στο τελικό αποτέλεσμα να μην αποπροσανατολίζεται ο θεατής. Και δεύτερον, η γενική λήψη των δύο προσώπων και η «πλάγια» λήψη του ενός προσώπου, να έχουν μια εύλογη διαφορά γωνίας, ώστε όταν στο μοντάζ πραγματοποιούμε την μετάβαση από το γενικό στο πιο κοντινό, να είναι εμφανής η διαφορά και να μην φαίνεται σαν ένα απότομο και άκομψο jump cut.

Δες παρακάτω περισσότερες οδηγίες με οπτικά παραδείγματα, καθώς και λεπτομέρειες για το πώς να επιλέξεις είδος φακού για τις λήψεις σου, στο video tutorial που ακολουθεί:

Δείτε όλα τα άρθρα του Filmmaking

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ