Κουαρτέτο – Quartet (2012)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Dustin Hoffman
Σενάριο: Ronald Harwood, βασισμένο στο θεατρικό του Ronald Harwood
Πρωταγωνιστούν: Maggie Smith, Michael Gambon, Billy Connolly, Tom Courtenay, Pauline Collins
Διάρκεια: 98’
Χώρα: Μεγάλη Βρετανία
Διανομή: Odeon

 

Τι να πει κανείς για τον Ντάστιν Χόφμαν; Ο 75χρονος Αμερικανός έχει από πίσω του μία καριέρα τουλάχιστον 45 ετών, από το εξαιρετικό Ο Πρωτάρης που αποτέλεσε το εφαλτήριο του μεγάλου αυτού ηθοποιού.

Παρ’όλα αυτά, σε αυτή την ηλικία, πήρε την απόφαση να πραγματοποιήσει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο (είχε επιχειρήσει το ίδιο και το μακρινό 1978, αλλά ύστερα από μερικές μόνο μέρες γυρισμάτων άλλαξε γνώμη) με το Quartet.Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Αγγλία, και συγκεκριμένα στον Οίκο Σερ Τομας Μπίτσαμ για συνταξιοδοτημένους μουσικούς. Οι ένοικοι, ανήκουν σχεδόν καθ’όλοκληρία στον χώρο της όπερας και προσπαθούν να ανακτήσουν κάτι από την χαμένη τους αίγλη, μέσα από τις πρόβες για το ετήσιο γκαλά που εν πολλοίς θα κρίνει την τύχη του οικήματος. Η καθημερινή ρουτίνα των ετοιμασιών και των εκάστοτε προβλημάτων υγείας, θα διαταραχθεί όταν καταφτάνει η Τζιν Χόρτον, μεγάλη ντίβα της όπερας και σύζυγός του Ρετζ (ένας από τους ενοίκους) για βραχύ χρονικό διάστημα.

Οι ερμηνείες της ταινίας είναι πραγματικά υποδειγματικές, από τον γνώριμο μας από τα Χάρι Πότερ, Μάικλ Γκαμπόν(στον ρόλο του μεγαλομανή και εγωκεντρικού διοργανωτή του γκαλά Σέντρικ Λίβινγκστον) μέχρι την Μάγκι Σμιθ που ερμηνεύει την Τζιν Χόρτον. Εδώ, πρέπει να σταθούμε λιγάκι. Η Σμιθ, κάνει μία πραγματικά σπουδαία εμφάνιση και από το πρώτο δευτερόλεπτο που το θλιμμένο της βλέμμα μας παρουσιάζεται στην οθόνη καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για το σημείο αναφοράς του έργου. Άξιοι αναφοράς επίσης, ο Τομ Κόρτνεϊ και η Πολίν Κόλινς στους ρόλους των Ρετζ και Σίσυ αντίστοιχα, ενώ ο Μπίλι Κόνελι(Γουίλφ) κλείνει το κουαρτέτο των πάλαι ποτέ αστέρων της όπερας.

Παρά την πολύτιμη βοήθεια από το καστ όμως, ο Χόφμαν και ο σεναριογράφος, Ρόναλντ Χάργουντ(συγγραφέας και της ομώνυμης παράστασης) αποτυγχάνουν να δημιουργήσουν μία συμπαγή ταινία. Αντιθέτως, κουράζει σχετικά γρήγορα και σταδιακά χάνει το ενδιαφέρον της, με λιγοστές ατάκες που σε βγάζουν από την μονοτονία. Η μουσική στις πρόβες γίνεται επαναλαμβανόμενη και δυστυχώς τα συνεχή σεξιστικά αστεία του Γουίλφ δε σώζουν την κατάσταση. Εν κατακλείδι, μία αξιοπρεπής πρώτη απόπειρα από τον Ντάστιν Χόφμαν, που χάνει γρήγορα τον ειρμό της και δεν καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ