Pride (2014)

Ταινία με πρωταγωνίστρια μία από τις πιο ριζοσπαστικές συλλογικότητες

 ★★★½☆ 

Σκηνοθεσία: Matthew Warchus
Σενάριο: Stephen Beresford
Πρωταγωνιστούν: Bill Nighy, Andrew Scott, Dominic West
Διάρκεια: 120
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο
Διανομή: Neo Films

PRIDE-Final-PosterΗ δεκαετία 1979-1989 στη Μ. Βρετανία σημαδεύτηκε από το πρόσωπο της Μάργκαρετ Θάτσερ, της πρώτης γυναίκας πρωθυπουργού της Αγγλίας, η οποία κατάφερε η πολιτική της να επιβληθεί και να προωθείται μέχρι και σήμερα, δύο χρόνια μετά το θάνατό της, παγκοσμίως.

Στο κοινωνικό πεδίο, η κατάσταση που επικρατούσε στις πόλεις δεν είχε πολύ μεγάλη διαφορά από αυτό που ζούμε όλοι σήμερα. Ανεργία στα ύψη, άκρατος ανταγωνισμός, ακραία φτωχοποίηση/προστασία των υψηλών κοινωνικών στρωμάτων, όλα πλαισιωμένα από μια βίαιη αστυνομοκρατία.

Ταυτόχρονα, σε πολιτικό επίπεδο, υπήρξε εκρηκτικός αναβρασμός από δύο μισητούς εχθρούς της Θάτσερ: τον IRA και τα σωματεία των εργαζομένων. Ο πρώτος, έφτασε πολύ κοντά στο να την εξοντώσει αλλά δεν τα κατάφερε. Ο δεύτερος, έμελλε να δώσει τη μητέρα των μαχών –κυριολεκτικά- στη σημαντικότερη απεργιακή κινητοποίηση στην ιστορία του εργατικού κινήματος μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο: την απεργία των μεταλλωρύχων το 1984.

Οι μεταλλωρύχοι έστεκαν ως εμπόδιο μπροστά στο έργο της πρωθυπουργού για ιδιωτικοποίηση –και- των ορυχείων, μείωση των μισθών τους, και πλήρη αποδυνάμωση των σωματείων τους. Η εκκίνηση της απεργίας τους, ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου στην ίδια τη Θάτσερ, η οποία τότε βρισκόταν στην αρχή της δεύτερης θητείας της, και ήθελε πάση θυσία να εδραιώσει την κυριαρχία της στην κρατική εξουσία. Η απάντησή της στην αντίδρασή τους, ήταν ιδιαιτέρως βίαιη.

Την ίδια ώρα, μια από τις πιο ενεργές και δραστήριες πολιτικά ομάδες της χώρας ήταν εκείνη των ομοφυλόφιλων. Περιθωριοποιημένοι και στο στόχαστρο της ημιμάθειας της πλειονότητας, με συνέπεια τις συχνές επιθέσεις (λεκτικές και φυσικές), η μόνη τους επιλογή ήταν (και είναι) η δράση. Με επιστέγασμα τα ετήσια pride parades, οι κινητοποιήσεις τους δεν περιορίζονταν εκεί, αλλά μάχονταν σε κάθε κομμάτι της κοινωνικής ζωής.

Πρωταγωνίστρια στην ταινία του Warchus είναι μια από τις πιο ριζοσπαστικές συλλογικότητες, η οποία προέτασσε όχι απλά τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, αλλά την επίτευξη ενός διευρυμένου ταξικού αγώνα. Μάρτυρες των αθλιοτήτων που εξαπέλυε η εξουσία προς τους απεργούς, αποφάσισαν να ενεργοποιηθούν κάνοντας μια καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης των μεταλλωρύχων που δεν είχαν πια να φάνε, δημιουργώντας την ομάδα L.G.S.M. (Lesbians and Gays Support the Miners).
Εχθρός τους πια θα είναι η ομοφοβία και η προκατάληψη, που θα ακυρώσουν οποιαδήποτε ειλικρινή πρόθεση μπορεί να έχουν. Το πείσμα τους και μόνο, θα οδηγήσει στο να έρθουν σε επαφή με τους μεταλλωρύχους, και να γκρεμίσουν κάθε εικόνα «ανώμαλου» που είχαν εναντίον τους.

Το μεγαλύτερο ίσως προτέρημα της ταινίας, είναι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζεται ολοκληρωμένα και εκ των έσω, η λειτουργία μιας πολιτικής συλλογικότητας και η διεξαγωγή της αντίστοιχης δράσης (η θεωρία στην πράξη). Από τα εσωτερικά προβλήματα, όπως το έμφυλο ζήτημα μέσα στην ίδια την ομάδα, μέχρι τις μεγάλες νίκες ενάντια σε ένα συντεταγμένο σύστημα προπαγάνδας. Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, είναι η έμμεση κριτική προς τα σύγχρονα prides, τα οποία έχουν χάσει το μαχητικό διεκδικητικό χαρακτήρα τους και έχουν μετατραπεί σε ένα μεγάλο πάρτυ προώθησης χορηγών, με ανύπαρκτη πολιτική ταυτότητα, πολλές φορές ακόμα και με χορηγό το ίδιο το κράτος που δεν τους παρέχει τα στοιχειώδη δικαιώματα.

Ένα άλλο πλεονέκτημα του φιλμ, είναι οι ηθοποιοί του. Εκτός από τους βετεράνους Imelda Staunton και Bill Nighy, αποκάλυψη είναι η ομάδα των ηθοποιών που υποδύεται τα μέλη της L.G.S.M., για την οποία το cast υπήρξε ιδανικό. Οι ατάκες είναι μοναδικές, χωρίς βέβαια να λείπουν κάποιες τρόπον τινά κιτς στιγμές. Επιβεβαιώνεται έτσι με τον ιδανικότερο τρόπο η άποψη πως το καλύτερο που πέτυχε η Θάτσερ, ήταν ο ίδιος ο αγώνας εναντίον της.

Αισιόδοξο εκ φύσεως, το σενάριο κατορθώνει να παρουσιάσει μια ήττα στην ουσία, με παρηγορητική νίκη. Και αυτό γιατί, ως το τέλος, το μοναδικό το οποίο επιζεί, δίνει λύσεις, κι εμψυχώνει, είναι η αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και πολλά να χάσουν. Αφού, η προκατάληψη και το μίσος δε θα σταματήσουν ποτέ, όπως φρόντισε ειρωνικά να υπενθυμίσει η εταιρία διανομής της ταινίας στην Αμερική.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ