Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ είναι νεκρός – Robert Mitchum est mort (2010)

...






 

Γράφει o Άρης Ανδρικάκης


Σκηνοθεσία: Olivier Babinet, Fred Kihn

Σενάριο: Olivier Babinet, Fred Kihn
Πρωταγωνιστούν: Olivier Gourmet, Pablo Nicomedes, Bakary Sangaré
Διάρκεια: 91’
Χώρα: Γαλλία, Νορβηγία, Βέλγιο, Πολωνία
Διανομή: Carouzel films

[/sixcol_one] [sixcol_five_last][tabs style=»boxed»][tab title=»κριτικη»]

Υπάρχει ένα αλάνθαστο κριτήριο για να αποφασίσεις αν μια ταινία άξιζε το χρόνο, τα λεφτά και την αφοσίωση σου. Μιλάω για τη στιγμή που βγαίνεις έξω από την αίθουσα και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι η ίδια η ταινία. Αν η πρώτη σου σκέψη είναι να πας τουαλέτα ή να πάρεις τηλέφωνο ή εν πάση περιπτώσει οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που μόλις είδες, τότε σημαίνει ότι έχεις χάσει και τα τρία. Όλο αυτό βέβαια δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η ταινία ήταν καλή, αλλά το ότι σε ανάγκασε να ασχοληθείς μαζί της.

Ε, αυτή η ταινία για την οποία κλήθηκα να γράψω κριτική όχι μόνο με απασχόλησε με το που άναψαν τα φώτα, αλλά και μέρες μετά ακόμα τριγυρνάει στο μυαλό μου. Τελευταία σκέφτομαι ότι μπορεί και να μη μου άρεσε κιόλας. Αλλά μετά σκέφτομαι ότι ίσως ήταν και ένα μίνι αριστούργημα.

Και αυτό γιατί η ταινία των Olivier Babinet και Fred Kihn είναι ένα road movie που δεν καταλαβαίνεις ποτέ αν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της. Η αυτοαναφορικότητα της πάντως είναι το δυνατό της σημείο. Πρόκειται για μια ταινία για το σύγχρονο σινεμά, μέσα από την οπτική ενός αποτυχημένου μάνατζερ και του ίσως ατάλαντου ηθοποιού που εκπροσωπεί.

Η υπόθεση εξελίσσεται μέσα σε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, καθώς μάνατζερ και ηθοποιός έχουν μια τελευταία ευκαιρία να κάνουν το μεγάλο «μπαμ» στην κινηματογραφικη βιομηχανία, ταξιδεύοντας οδικώς από τη Γαλλία στον Αρκτικό Κύκλο όπου διεξάγεται ένα Φεστιβάλ. Εκεί, υποτίθεται, βρίσκεται ένας γερόλυκος πολυβραβευμένος αμερικανός σκηνοθέτης που θέλουν να συναντήσουν.

Φυσικά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συναντούν εμπόδια και πρόσωπα που μάλλον έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τον βασικό κορμό της ιστορίας. Ειδικά η περσόνα του Douglas, ενός ροκαμπίλι μετανάστη που κρύβεται στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου είναι αυτό που δίνει στην ταινία τους περισσότερους πόντους, παρά τις προσπάθειες των δύο πρωταγωνιστών να σηκώσουν όλο το βάρος πάνω τους.

Τελικά αυτό που σε ενδιαφέρει δεν είναι αν θα καταφέρουν να φτάσουν το στόχο τους, αλλά ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός του ταξιδιού τους.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ίσως εγώ δεν είμαι «κατάλληλος» γι’ αυτή την ταινία και όχι το αντίστροφο. Ότι η ταινία ήταν πολλά περισσότερα από ένα απλό road movie και εγώ δεν μπόρεσα να τα αντιληφθώ. Πέραν όμως της όποιας προσωπικής ανασφάλειας, το «Ο Ρομπερτ Μίτσαμ είναι νεκρός» είναι μια πολυεπίπεδη ταινία, ή καλύτερα θα ήθελε να είναι μια πολυεπίπεδη ταινία που προσωπικά μου άφησε μια αίσθηση αμφιβολίας για το ποιος ακριβώς είναι ο στόχος της.

Καταλαβαίνετε λοιπόν το δράμα μου;

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
2 Σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • Carousel Films
    24 Μαρτίου 2013 at 4:09 μμ - Reply

    Προφανώς εκ παραδρομής, ως διανομέας της ταινίας εμφανίζεται η Hollywood Entertaiment αντί της Carousel Films.

  • Reel.gr
    Reel.gr
    24 Μαρτίου 2013 at 9:12 μμ - Reply

    Έχετε δίκιο, το διορθώσαμε μόλις

  • ΣΧΕΤΙΚΑ