Riddick (2013)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: David Twohy
Σενάριο: David Twohy
Πρωταγωνιστούν: Vin Diesel, Karl Urban, Katee Sackhoff
Διάρκεια: 119’
Χώρα: Η.Π.Α., Ην. Βασίλειο
Διανομή: Audio Visual

 

riddick-poster1

Ο Riddick είναι μια ένοχη cult απόλαυση, αλλά ακολουθώντας τον κανόνα των σίκουελ, είναι περισσότερο cult και λιγότερο απόλαυση.

Αρχικά, για να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, αν ψάχνεις μια ταινία για να δεις με την κοπέλα σου (με την προϋπόθεση ότι θες να την κρατήσεις ως κοπέλα σου) πήγαινε στο About Time. Θα είναι μια αίθουσα και μερικούς τόνους αίματος παραδίπλα. Αν όμως, θες μια δόση gore τεστοστερόνης, αν έβλεπες το Battlestar Galactica και είχες ένα θέμα με την Katee Sackhoff, αν έχεις δει τα δυο προηγούμενα Riddick, ή έστω τα Fast and Furious και γουστάρεις ξύλο, αδρεναλίνη και πάλι ξύλο τότε το Riddick θα είναι αυτό που ψάχνεις. Εγώ τα είπα, δε φέρω ευθύνη.

Η ταινία μας ξεκινά μέσα σε ένα ερημικό τοπίο, μια κολασμένη γη, με τερατόμορφα πλάσματα και έναν Riddick τσακισμένο, να παλεύει για τη ζωή του σε κάθε του βήμα. Επιβιώνοντας με εξωπραγματικό, Riddick-ulous, τρόπο των περισσότερων κινδύνων, ο Riddick θα ανακαλύψει ότι η παραμονή του στον πλανήτη ισοδυναμεί με θάνατο, οπότε θα καλέσει…ταξί! Στην προκειμένη, βολικά θα βρει έναν σταθμό μισθοφόρων, μέσω του οποίου θα στείλει σήμα κινδύνου για να έρθουν να τον συλλάβουν. Κάπως έτσι θα φτάσουμε στο κυρίως πιάτο της ταινίας, όπου από τη μία έχουμε ένα πλανήτη, τον οποίο η βροχή τον κάνει παγίδα θανάτου ξυπνώντας φονικά πλάσματα και από την άλλη δυο ομάδες μισθοφόρων, τις οποίες ο Riddick πρέπει να νικήσει ώστε να φύγει από τον πλανήτη ζωντανός.

Η αλήθεια είναι ότι η μυθολογία του Riddick μας ήρθε από το πουθενά και τράβηξε πολύ μακρυά. Το Pitch Black του 2000, ήταν μια low budget παραγωγή, στο όριο του b movie, που είχε έναν Vin Diesel στα ντουζένια του, ως έναν εκνευριστικό αλλά ικανότατο αντιήρωα, παράλληλα με μια ετερόκλητη ομάδα χαρακτήρων και έφερε έναν νέο αέρα στο sci fi θρίλερ. Η εισπρακτική του επιτυχία οδήγησε την Universal σε μια φιλόδοξη συνέχεια, με το The Chronicles of Riddick (2004) να αλλάζει τελείως τον τόνο, και τα μεγέθη, κρατώντας μόνο το bad ass του πρωταγωνιστή και των πλανητών (ειδικά ο πλανήτης Φυλακή). Η διαγαλαξιακή αρμάδα και ο πόλεμος των κόσμων δεν ήταν αυτό που περίμεναν οι φαν και οι χαμηλές εισπράξεις οδήγησαν την Universal να παραδώσει τα δικαιώματα του franchise στον Vin Diesel με αντάλλαγμα μια κάμεο εμφάνιση στο Fast and Furious: Tokyo Drift!!! Ο φιλοτιμότατος κύριος Diesel, ρίχτηκε με πάθος στο έργο του. Μέχρι που έβαλε υποθήκη το σπίτι του για να ολοκληρωθεί η ταινία και εμείς έχουμε το αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών στις αίθουσες.

Το φανερό πρόβλημα της ταινίας είναι το κλασσικό πρόβλημα των σίκουελ. Όλα επαναλαμβάνονται, πιο μεγάλα, πιο δυνατά, πιο αιματηρά και πιο αναμενόμενα. (σημείωση: αν και χρονικά η ταινία έπεται του The Chronicles of Riddick, από άποψη στυλ είναι καθαρό σίκουελ του Pitch Black.) Ο βασικός προβληματισμός για την ταινία όμως, αφορά το περιεχόμενο της (ναι, υπάρχει και αυτό). Δυστυχώς, όταν μιλάμε για μια καθαρή ποπκορνική εκτόνωση, που σε εξοικειώνει με το αίμα, την άλογη βία και το «ο θάνατος σου, η ζωή μου», υπάρχει ένα θεματάκι. Είναι τυχαίο ότι στην χώρα που παράγει μαζικά τέτοιου είδους έργα, τα πιτσιρίκια θεωρούν φυσιολογικό να μπουν στο σχολείο τους με ημιαυτόματο και να σκοτώσουν όποιον δε γουστάρουν; Τροφή για σκέψη…

Στα θετικά, από την άλλη, μετράμε ότι είναι ένα σίκουελ, που παρά τον σπλάτερ χαρακτήρα του, εκφράζει μια αγάπη για το είδος και τον ήρωα του. Από απευθείας αναφορές/αντιγραφές του Pitch Black, αλλά και σε άλλες, κλασσικές ταινίες του είδους. O Riddick, ώρες ώρες, είναι τόσο εξοργιστικά cool, που όσο εξωπραγματικά και αν είναι όσα κάνει, απλά γουστάρεις. Αυτό από μόνο του όμως, δεν μπορεί να καλύψει την ανυπαρξία οποιουδήποτε άλλου χαρακτήρα, τις σεναριακές τρύπες, την εκτεταμένη εισαγωγή και το απότομο τέλος. Παρ’ όλα αυτα, όποιος φτάσει μέχρι την αίθουσα, πιθανότατα δεν θα ενοχληθεί από αυτές τις ελλείψεις, καθώς η οθόνη θα γεμίσει από τέρατα, υπερμυώδεις πρωταγωνιστές, σκοτωμούς και έναν τεράστιομέγιστο Vin Diesel σε μία ταινία που κάνει το χXχ(2000) να μοιάζει παιδικό.

Πιθανότατα ο ίδιος ο σκοπός της ταινίας να ήταν αυτός. Ένα reset στον ήρωα, ώστε να ξαναγυρίσει στα βασικά του ένστικτά και στοιχεία, που θα αποτελέσουν βάση μιας άλλης συνέχειας. Μπορεί το Riddick να μην έχει την πρωτοτυπία, ή την φρεσκάδα της πρώτης ταινίας της σειράς, αλλά είναι σίγουρα τόσο απενεχοποιημένα cult, ώστε προσφέρεται για τους φαν του είδους.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ