Πριν Τα Μεσάνυχτα – Before Midnight (2013)

Το σενάριο της είναι ίσως από τα πιο καλοδουλεμένα, καλογραμμένα σενάρια που έχεις δει εδώ και πολύ καιρό.

 ★★★★★ 

 


Σκηνοθεσία: Richard Linklater
Σενάριο: Richard Linklater, Julie Delpy, Ethan Hawke
Πρωταγωνιστούν: Ethan Hawke, Julie Delpy, Γιάννης Παπαδόπουλος, Αριάν Λαμπέντ, Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, Ξένια Καλογεροπούλου, Πάνος Κορώνης
Διάρκεια: 109’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood

 

Λίγες ταινίες έχουν καταφέρει να συνδέσουν συναισθηματικά με τους χαρακτήρες τους και να τους αγαπήσεις τόσο γιατί σου θυμίζουν κάτι από εσένα. Ακόμα και μετά από 18 ολόκληρα χρόνια στη Βιέννη, όταν πρωτογνωρίσαμε τον Τζέσι και την Σελίν στο «Πριν το Ξημέρωμα», μετά από το πρώτο εκείνο βλέμμα και εκείνη την πρώτη διστακτική κουβέντα ο Richard Linklater σου ξεδιπλώνει ένα σύμπαν που περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα των δυο αυτών χαρακτήρων που χτίζεται σε κάθε άγγιγμά τους, ατάκα με την ατάκα, βλέμμα με το βλέμμα. Κι εσύ πιάνεσαι ανάμεσα σε ένα ερωτικό γαϊτανάκι συναισθημάτων που επαναπροσδιορίζουν την σημασία του απρόσμενου, κεραυνοβόλου, εφηβικού έρωτα.

Ακόμα και εννιά χρόνια μετά, στην επόμενή του στάση στο ερωτικό αυτό ταξίδι των δυο αυτών ανθρώπων με το «Πριν το Ηλιοβασίλεμα» στο Παρίσι, ο Linklater προσθέτει κάποιες δόσεις ρεαλισμού σε αυτή το ρομαντισμό που ξεχείλιζε στην πρώτη του ταινία, ενώνοντας έτσι ακόμα περισσότερο των έρωτα με την λογική, την καρδιά με το μυαλό. Και τώρα, αλλά εννιά χρόνια μετά, στο τελευταίο τους σταθμό, που αλλού στην Ελλάδα, ο Τζέσι και η Σελίν δείχνουν πιο πραγματικοί από ποτέ. Το «Πριν τα Μεσάνυχτα» είναι η ταινία που θα σου κόψει τα φτερά του έρωτα και θα σε «γειώσει» στην σκληρή πραγματικότητα.

Εννέα χρόνια αργότερα τους συναντάμε ξανά στο «Πριν τα Μεσάνυχτα», ενώ κάνουν διακοπές μαζί στην Ελλάδα. Το ζευγάρι ζει μόνιμα στη Γαλλία, ο Τζέσι είναι πια ένας επιτυχημένος συγγραφέας, αλλά αισθάνεται ότι -μετά το διαζύγιο του με την Αμερικανίδα σύζυγο του- χάνει επαφή με τον έφηβο γιο του που ζει στην Αμερική. Αντίστοιχα, η Σελίν προβληματίζεται για το επόμενο επαγγελματικό της βήμα που μπορεί να αναστατώσει την οικογενειακή ισορροπία. Ο δυο τους θα περάσουν μετά από καιρό μια νύχτα μακριά από την οικογένεια τους. Τι τους επιφυλάσσει αυτό το τετ α τετ; Τι τους έχει επιφυλάξει η κοινή τους ζωή;

Αυτή την φορά δεν υπάρχει κάποιος ωκεανός να τους χωρίζει και αυτό είναι που το κάνει αληθινό. Δεν υπάρχει πλέον η ψευδαίσθηση του άπιαστου, του ρομαντικού. Είναι μαζί και τώρα αρχίζουν όλα να δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό και τις ανησυχίες τους. Όταν το πέπλο που ονομάζεται έρωτας αρχίζει να χάνεται σιγά-σιγά, τότε τι είναι αυτό που μένει; Και αυτό είναι που προσπαθεί να εξερευνήσει ο Linklater: πως μια σχέση, ένας γάμος, μια δυνατή αγάπη, μπορεί να κρατήσει γερά μπροστά στον μεγάλο κακό που λέγεται χρόνος. Δεν βουτάει πλέον στα σιρόπια και στους ρομαντικούς διαλόγους. Οι χαρακτήρες του είναι σκληροί και πιο πραγματικοί από ποτέ.

Το σενάριο της είναι ίσως από τα πιο καλοδουλεμένα, καλογραμμένα σενάρια που έχεις δει εδώ και πολύ καιρό. Είναι ευχάριστο να ακούς τις συζητήσεις όλων των χαρακτήρων που μέσα τους κρύβουν λίγο από την ανησυχία και τους προβληματισμούς των σύγχρονων ζευγαριών. Κάθε τους λέξη καταφέρνει να σε κάνουν να δεις κάτι από εσένα μέσα σε αυτούς, αντικατοπτρίζοντας τις δικές σου ανησυχίες. Όλα αυτά τα επιχειρήματα και τα λόγια τους, όσο μικρά και ανούσια μπορεί να φαίνονται ή μεγάλα και άκρως πειστικά, εντυπωσιάζουν με το βάθος και ψυχή τους. Το τελευταίο 40λεπτο απλά συγκλονίζει. Ο Linklater παρόλα αυτά όμως παραμένει ρομαντικά αισιόδοξος, αλλά πάντα πιο ώριμος τις μεθόδους του της εξερεύνησης αυτών των χαρακτήρων και της ιστορίας τους.

Και η αισιοδοξία αυτή πηγάζει από την ίδια την Ελλάδα. Δεν ήταν και τόσο τυχαία η επιλογή του σκηνοθέτη να γυρίσει τον τελευταίο αυτό σταθμό της ιστορίας στην χώρα μας και μάλιστα εν μέσω κρίσης. Αν και ο Linklater δεν προσκολλείται τόσο στα τοπία όσο στις δυο προηγούμενές του ταινίες, καταφέρνει να ξεκλέψει μερικά πλάνα και μέσα από τα λόγια των κατοίκων της, μας δείχνει μια Ελλάδα πιστή στις παραδόσεις της, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, ακόμα και μέσα σε αυτή τη κρίση, καταφέρνει να παραμένει δυνατή. Είναι αυτό που εύχεται για τους χαρακτήρες τους κι ας μη το δηλώνει ευθέως.

Το «Πριν τα Μεσάνυχτα» πρόκειται για ένα διαμάντι. Ο Linklater κατάφερε να κλείσει αυτό το ταξίδι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Έχει επενδύσει, κι εμείς μαζί του, στους χαρακτήρες αυτούς όλα αυτά τα χρόνια. Και όλα αυτά φαίνεται πως τελικά απέδωσαν καρπούς. Από τις λίγες ταινίες που, παρόλη την όποια έλλειψη σκηνοθετική τεχνικής, θα σε καταφέρουν να σε συγκλονίσουν όσο λίγες. Μπορεί να μην παίρνεις όλες τις απαντήσεις που θα ήθελες από τα ερωτήματα που θέτονται, αλλά σίγουρα θα σε κάνει να σκεφτείς για την αγάπη και για την ίδια την ζωή όσο καμία άλλη ταινία τα τελευταία χρόνια. Θα σε συγκινήσει αλλά και θα σε οπλίσει με αισιοδοξία και τόλμη για να αντιμετωπίσεις την παγερή, σκληρή πραγματικότητα.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ