Ρενουάρ – Renoir (2012)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος


Σκηνοθεσία: Gilles Bourdos
Σενάριο:Gilles Bourdos, Michel Spinosa, Jérôme Tonnerre, (βασισμένο σε έργο του) Jacques Renoir
Πρωταγωνιστούν: Michel Bouquet, Christa Theret, Vincent Rottiers
Διάρκεια: 111′
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Strada Films

 

RENOIR_Poster_2-01Κυανή Ακτή, 1915. Ο διάσημος Γάλλος ζωγράφος Πιερ-Ογκούστ Ρενουάρ, σε προχωρημένη πια ηλικία προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο της γυναίκας του, τους πόνους από τα αρθριτικά του και τα φρικτά νέα ότι ο γιος του Ζαν τραυματίστηκε στη μάχη. Όταν όμως θα μπει στη ζωή του μια νεαρή κοπέλα θα δώσει και πάλι στον κόσμο του απρόσμενη ενέργεια και διάθεση για δημιουργία. Σφύζοντας από ζωή, η ακαταμάχητα όμορφη Αντρέ θα γίνει το τελευταίο μοντέλο του ζωγράφου και η πηγή ανανέωσης του.

Πίσω στο οικογενειακό σπίτι για ανάρρωση, ο Ζαν μαγεύεται κι αυτός από τη γοητεία της κοκκινομάλλας κοπέλας. Στο μεσογειακό ιδιωτικό παράδεισο των Ρενουάρ και παρά την έντονη δυσαρέσκεια του πατέρα του – ο Ζαν ερωτεύεται αυτό το ελεύθερο πνεύμα, βρίσκοντας τη δική του πηγή έμπνευσης. Και κάπως έτσι, ένας νέος σκηνοθέτης γεννήθηκε.

Καταρχάς πρέπει να πούμε ότι δεν πρόκειται για βιογραφική ταινία του μεγάλου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου. Η ιστορία ξεκινάει όταν ο Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ είναι πλέον σε μεγάλη ηλικία, ταλαιπωρημένος από την ασθένεια του και έχοντας χάσει τη γυναίκα του. Αφορά περισσότερο τη σχέση δύο μεγάλων ανδρών. Αυτή του ζωγράφου πατέρα και του σκηνοθέτη γιου, πριν όμως ο δεύτερος γίνει σκηνοθέτης. Και της γυναίκας που σημάδεψε και τους δύο.

Σε δεύτερο επίπεδό θα λέγαμε ότι περιγράφει την αντίθεση των γενεών, τη σύγκρουση δύο τεχνών και την δύναμή που τις κινεί. Στη μία περίπτωση έχουμε ένα πατέρα κουρασμένο και καθηλωμένο στο αναπηρικό του κάθισμα αλλά άκρως δημιουργικό και από την άλλη το γιο του, που έχοντας μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον γεμάτο γυναίκες και υπό τη σκιά ενός άκρως πετυχημένου πατέρα, γυρίζει τραυματισμένος από τον πόλεμο και προσπαθεί να θέσει σε σειρά τις προτεραιότητες του.

Ο σκηνοθέτης Ζιλ Μπουρντό φτιάχνει την χρωματική παλέτα της ταινίας του, εμπνευσμένος από τους πίνακες του μεγάλου ζωγράφου. Εδώ είναι και η δύναμη της ταινίας. Η εκπληκτική φυσιολατρική φωτογραφία που υμνεί τόσο το γυμνό σώμα όσο και το μεγαλείο της ανθισμένης Κυανής Ακτής των αρχών του περασμένου αιώνα, είναι παρούσα σε κάθε σκηνή και δημιουργεί ένα αποτέλεσμα χάρμα οφθαλμών. Μαζί της φυσικά και η σκηνοθεσία που σχεδιάζει με ρυθμούς ρομαντικούς, μια προσπαθεί αποτύπωσης της ιστορίας πίσω από τους σπουδαίους ιμπρεσιονιστικούς πίνακες και φυσικά η πανέμορφη πρωταγωνίστρια που δείχνει βγαλμένη από την εποχή και κρατάει την ευαισθησία, και την απαραίτητη αθωότητα της ηλικίας και της φιλοδοξίας της.

Από την άλλη όμως, το δραματουργικό κομμάτι δυσκολεύεται να αντεπεξέλθει στο καλαίσθητο αυτό οπτικό πακέτο. Η παρουσία του μικρότερου γιου υπάρχει μόνο και μόνο για περιγράψει τα συναισθήματα του σκηνοθέτη, χωρίς να διαχωρίζεται αρκετά ώστε να απαιτεί τη παρουσία ενός ακόμα χαρακτήρα και ο σύγκρουση των πρωταγωνιστών που είναι και η δραματική έξαρση της ταινίας γίνεται με τόσο ήπιο τρόπο, που αδυνατεί να παρασύρει του θεατή στην ουσιαστική τους αντίθεση.

Σίγουρα πιο αδύναμο από την άλλη “μεγάλη” γαλλική ταινία, το Le Passe του Φαραντί που δεν πρόλαβε τις ημερομηνίες για να συμπεριληφθεί στην υποβολή των υποψηφιότητων για το ξενόγλωσσο Oscar, το Renoir λειτουργεί επαρκώς ως σκιαγράφηση του κλίματος της εποχής και του μικρόκοσμου που περιγράφει. Αν η ιστορία του γραφόταν με λίγο πιο έντονα χρώματα και υπονοούσε την κίνηση και τη ζωντάνια που απέπνεαν οι πίνακες του ζωγράφου/πατέρα οι ταινίες του σκηνοθέτη/γιου τότε θα μιλούσαμε για μια πολύ καλή ταινία.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ