Η Γη της Επαγγελίας – Promised Land (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Gus Van Sant
Σενάριο: Matt Damon, John Krasinski, Dave Eggers
Πρωταγωνιστούν: Matt Damon, Frances McDormand, John Krasinski, Hal Holbrook, Rosemarie DeWitt
Διάρκεια: 106’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood

 

O Steve Butler (Damon), είναι ένας εκ των πολλών εργαζομένων της μεγαθηριακής εταιρείας φυσικού αερίου, Global Crosspower Solutions. Η δουλειά του, είναι να τριγυρίζει σε πρασινωπά περίχωρα και χαριτωμένες φάρμες, προκειμένου να πείθει, παρέα με την αλύγιστη και χωρίς ίχνος επαγγελματικής ενοχής, συνέταιρό του, Sue (McDormand), τους απανταχού αγρότες, έτσι ώστε αυτοί, να παραχωρούν το δικαίωμα στη εταιρεία του Steve, να αντλεί από τα εδάφη τους, την εναλλακτική ενέργεια του σήμερα.

Όταν οι δυο υπάλληλοι, μεταβούν σε μια αγροτική περιοχή της Pennsylvania, προκειμένου να συζητήσουν με τους κατοίκους το ενδεχόμενο να γίνουν φοβερά και τρομερά πλούσιοι, θα τα βρούν σκούρα, εξαιτίας της εμφάνισης ενός περιβαλλοντολόγου (Krasinski), ο οποίος θα κατηγορήσει ανοιχτά την Global, για μόλυνση της τοπικής χλωρίδας και πανίδας. Ο Steve και η Sue, θα κληθούν τώρα να αντιμετωπίσουν τα δύσπιστα βλέμματα και τα κλειστά αυτιά των αγροτικών οικογενειών, οι οποίες μοιάζουν ενδόμυχα διχασμένες, ανάμεσα στην προστασία του οικοσυστήματός τους, και την δυνατότητα να προσφέρουν στους εαυτούς και τα παιδιά τους, μια καλύτερη ζωή.

Τρίτη συνεργασία του Gas Van Sant με τον Matt Damon, μετά το βραβευμένο με δυο Oscar, «Good Will Hunting» (1997), στο οποίο Damon και Affleck μοιράστηκαν το βραβείο σεναρίου. Το 2002 ο Van Sant συνεργάστηκε και πάλι με τον Damon, και τον αδελφό του Ben, Casey Affleck, για την ταινία «Gerry», αποδεικνύοντας προφανώς την εκτίμηση που τρέφει στις δυο κινηματογραφικές οικογένειες, μιας που συναντήσαμε τους δυο τους, σε ρόλο ηθοποιών και σεναριογράφων, για τις ανάγκες της παραγωγής. Αυτή την φορά ο Αμερικανός σκηνοθέτης, αποφάσισε να αγκαζάρει μόνο τον ξανθομάλλη Matt, πασάροντάς του από δίπλα και τον John Krasinski, προκειμένου να δημιουργήσουν σεναριακώς. Αν και αντιλαμβανόμαστε οτι τα παιδιά, είχαν κάθε καλή πρόθεση, εντούτοις το αποτέλεσμα του «Promised Land», μάλλον έμεινε στην “υπόσχεση”.

Όταν έχεις ένα τόσο αξιόλογο cast, στο οποίο προσθέτεις την πάντα ερμηνευτικά ετοιμοπόλεμη Frances McDormand, και την παλιά καραβάνα, Hal Holbrook, περιμένεις οτι η ταινία, θα είναι αν μη τι άλλο, μια ενδιαφέρουσα διαλογική κατάσταση, ανάμεσα στους πρωταγωνιστικούς της χαρακτήρες. Όταν τελικά αντιλαμβάνεσαι οτι αυτά που συζητάς εσύ με τους κολλητούς σου, είναι άκρως πιο ενδιαφέροντα, από όσα συζητούνται για ένα τόσο σύγχρονο και κατά τα άλλα, right to the point ζήτημα, όπως αυτό των εναλλακτικών πηγών ενέργειας και των επιπτώσεών τους, τότε καταλαβαίνεις επίσης, οτι κάτι δεν πάει καλά με την ταινία που αποφάσισες να δεις. Και αυτό ακριβώς, είναι το βασικό πρόβλημα του «Promised Land»: δεν έχει τίποτα το αξιομνημόνευτο και ουσιαστικό να σου πει. Ή τουλάχιστον ο τρόπος, με τον οποίο αποφασίζει να σου περάσει το δράμα(;) του ήρωα, είναι τόσο μονότονος και τόσο βαρετά μονοδιάστατος, ώστε είναι σχεδόν σίγουρο πως θα προτιμήσεις να ξαναδείς για εκατοστή φορά, το «Erin Brochovich», προκειμένου να απολαύσεις στην τελική, το ηθοποιϊκό ταπεραμέντο της Julia Roberts, από την στιγμή μάλιστα που οι δυο ταινίες, μοιράζονται μια καταφανώς κοινή, ηθικολογική, υποθεσιακή βάση. Αλλά μέχρι εκεί.

O Van Sant φαίνεται πως αποτυγχάνει να αναγάγει την ιστορία του σε ένα δράμα ίντριγκας, συμφερόντων και κοινωνικού σχολιασμού, μιουτάροντας την όποια δυναμική του σεναρίου, σε ένα άνευρο πάρε δώσε του πρωταγωνιστικού διδύμου, με τους πεισματάρηδες αγρότες, και μοναδικό κρεσεντικό ξέσπασμα, μια γροθιά. Ακόμα και η σκηνοθεσία, πατάει σε γνώριμα, αφηγηματικά εδάφη, χωρίς ιδιαίτερες διακυμάνσεις, παραμένοντας καθόλη την διάρκεια αμέτοχη, στην διαδραματιζόμενη κατάσταση των πρωταγωνιστών. Ο μόνος λόγος για τον οποίο ίσως και να σώζεται σε στιγμές, είναι η ομορφιά του φυσικού τοπίου, και οι δυο-τρεις σκηνές ενός συνηθισμένου, αλλά απόλυτα ταιριαστού “time-lapsing” (γρήγορο πέρασμα του χρόνου, εν προκειμένω, με γνώμονα τις μεταβολές του ουρανού).

Ακόμα και οι διάλογοι, δεν έχουν να σου προσφέρουν πολλά, αφού είτε θα περιορίζονται στην βάση ενός περιτού και προβλέψιμου ρομάντζου του πρωταγωνιστή, με την καλούλα Alice (DeWitt), είτε θα αφορούν τις κυρηγματολογικές προσπάθειες των ντόπιων, να απομακρύνουν το τεχνολογικό κακό, όπως αυτό αποκτά σάρκα και οστά, στους δυο εκπροσώπους της Global.

Γενικώς, το «Promised Land», είναι μια βαρετή και κοινότυπη ταινία, από την οποία λείπουν τα μπαχαρικά στοιχεία, τα οποία θα μπορούσαν πραγματικά να την απογειώσουν. Οι ερμηνείες πάσχουν από έλλειψη υποκριτικού τσαγανού, η εξω-διηγητική μουσική του Danny Elfman αδυνατεί μπροστά στα αναφορές-ψίχουλα μιας οικονομικής κρίσης που αιωρείται απειλητική, ενώ και η επερχόμενη λύτρωση του πρωταγωνιστή, μοιάζει βεβιασμένη και απροκάλυπτα διδακτίζουσα, με στόχο την τελική μεταφορά ενός υποθετικά καλού και ηθικά σωστού μηνύματος στον θεατή.

Αν δεν θες να σε πάρει ο ύπνος στην αίθουσα, καλύτερη μη την προτιμήσεις.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ