Real Steel (2011)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης

 

Σκηνοθεσία: Shawn Levy

Σενάριο: John Gatins βασισμένο σε ιστορία των Dan Gilroy, Jeremy Leven

Πρωταγωνιστούν: Hugh Jackman, Evangeline Lilly, Dakota Goyo

 

Διάρκεια: 127′

Χώρα: Η.Π.Α., Ινδία

[/sixcol_one] [sixcol_five_last][tabs style=»boxed»] [tab title=»Κριτικη«]

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που βλέπεις το τρέηλερ και θέλεις να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο λόγω της εξωφρενικής ή γελοίας τους υπόθεσης. Και ύστερα, όταν τις βλέπεις στον κινηματογράφο και ανάβουν τα φώτα μετά το πέρας της προβολής, κοιτάς αμήχανος το πάτωμα κι ελαφρώς κοκκινισμένος ομολογείς πως «δεν ήταν και τόσο κακό» εννοώντας προφανώς ότι ήταν μάλλον αρκετά καλό.

Το Real Steel είναι μια τέτοια ταινία. Στα χαρτιά του τρέηλερ είναι μια ταινία για ένα μάτσο ρομπότ που κλωτσοχτυπιούνται μέσα στα ρινγκ προς τέρψιν του ανθρώπινου κοινού, με τον Χιου Τζάκμαν να τα «ελέγχει» με το τηλεχειριστήριό του. Στην ουσία, είναι μια ομολογουμένως συγκινητική ιστορία για μία δύσκολη σχέση πατέρα-γιου.

Ο Χιου Τζάκμαν είναι ο Τσάρλι, ένας πρώην μποξέρ και νυν χειριστής ρομποτ, ο οποίος ανακαλύπτει ότι έχει ένα γιο, τον οποίο μάλιστα είναι αναγκασμένος να νταντέψει για ένα μήνα μέσα στο καλοκαίρι ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να σώσει την καριέρα του που βρίσκεται ένα βήμα από το χείλος του γκρεμού.  Ο πιτσιρικάς Μαξ από την άλλη δε ζητάει πολλά, ένα πατρικό πρότυπο μονάχα, ο Τσάρλι όμως δείχνει να ενδιαφέρεται μόνο για τα πολυαγαπημένα του ρομπότ. Ή μήπως όχι;

Τα ηνία της σκηνοθεσίας κρατάει ο Σον Λέβι ο οποίος χωρίς να προσθέτει τίποτα ιδιαίτερο οπτικά, φαίνεται να το καταδιασκεδάζει είτε στήνει τους αδρεναλινάτους ρομποτικούς αγώνες, είτε παρακολουθεί την κωμικο-δραματική σχέση του Τσάρλι με τον εντεκάχρονο γιο του. Το σενάριο είναι 100% Χόλιγουντ, με σαφείς ήρωες, ανταγωνιστές και σημεία ανατροπής και η ιστορία κυλάει ευχάριστα χωρίς αγκυλώσεις και  χασμουρητά. Ευτυχώς οι συντελεστές κάναν τη σοφή επιλογή να μην επενδύσουν τόσο πολύ στους ρομποτικούς αγώνες. Κοινώς, όχι, δε θα δεις ένα πιο οικογενειακό Transformers. Όχι, ότι δεν υπάρχουν μάχες φυσικά, θα δεις και μερικά εντυπωσιακά κλωτσομπουνίδια, αλλά το focus είναι στη σχέση πατέρα – γιου: πώς ο Τσάρλι σταδιακά δένεται με τον Μαξ και μαθαίνει πώς να είναι πατέρας και πώς ο μικρός Μαξ αρχίζει να εκτιμά τον Τσάρλι και να αναγνωρίζει στο πρόσωπό του το πατρικό πρότυπο που του έλλειπε όλα αυτά τα χρόνια. Τα ρομπότ είναι απλά το δέλεαρ του 15χρονου, αλλά είναι ομολογουμένως ένα δέλεαρ εντυπωσιακό (τα εφέ τα επιμελήθηκε η πολυδιαφημιζόμενη ομάδα του Avatar)!

Φυσικά υπάρχουν και αρκετά αρνητικά. Η ταινία πολύ συχνά υποπίπτει σε σφάλματα υπερβάλλοντα μελοδραματισμού με μερικά ατελείωτα κοντινά και τις μουσικές φανφάρες του Ντάνι Έλφμαν στο μπαγκράουντ. Ενίοτε λειτουργούν, ενίοτε όμως το παρακάνουν. Ο χαρακτήρας της Εβαντζελιν Λιλι (η Κειτ από το Lost) είναι ουσιαστικά αχρείαστος όσο κι αν η Λίλι τον ερμηνεύει δυναμικά και με τσαμπουκά και η σχέση της με τον Τσάρλι δεν αναλύεται επαρκώς καθιστώντας το χαρακτήρα ως το «αναγκαίο κακό» του love interest. Είχα και μερικά προβηλματάκια στο φινάλε: εκεί που η αδρεναλίνη θα έπρεπε να χτυπάει κόκκινο και η «λύση» της ιστορίας να είναι ξεκάθαρη, το σενάριο γίνεται λίγο πιο.. αφαιρετικό (κλείσιμο ματιού για σίκουελ;) και αποφασίζει να ανατρέψει ας πούμε μερικούς κανόνες εκεί που κατά τη γνώμη μου δε χρειαζόταν, αφήνοντας ακόμα και την κεντρική σχέση της ταινίας ελαφρώς ξεκρέμαστη.

Το μεγαλύτερο ατού του Real Steel όμως είναι ότι ξέρει τι ταινία θέλει να είναι και ξέρει πως να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Ακόμα και με τους μελοδραματισμούς, ακόμα και με την κλασική σκηνοθεσία, ακόμα και με τους αχρείαστους χαρακτήρες, ακόμα και μέσα στο χαμό των χαζορομπότ, το Real Steel καταφέρνει να βρει αρκετές αληθινές στιγμές μέσα στην ιστορία του, στιγμές που ενδέχεται να σε κάνουν να δακρύσεις αν της το επιτρέψεις. Ηθικό δίδαγμα: Μην κρίνεις ποτέ μία ταινία από το τρέηλερ. [/tab] [tab title=»Trailer«][/tab] [tab title=»Εικονες«]

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ