Το remake με το τατουάζ

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Οι εικόνες που ακολουθούν δεν περιέχουν spoilers, είναι από το trailer της ταινίας.

Την ερχόμενη Πέμπτη βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες η νέα ταινία του Fincher, το κορίτσι με το τατουάζ. Αποτελεί remake της ομώνυμης σουηδικής ταινίας. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η πρωτότυπη ταινία είχε πάρει αρκετά καλές κριτικές θα περίμενε κανείς από το σύνολο των κριτικών να είναι πολύ επιφυλακτικοί απέναντι σε ένα αμερικάνικο remake. Τώρα όμως σκηνοθετεί ο  Fincher.


Ένας από τους πιο πετυχημένους και καλλιτεχνικά και εμπορικά σκηνοθέτες της γενιάς του με δείγματα όπως το Seven και το Social Network, o Fincher έχει κερδίσει αποδοχής από το μεγαλύτερο μέρος του κινηματογραφικού κόσμου.

Ανέκαθεν όμως το Hollywood δανειζόταν σενάρια από το παγκόσμιο σινεμά. Από την εποχή που οι εφτά σαμουράι έγιναν Magnificent Seven μέχρι το Oscar του Scorsese στο Departed (remake του κινέζικου Internal Affairs) διαφαινόταν η ανάγκη του Hollywood να εμπλουτιστεί με ξενόφερτες ιδέες.

Ιδιαίτερα τελευταία που λένε όλοι ότι οι ιδέες έχουν στερέψει, η ανάγκη αυτή της Μέκκας του κινηματογράφου, έχει ενταθεί. Μερικές φορές μάλιστα οι αγγλόφωνες αναπαραγωγές δεν φαίνονται ως παραφωνίες αλλά ως ενδιαφέρουσες διασκευές. Εκτός από το προαναφερθέν Departed, το Let me in (από το Let the right one in) ενθουσίασε ακόμα και θεατές του πρωτότυπου.

Φυσικά δεν λείπουν και οι αχρείαστες διασκευές. Το Quarantine δεν είχε να προσθέσει κάτι στο ήδη ανατριχιαστικό REC. Ούτε βέβαια οι  επανεκτελέσεις  ασιατικών θρίλερ που άρχισαν να γίνονται με το τσουβάλι μετά την επιτυχία του ομολογουμένως τρομακτικού Ring.

Η κάθε χώρα έχει τον δικό της πολιτισμό τον οποίο και εκφράζει (και) μέσα από την τέχνη του κινηματογράφου. Το θέμα λοιπόν δεν είναι η σύγκριση αλλά η εικαστική συνομιλία των αυθεντικών και των αντιγράφων τους. Με την προϋπόθεση πάντα ότι δεν είναι αρπαχτή για μια χούφτα δολάρια.

Λένε ότι οι τίτλοι αρχής είναι του Fincher είναι εκπληκτικοί ρίξε μια ματιά και πωρώσου με τη διασκευή του Immigrant Song από τον Trent Reznor.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ