Προμηθέας – Prometheus (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Σκηνοθεσία: Ridley Scott
Σενάριο: Jon Spaihts, Damon Lindelof
Πρωταγωνιστούν: Noomi Rapace, Logan Marshall-Green, Michael Fassbender, Charlize Theron, Idris Elba, Guy Pearce
Διάρκεια: 124’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Όταν ακούς το όνομα του Ridley Scott ένα από τα πρώτα πράγματα που σου έρχεται στο μυαλό είναι το “Alien”. Μια από τις πιο σημαντικές και καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, αυτή η ταινία του 1979 είχε καταφέρει να ανατριχιάσει και να προκαλέσει με τις εικονικές σκηνές της (ποιος έχει ξεχάσει την σκηνή που πετάγεται το Alien μέσα από την κοιλιά του John Hurt). Ο “Προμηθέας” σηματοδοτεί δυο πράγματα: την επιστροφή του σκηνοθέτη Ridley Scott όχι μόνο στον κόσμο των “Alien”, αλλά κυρίως, για πολλούς του φαν, την επιστροφή του στο είδος της επιστημονικής φαντασίας μετά από 30 ολόκληρα χρόνια από το “Blade Runner”. Φυσικό και επόμενο λοιπόν να την περιμένουν οι πάντες με μεγάλο ενδιαφέρον.

Αν είσαι από τους λίγους εκείνους που κρατήθηκαν και δεν είδαν κανένα trailer, δεν διάβασαν τίποτα όσο αφορά την υπόθεση της ταινίας ή δεν είδαν πολλές φωτογραφίες, τότε σου βγάζω το καπέλο. Αν όμως θες να μάθεις περί τίνος πρόκειται τότε να σου πω ότι το πλήρωμα του “Προμηθέα”, μετά από μια σειρά ανακαλύψεων στην Γη όπου μέσω αυτών έφτιαξαν ένα αστρικό χάρτη, φτάνουν σε ένα απομακρυσμένο πλανήτη LV-223 αναζητώντας την αλήθεια. Όσο αινιγματικό κι αν σου ακούγεται όλο αυτό καλύτερα να μην μάθεις περισσότερα για το τι ακριβώς συμβαίνει.

Αν και η ταινία εξελίσσεται στο ίδιο σύμπαν με αυτό των “Alien”, τα γεγονότα του «Προμηθέα» δεν εξελίσσονται στον ίδιο ζοφερό πλανήτη LV-426 για να αποτελεί ακριβές prequel των όσων έγιναν στον Nostromo στην πρώτη ταινία και λέει μια τελείως διαφορετική ιστορία. Η επιστροφή του Scott στο sci-fi δείχνει πως ο ίδιος δεν έχει χάσει καθόλου από το ταλέντο του και την εικαστική του ικανότητα να αποδώσει έναν τέτοιο φανταστικό κόσμο και είναι από τους λίγους σκηνοθέτες που καταφέρνει να κάνει τον θεατή να «χαθεί» στο κάθε σύμπαν που δημιουργεί.

Αυτό που είχε καταφέρει να δημιουργήσει στο “Alien” ήταν ένας κόσμος γεμάτος δέος και, φυσικά, τρόμο. Κι ενώ εκεί όλα αυτά του έβγαιναν φυσικά και αβίαστα, εδώ φαίνεται πως το προσπαθεί και αυτό γιατί του λείπει ένα κύριο συστατικό: η ατμόσφαιρα. Ναι, ο “Προμηθέας” μοιάζει πιο γήινος, περισσότερο θορυβώδες και λιγότερο απειλητικός από ότι το μεγάλο του αδερφάκι και αυτό που φταίει είναι η απόφαση για μια πιο γκραντ προσέγγιση του κόσμου αυτού. Δεν παύει όμως να είναι πολλές φορές εντυπωσιακός (μιλάμε για τον Ridley Scott εξάλλου). Σε όλο αυτό δεν βοηθάει και το φουλ ορχηστρικό και αρκετά καλό soundtrack του Marc Streitenfeld μιας και οι μεγάλες, παρατεταμένες σιωπές που συνόδευαν το “Alien” λείπουν αυτή την φορά.

Ακόμα κι έτσι, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για λάθη. Ήθελε να επεκτείνει τον ήδη υπάρχοντα κόσμο και μυθολογία του “Alien”, να ξεφύγει αυτή την φορά από τους περιορισμούς ενός μικρού διαστημοπλοίου μπαίνοντας στο τριπάκι του ότι «το μέγεθος μετράει» όπου, σε συνεργασία με τον εξαιρετικό φωτογράφο Dariusz Wolski, δημιούργησαν κάτι το μεγαλειώδες δείχνοντας σου μυστηριώδη όμορφα ατελείωτα τοπία και ορίζοντες. Αλλά κράτησε κάτι από τον Nostromo, κάτι σαν φόρο τιμής αν θες, το αποστειρωμένο λευκό όπου παραμένει το κύριο χρώμα στους τοίχους του Προμηθέα. Κάνοντας το όμως αυτό ο κόσμος του έχασε το μυστήριό του, την ατμόσφαιρα και την αγωνία. Δεν νιώθεις την απειλή του άγνωστου και τον τρόμο που κρύβεται πίσω από κάθε γωνία όπου στο “Alien” είχε καταφέρει με μοναδική μαεστρία να σε κάνει να ανατριχιάσεις μέχρι και το κόκκαλο. Τελικά δεν μπορείς να τα έχεις και όλα.

Ο Damon Lindelof, υπεύθυνος για το σενάριο του “Lost”, φέρνει κι εδώ τις ίδιες φιλοσοφικές του αναζητήσεις και ανησυχίες. Η θρησκεία και η πίστη, οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές, έρχονται σε σύγκρουση με τις Δαρβινικές αντιλήψεις και τον σκεπτικισμό. Ο “Προμηθέας” δείχνει σαφές τις επιρροές του τόσο από το “2001: Οδύσσεια του Διαστήματος” του Stanley Kubrick όσο κι από το “A.I. Artificial Intelligence” του Steven Spielberg όσο αφορά το φιλοσοφικό του υπόβαθρο. Υπάρχουν κάποιοι καλοί διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων δίνοντας ένα πιο βαθύτερο νόημα στην ιστορία αυτή, αλλά και πάλι παραμένουν πολλά από αυτά αρκετά επιφανειακά. Η ταινία δεν είναι μόνο μπλα-μπλα με τους χαρακτήρες να κάνουν φιλοσοφικές συζητήσεις την μια πίσω από την άλλη. Υπάρχει δράση και μάλιστα αρκετή, καλογυρισμένη, όπου ακόμα και εδώ δεν φτάνει στα επίπεδα της εξαιρετικής δράσης του “Aliens”, ούτε πιάνει την ανωμαλία και διαστροφή του “Alien 4”.

Η Noomi Rapace μέσα από αντίξοες συνθήκες γίνεται με το στανιό η ηρωίδα που θα σώσει την κατάσταση. Είναι η πρόγονος της Ripley και προσπαθεί για το καλύτερο για να την φτάσει αλλά η Elizabeth Shaw δεν είναι η Ellen Ripley και δεν γίνεται ποτέ. Δεν έχει τα κότσια και τον δυναμισμό της Sigourney Weaver που έκαναν την Ripley ίσως έναν από τους πιο εικονικούς χαρακτήρες της ιστορίας του κινηματογράφου. Η Charlize Theron φαίνεται να της αρέσει να παίζει τους ρόλους της σκύλας μιας και για άλλη μια φορά παίζει αξιόλογα τον ρόλο της Meredith Vicker, της νέας «βασίλισσας του χιονιού», και φαίνεται πως το διασκεδάζει.

Αλλά αυτός που κλέβει τα φώτα σε όποια σκηνή κι αν βρίσκεται είναι ο Michael Fassbender στον ρόλο του ανδροειδούς πολυτεχνίτη David. Έχει λίγο από την ψυχρότητα του HAL 9000 από το “2001” και λίγο από την παιδικότητα του David από το “A.I.”, όπου μέσω αυτού ο Scott αποτίει φόρο τιμής στο “Lawrence of Arabia” του David Lean. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες αξιοποιούνται άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο. Παράδοξο παραμένει η επιλογή του Guy Pierce ο οποίος, κάτω από τόνους μακιγιάζ, παίζει τον ρόλο του γερασμένου τεχνοκράτη μεγιστάνα Peter Weyland και είναι ίσως ο πιο ανούσιος και λιγότερο πιστικός χαρακτήρας.

Κάποια στιγμή ο David μέσα στην ταινία λέει πως «big things have small beginnings» και νομίζω πως αυτό την χαρακτηρίζει απόλυτα. Ο “Προμηθέας” σίγουρα δεν θα απογοητεύσει αλλά ούτε θα συνεπάρει. Ενώ καταφέρνει να ξεκινήσει εντυπωσιακά καταλήγει μια μπιμουβιά, αλλά μια αξιοπρεπέστατη μπιμουβιά. Το αντιστρόφως ανάλογο δηλαδή του “Alien”. Αν και στερείται τα πραγματικά συγκλονιστικά τρομάγματα ή τις εικονικές σκηνές που έκαναν το “Alien” ταινία σταθμό της επιστημονικής φαντασίας, ο Scott κατάφερε να συνεχίσει και να επεκτείνει αξιοπρεπώς αυτό τον κόσμο. Ναι, περιμέναμε περισσότερα αλλά, αν και μοιάζει με το μακρινό ξαδερφάκι του “Alien” παρόλο τα προβλήματα του αυτό το ταξίδι με το πλήρωμα του “Προμηθέα” θα το θυμάσαι για καιρό.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ